prekognicja

[Czarek Płatak]

prekognicja

 

co ma nadejść kusi jak nowe ubranie 

gładkość materii dotyk - ciche mury

i tafla jeziora 

 

jak do mnie zawoła czy będziemy na ty 

od początku jaki będzie kolor jej oczu 

kiedy będzie zbliżać się do mnie?

 

muszę zapisać to co powie inna nie 

przydarzy się rozbita o bruk sklejona 

jak wazon

 

 

 

 

[bazyl_prost]

zawiłe jak potknięcie o słowo

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Przeczytałam wiersz trzykrotnie, lubię takie ciekawe teksty - są jak piękne zagadki, które można w różny sposób rozwiązywać. 

Dla mnie jest to subtelne studium oczekiwania na to, co nieuniknione, ale jeszcze nieznane. Traktujesz przyszłość nie jako abstrakcyjną datę w kalendarzu, ale jako zmysłowe doświadczenie i niemal fizyczną obecność.

To, co ma nadejść, kusi jak „nowe ubranie”. Sugeruje to świeżość, obietnicę zmiany i pewną estetyczną przyjemność. Nie boi się przyszłości - raczej jesteś nią zafascynowany. Szukasz w przeznaczeniu „twarzy”, czegoś, w co można spojrzeć bezpośrednio. To wyraz ludzkiej potrzeby oswojenia nieznanego.

Ostatnia część wiersza przynosi pewien niepokój. Prekognicja jest ulotna. Najbardziej porusza mnie metafora wazonu - jeśli nie uchwycimy tej konkretnej chwili, tej „jedynej” wersji wydarzeń, to to, co nam zostanie, będzie jedynie „sklejone jak wazon”. Można to rozumieć tak- rzeczywistość przeżyta bez uważności, nieutrwalona, jest tylko odłamkiem, czymś potłuczonym, co próbujemy niezdarnie poskładać z pamięci.

To niezwykle intrygujący wiersz, wielowarstwowy. I bardzo mi się podoba. :)