Noc Przodków

[Berenika97]

Otwórz się nocy, uchyl swe zasłony,

niech wejdzie dusza, w ciszę otulona.

Gdy zdejmie ciężar tej cmentarnej gliny,

to będzie gościem pośród swej rodziny.

To jest czas cichy, w popiół zawinięty,

kiedy granica między nami znika.

Wieczór jesienny, ten mglisty i święty,

tak bardzo mrocznym dreszczem nas przenika.

Tu nie ma lęku, choć cień gęsto pada,

nikt nie zamyka już drzwi przed zmarłymi.

Ziemia głęboko w serca patrzy, bada,

łącząc krew żywą z duchami dawnymi.

To wielka uczta, co światy jednoczy,

chlebem i miodem cieszy nasze oczy.

Świat jest w jedności teraz ułożony,

w gwiezdnym i ziemskim splocie skupiony.

 

 

 

 

Dziady to dawny słowiański obrzęd zaduszny, obchodzony głównie jesienią, mający na celu uczczenie pamięci przodków oraz nawiązanie relacji z duszami zmarłych powracającymi do świata żywych. Organizowano uroczystą kolację, podczas której część jadła i napojów przeznaczano dla duchów, często wylewając je na ziemię lub grób. Palono ogniska na mogiłach, rozstajach i w miejscach "nieczystych", aby oświetlić drogę dobrym duszom, a odstraszyć złe. Przodkowie byli uważani za opiekunów domostwa, a odpowiednio ugoszczeni - gwarantowali dobrobyt.

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Mitylene]

@Berenika97 jak zaczęłam czytać wiersz od razu na myśl przyszłt mi " Dziady" Mickiewicza, a potem doczytałam do końca i zobaczyłam przypis dolny. Wiersz ładnie 9ddaje charakter tego święta. Ciekawie podkreślona mroczność i tajemniczość zjawiska jakim jest przeplatanie się świata żywych ze światem zmarłych. Mnie się podoba tak namalowany wierszem obraz. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo plastyczny obraz dawnych słowiańskich rytuałów. Świetnie, że wiersz pokazuje, że Dziady to nie tylko modlitwa, ale konkretna „uczta”, która karmi i żywych, i umarłych.

 

Pamięć o przodkach to nie smutny, czy uciążliwy obowiązek, ale „gwiezdny i ziemski splot”, który daje nam poczucie przynależności.

 

Bardzo mi się podoba!!!

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

To już Twój kolejny, po Welesie i Perunie w temacie śmierci, zaświatów, wieczności w rozumieniu przedchrześcijańskim.  To, co wspólne, to akceptacja przejścia na druga stronę, brak lęku, granicy między światami i poczucie jedności tego co jest i tego, co nastąpi. Przyznaję, że takie rozumienie i podejście jest mi bliskie, może nawet bardzo. Świetny tryptyk:). 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Gość vioara stelelor]

@Berenika97Podoba mi się myśl, że można przekraczać barierę między doczesnością a zaświatami bez lęku. Duchy przodków nie są utożsamiane ze złą energią, lecz przybywają jako goście, aby zaznaczyć swą obecność wśród najbliższych.

Pamięć konkretyzuje się poprzez rytuał - pięknie opisane.

 

NB. - Spróbuj podnieść sobie odrobinę wyżej poprzeczkę, jeśli chodzi o rymy. ;)

[andrew]

@Berenika97

...

gdy myśli w dalekie 

wczoraj zaglądają 

emocje pobudzają 

 

spokój harmonia panuje 

już nikt nikogo 

złem nie absorbuje 

 

przeciwnicy 

razem świętują 

jadła sobie nie żałują 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[viola arvensis]

@Berenika97 bardzo dobry wiersz, na tyle dobrze napisany, że bez dopisku też wyczuwa się/ wyczytuje, o co w nim chodzi.

Ciekawie, treściwie - klasa Bereniko!

 

 

[Czarek Płatak]

lubię te Twoje starowiarowe pieśni. I rozumiem dlaczego rymy. 

Chyba w białym taka treść nie weszłabym tak dobrze. 

 

[Myszolak]

@Berenika97 Tak ładnie to opisałaś, że aż mi szkoda, że dziadów się już nie obchodzi :)

[Amber]

@Berenika97  Wiersz jak instrument zachwyca czytelnika mrokiem onirycznej aury. Pozdrawiam serdecznie.

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

czytając Twój wiersz mam poczucie, że dotykam czegos pierwotnego i czystego zarazem.

 

to nie jest tylko poetycki powrót do obrzędu Dziady bo  to jest przywrócenie metafizycznej ciagłości świata .

 

u Ciebie granica nie zostaje przekroczona dramatycznie bo  ona po prostu przestaje istniec , jakby nigdy nie była czymś ostate cznym.

najbardziej porusza mnie ta filozoficzna zgoda na jednosć bytu.

 

smierć nie jest tu   pęknięciem, lecz przejściem w inny wymiar obecności.

 

ziemia "patrzy, bada” ,  to zdanie brzmi jak mysl z dawnej kosmologii, w której człowiek nie jest oddzielony od wszechświata lecz własnie w niego wpisany.

 

czuję w tym wierszu mądrość która nie potrzebuje wielkich słów, bo wyrasta z wewnętrznego ladu.

Twoja poezja ma niezwykłą własciwość :  nie epatuje tajemnicą ale pozwala ją współodczuwać.

 

czytam te wersy jak spokojną medytację nad wspólnotą żywych i umarłych.

 

nad tym, że jesteśmy splotem krwi, pamięci i swiatła.

 

"Świat jest w jedności teraz ułożony ” – to zdanie brzmi jak credo, jak   cicha deklaracja wiary w sens istnienia.

piszę to jako ktoś, kto naprawdę ceni Twoją Nika  twórczość albowiem masz dar nadawania sacrum prostym słowom.

 

a to jest wielka rzadkość.

 

ten wiersz zostaje we mnie jak łagodny płomień - nie oślepia, ale ogrzewa .

 

i mnie z tym płomieniem jest intelektualnie doskonale :)

 

pięknie Nika.

 

 

 

[Berenika97]

@Mitylene

 

Bardzo dziękuję! 

Cieszę się, że skojarzenie z Mickiewiczem pojawiło się naturalnie – to chyba najlepszy dowód, że klimat Dziadów udało mi się choć trochę uchwycić. Twoje słowa o mroczności i tajemniczości bardzo mi się podobają, bo właśnie to chciałam wydobyć – tę niesamowitą granicę między dwoma światami. Dziękuję, że poświęciłaś czas i podzieliłaś się swoimi wrażeniami.  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 Cieszę się, że ten "gwiezdny i ziemski splot" do Ciebie przemówił - zależało mi właśnie na tym, żeby pokazać Dziady nie jako smutny obrzęd (naprawdę nie był smutny) ,  ale jako coś żywego, co łączy i karmi obie strony. Twoje słowa o poczuciu przynależności trafiają w samo sedno tego, co chciałam przekazać. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Sam pomysł tryptyku powstał trochę "niechcący".  To, co piszesz o akceptacji przejścia i braku lęku przed granicą światów - to właśnie mnie w słowiańskim myśleniu o śmierci najbardziej pociąga. Że to nie koniec, ale przejście. Pozdrawiam serdecznie!

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję!  

Bardzo dziękuję za ciepłe słowa o duchach przodków jako gościach - to dla mnie ważna myśl, którą chciałam oddać.

I dziękuję za szczerość w kwestii rymów  i... przyznam, że masz rację. Rymy to moja pięta Achillesowa. Zdecydowanie lepiej czuję się w wierszach wolnych. Ale te trzy wiersze chciałam aby zabrzmiały inaczej. 

Pozdrawiam serdecznie!

@andrew

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję, że jak zwykle odpowiedziałeś własną poetycką miniaturą. Ta wizja, że przy dziadowym stole przeciwnicy siadają razem i nikt nikim złem nie absorbuje - chyba to jest właśnie ten głębszy sens tego święta. Pamięć i rytuał jako pojednanie. Pozdrawiam serdecznie!

[Berenika97]

@viola arvensis

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję z całego serca! Zawsze się trochę denerwuję, czy intencja będzie czytelna, więc Twój komentarz dużo dla mnie znaczy. Ale wyszłam z założenia, że nie wszyscy mogą interesować się słowiańską mitologią - stąd mój dopisek.  :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję!  

 

 Masz rację - te tematy jakoś same domagają się takiej formy. Rym i rytm tworzą tu pewien rytuał, nadają powagi. W wierszu białym by to chyba zabrzmiało za swobodnie jak na taką treść. 

Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

Prawda, ciekawa to była tradycja. Ale z drugiej strony - kiedy o tym piszemy i czytamy, to w pewnym sensie ją podtrzymujemy. Tym bardziej, że Dzień Zaduszny jest w jakimś stopniu kontynuacją. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Amber

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tak poetyckie słowa! To wielki komplement.

Pozdrawiam serdecznie!

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

Jacku, czytając Twój komentarz, mam poczucie, że to Ty dałeś moim słowom dodatkowe światło. Dziękuję za tak czujne i głębokie wejście w mój świat. Twoja uwaga o braku dramatycznego przekraczania granicy jest dla mnie niezwykle cenna - to właśnie ta zgoda na jedność bytu była sercem tego wiersza. Pięknie dziękuję za to intelektualne i duchowe spotkanie.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@leszek piotr laskowski  Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

[Berenika97]

@Rafael Marius 

 

Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :) 

[lena2_]

Wiersz magiczny! dosłownie przenosi w czasy dawnych obrzędów, gdzie  przenikają się dwa światy:):)

[Annie]

Podobno wtedy zmniejsza się bariera pomiędzy światami. Pięknie napisane.

[Christine]

@Berenika97

 

Super! Nasz Dzień Zaduszny ma swoje słowiańskie korzenie - jak czasami mało wiemy o naszych przodkach. Dzięki za przypomnienie naszej rodzimej kultury - to trzeci wiersz na ten temat. Czy będą następne?  Pozdrawiam.:)

[Berenika97]

@lena2_

 

Bardzo dziękuję!  

 

To dla mnie ogromnie ważne, że wiersz stworzył tę atmosferę. Te dawne obrzędy miały w sobie coś naprawdę magicznego - tę granicę między światami.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Annie

 

Bardzo dziękuję! 

 

 Dokładnie - to był czas, kiedy światy mogły się spotkać. Ta idea zawsze mnie fascynowała i chciałam ją jakoś uchwycić.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Christine

 

Bardzo dziękuję!

Masz rację - te słowiańskie korzenie są fascynujące, a często zapominane. Co do następnych wierszy - zobaczymy, co przyniesie inspiracja. Temat na pewno nie jest wyczerpany :)

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Łukasz Wiesław Jasiński Serdecznie Panu dziękuję!  Pozdrawiam. :)