wadera

[Czarek Płatak]

wadera

 

zobacz tą myśl co dryfuje pod niebem

nić pajęczyny pszczoły oddechy

unoszenie się warstw w powietrzu

jaskrwawią plamy światła wyciągnij 

dłoń czekaj aż zaczną skapywać 

 

chciałam zatrzymać dla siebie to 

wgryzanie się w noc aż na rozlewisku 

pod oknem odezwały się czaple i świstuny 

aż pod tamten brzeg podeszły konie

 

chciałam zatrzymać dla siebie że 

zgubiłam się pośród trzcin zaplątałam

w korzeniach rozdarłam sukienkę o świt 

 

chciałam zatrzymać dla siebie ale 

rzucam notatki w nurt cofam się 

odsłaniam kły podbrzusze faluje

 

 

 

 

 

[huzarc]

@Czarek Płatak

Gęsty, zmysłowy zapis dzikości, gdzie natura jest emocją, a powtarzany refren świadomością nieuchronności.

[KOBIETA]

@Czarek Płatak

 

Czaruś …doskonały wiersz.! o nieuchwytnej, kobiecej energii… absolutnie pierwotnej , intuicyjnej i dzikiej…;) bardzo mi się podoba.! W moim stylu;) Pozdrawiam:) 

 

 

 

 

 

 

 

 

[wierszyki]

Ciekawy sposób narracji.

 Pozdrawiam :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

zgubiłam się pośród trzcin zaplątałam

w korzeniach rozdarłam sukienkę o świt  - piękny moment wiersza - 

                                                                                                                  Pzdr.

[Mitylene]

@Czarek Płatak tajemniczy, metaforyczny obraz natury, "wgryzającej się"w czerń nocy. Nie wiem dlaczego, ale pierwsza strofa skojarzyła mi się z zorzą na niebie...to chyba przez to unoszenie się warstw powietrza i jaskrawe światła...Podoba mi się ten wiersz, bo ma w sobie coś z dzikości nieujarzmionej i takiej tajemniczej do szpiku kości...Pozdr:)

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Zaintrygował mnie Twój wiersz tytułem, bo wilki są moimi ulubionymi zwierzętami. Wadera to symbol siły, niezależności, ale i macierzyństwa czy opiekuńczości w stadzie. U Ciebie wydaje się być też symbolem wolności.

To gęsty emocjonalnie utwór, który łączy subtelność natury z dzikością instynktu.

Wiersz zaczyna się bardzo eterycznie („nić pajęczyny”, „pszczoły oddechy”), niemal jak impresjonistyczny obraz. Jednak finałowa strofa całkowicie zmienia ton. Tytułowa wadera ujawnia się dopiero na końcu. Niesamowite, jak wiersz ewoluuje od delikatnego dryfowania myśli pod niebem do surowej, zwierzęcej natury na końcu. Odsłonięcie podbrzusza w ostatnim wersie to paradoksalny gest - z jednej strony pokazanie słabości czy ufności, z drugiej strony gotowość do ataku lub obrony swojej dzikości.

Wyraźna jest ta walka między chęcią zachowania intymnego doświadczenia dla siebie a koniecznością (lub przymusem) wyrzucenia go z siebie, "rzucenia notatek w nurt". To piękna metafora procesu tworzenia. Bardzo plastyczny język. "Wgryzanie się w noc" i "rozdarcie sukienki o świt" sprawiają, że wiersz staje się niemal fizycznie odczuwalny. To nie jest tylko opis przyrody, to opis bycia jej częścią.