Rekalibracja

[Wędrowiec.1984]

Rekalibracja

 

Czasami myślę sobie, że to całe spektrum 
Istnieje gdzieś daleko. Siedzi niewidoczne,
Schowane wciąż przede mną, hen za horyzontem,
W postaci malutkiego punktu lub obiektu. 

 

I wiecie, myślę sobie, że to moje spektrum,
Zapewne gdzieś w historii miało swój początek.
Znalazłem go. Nieważne. Teraz, kiedy bodźce
Uparcie atakują - meltdown, shutdown, przestój.

 

I ciemno jest nareszcie. W uszach ciągle szumi,
Lecz wiem, że zaraz przejdzie, i nastanie cisza.
Odpocznie wreszcie wtedy rozedrgany umysł,

 

Od dźwięków, fal, sygnałów. Dość już mam, do licha!
Wyłączam maskowanie. Dalej mózgu - do it,
Bo dioda od zakłóceń coraz szybciej miga.

 

---

[Marek.zak1]

To przebodźcowania ciąg dalszy, jak sądzę. Każdy ma swój sposób, jeden zatyka uszy, inny zamyka oczy, jeszcze inny spaceruje po lesie i nie czyta wiadomości. Sonet, jak zawsze doskonale napisany. Pozdrawiam

 

[Alicja_Wysocka]

@Wędrowiec.1984 A za @Marek.zak1, że pisze też wiersze, pozdrawiam :)

[Wędrowiec.1984]

@lena2_ @Marek.zak1 @Łukasz Wiesław Jasiński @Adam Zębala @Alicja_Wysocka Dziękuję. Każdy ma swój sposób, to prawda, jednakowoż wiersze piszę kiedy dokonam rekalibracji, bowiem przed nią często nawet nie wiem, jak się nazywam.

[Berenika97]

@Wędrowiec.1984

 

To chyba jeden z najlepszych poetyckich opisów przeciążenia sensorycznego, jakie czytałam. "Wyłączam maskowanie" - tyle w tym ulgi i wyczerpania jednocześnie.

Rekalibracja - jako akt przetrwania. Precyzyjnie i bez patosu.  Świetny sonet.  Pozdrawiam. 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 Dziękuje i tak, maskowanie w spektrum wymaga zaangażowania naprawdę wielu zasobów i kiedy wreszcie można przestać to robić, czuje się naprawdę niesamowitą ulgę. Często też, kiedy jest się naprawdę przeciążonym sensorycznie, po prostu nie ma wyjścia i organizm samoczynnie przestaje się maskować. Nie ma siły. :)