Perun

[Berenika97]

To był czas gromu, z niebios uderzony,

gdy niebo pękło pod biczem płomieni.

Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony,

w huku uderzeń świt ziemię odmienił.

Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą,

na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią.

To, co się w lęku przez wieki ukryło,

trwa teraz mocno pod Peruna dłonią.

Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem,

ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem.

On karze zdradę i włada zwycięstwem,

patrząc na ziemię swym surowym okiem.

Niechaj topory lśnią na skraju świata,

gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku.

On jest tym prawem, co narody splata,

cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.

 

Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia).

Obraz wygenerowany AI

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.

 

Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.

[Marek.zak1]

@Berenika97 Jest moc, a wierszyk zgrabnie napisany. Ciekawe, czy Zeus i Perun mają jakieś wspólne korzenie bo są do siebie bardzo podobni, jeśli chodzi o moc, pioruny itd.? Pozdrowionka