godność

[Berenika97]

słuchamy odgłosów za drzwiami

"ufaj", "bądź człowiekiem"

brzmi to jak szyderstwo

gdy mury pękają jak kości

dziś mamy jeszcze siebie

i resztki prądu

jutro - może tylko pył i wiatr

który zasypie ślady po nas

oszukajmy strach -

ty odłożysz bezradną broń

ja przestanę się modlić

zobacz - ta nasza godność to wyrok

ktoś nam ją dał

razem z krótkim oddechem

i słabym sercem

[andrew]

@Berenika97

...

wolność jak wyrok 

ciąży 

trudno sobie poradzić 

 

a jednak jak dziecko 

uczące się jazdy 

na rowerze 

po każdym upadku 

jedzie lepiej ...

 

wolna wola 

Ktoś dał gratis 

Wiedział co robi 

Wie że kiedyś 

 

uczymy się z niej korzystać 

jest coraz lepiej 

po każdym 

wojennym upadku 

obecnie idziemy na rekord 

będzie 

zanim znów upadniemy

by z godnością ...

zacząć od nowa

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[huzarc]

@Berenika97 Gdy jest cień nadziei, odrobina szansy jest i bunt, ale jak już tego brak pozostaje rezygnacja, cicha i milcząca. Czy jesteśmy już na tym etapie?

[Marek.zak1]

Z godnością się przyjmuje porażki, ale porażka jest porażką, a moralne zwycięstwo jest jedynie pocieszeniem po klęsce, spowodowanej wyrokiem - brakiem środków, krótkim oddechem i słabym sercem, a może też własnymi złymi decyzjami, czy błędami, o których się mniej wspomina. Ciekawy problem w udanym wierszu. Pozdrawiam serdecznie. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piszesz o bliskości, która jest ważniejsza niż walący się świat za oknem. Rezygnacja z walki i modlitwy to najwyższy dowód wzajemnego zaufania.

 

To nie jest wiersz o klęsce, ale o odwadze bycia słabym obok kogoś bliskiego.

 

Bardzo mi się podoba!

 

Pozdrawiam

[lena2_]

Bardzo refleksyjny wiersz, jak dla mnie o bezradności w obliczu zła...serdecznosci Bereniko:)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Strach i godność są splecione: jeśli strach jest zbyt wielki, człowiek przestaje oddychać;
A jeśli godność zbyt twarda serce nie wytrzymuje.

Czasem trzeba zamknąć oczy na sekundę, żeby móc je jeszcze kiedyś otworzyć.

 

[Berenika97]

@andrew @huzarc @Marek.zak1 @Łukasz Jurczyk @Annie @lena2_ @Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze! 

 

Zależało mi, by wiersz miał uniwersalny, egzystencjalny wymiar - i najwyraźniej się to udało. Inspiracją była tragiczna historia z Ukrainy sprzed dwóch lat- starsze małżeństwo, które widząc wtargnięcie rosyjskich wojsk do ich wioski, schroniło się w piwnicy i popełniło samobójstwo. Stracili jedynego syna na froncie i uznali, że nie mają już po co żyć. W ich decyzji o odejściu kluczową rolę odegrała godność - wybór zakończenia życia na własnych warunkach, zanim zostanie im ona odebrana.

Chciałam oddać tę rozpacz, ale też uszanować ich  tragiczną decyzję - pokazać ją jako coś, co wykracza poza konkretne miejsce i czas. Jako ludzkie doświadczenie w obliczu utraty wszystkiego, co nadaje życiu sens, i desperacką obronę tego, co jeszcze pozostaje.

Dziękuję za podzielenie się refleksjami.

 

 

Edytowane 28 Stycznia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Berenika97 bardzo ważki temat... dzięki za podjęcie!

[Berenika97]

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

@Radosław @Lenore Grey  Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Simon Tracy  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[hollow man]

@Berenika97

Godność jako wyrok wraz ze słabym sercem i krótkim oddechem - to jest do medytacji.

[Berenika97]

@hollow man

 

Bardzo dziękuję!  Rzeczywiście, czasem to co nas definiuje, nosi w sobie cały ciężar bycia człowiekiem. Pozdrawiam. 

@KOBIETA @Wochen  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[Christine]

@Berenika97  

W wyobraźni widzę tę piwnicę i tych ludzi w desperacji. I łomot barbarzyńców, którzy mają jeden cel.  Bardzo przejmujący obraz. Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Christine

Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Rafael Marius  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Łukasz Wiesław Jasiński  Bardzo Panu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Czarek Płatak]

Zapis bycia zamkniętymi w sytuacji granicznej. Z zewnątrz dochodzą hasła, które zamiast dawać oparcie brzmią pusto i okrutnie. Świat się kruszy, bezpieczeństwo jest chwilowe, więc jedyną realną wartością pozostaje bliskość drugiej osoby. Próba „oszukania strachu” nie polega na bohaterstwie, lecz na rezygnacji z iluzji — z broni, z modlitwy, z obietnic sensu. Na końcu pojawia się gorzka myśl, że godność nie jest tarczą, lecz ciężarem danym razem z kruchym ciałem i ograniczonym życiem.

[Berenika97]

@Czarek Płatak

Bardzo dziękuję! Tak - godność paradoksalnie stała się ciężarem (wyrokiem).  Pozdrawiam. 

@Cyjan  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.