Porzucony dom

[Berenika97]

W zbutwiałym domostwie,

gdzie czas wykrwawił się

wieki temu - pająki -

niemi grabarze

tkają w oczodołach okien

lepkie całuny.

To nie firanki,

lecz sieci na zbłąkane dusze.

Cisza tu nie koi -

ona ogłusza -

ciężka jak wieko

dębowej trumny.

Słodki fetor jaśminu

wycieka z pękniętej wazy,

mieszając się z wonią

starej krwi,

która udaje

wiśniową słodycz

na odłamkach porcelany.

Pod stopami skomle

zdarta podłoga -

każdy jęk deski

to wydech potępieńca,

który nie może skonać

pod ciężarem cienia.

W mroku, za oziębłym piecem

mieszka Smętek - pan beznadziei.

Zaciska na gardłach intruzów

pętlę z mrocznych wizji.

Tu uczucia zostają

pożarte przez wieczność,

gdy Smętek wymazuje

ich imiona

z rejestru żywych.

 

* Smętek - złośliwy diabeł trapiący ludzi, występujący w ludowych legendach mazurskich.

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 To nie jest wyłącznie pamięć o zmarłych.
To pamięć o bólu, który nie umarł razem z nimi.

Smętek jest też mechanizmem rozpaczy. Tym, co sprawia, że uczucia nie mogą przejść w żałobę, tylko zostają zjedzone przez czas.

Jeśli nie przejdziemy przez pamięć świadomie, zamieni się ona w dom, do którego strach wejść.

A jednak ciągle tam wracamy.

[andrew]

@Berenika97

...

każdy dom daje ciepło 

ten dziś ślepy niedołężny 

także je hojnie dawał

to tyle 

aż tyle 

marzymy o tym cieple 

w porcie codzienności

 

a gdy już mamy

szczerze kochamy 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Serdecznie dziękuję! O domu, do którego strach wejść, ale który i tak nie pozwala o sobie zapomnieć. Dzięki, że to tak ująłaś. Pozdrawiam. 

@andrew

Bardzo dziękuję!  Dom powinien kojarzyć się z ciepłem, ale czy każdy go dawał?  Dla niektórych pozostał w sferze marzeń. Pozdrawiam. 

@huzarc  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[huzarc]

@Berenika97

Klaustrofobiczna podróż w nawiedzone rejony świadomości. Przestrzeń jako ciało, ale zarazem grobowiec symbolizowany przez dom, w którym ono nie może umrzeć do końca. 
Obrazy lepkie od znaczeń, zapachy jako oddech zdrady i cisza, która zdefiniowana zostaje jako ciężar - pytań i braku odpowiedzi..

I opiekun tego miejsca, sam jakby oddany bezradnej melancholii, jak gospodarz lęku, staje się urzędnikiem wieczności, gdy horror spotyka się z biurokracją metafizyczną.

Ona unieważnia człowieka, zamienia dom w archiwum winy, a diabeł w tym wszystkim kasuje tożsamość i relacje. Groza tej sytuacji polega nie na strachu przed śmiercią, tylko przed wymazaniem.

[piąteprzezdziesiąte]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bajeczne!

Czy będzie demoniczny cykl?

Byłoby super!

Pozdrawiam :)

 

[Berenika97]

@huzarc

Bardzo dziękuję! 

"Gospodarz lęku" i "urzędnik wieczności" - dziękuję za te określenia. Widzisz w tym tekście rzeczy, które ja czułam, ale nie nazwałam. Zwłaszcza to o wymazaniu zamiast śmierci - to jest właśnie ta groza.

@piąteprzezdziesiąte

 

Bardzo dziękuję!  Twoje pytanie "Czy będzie demoniczny cykl?"  zaintrygowało mnie. A ponieważ lubię różnorodność - na pewno do niego wrócę. Pozdrawiam i dziękuję za inspirację. :) 

[Czarek Płatak]

pięknie, a Smętek

chyba mieszka u mnie za uchem 

[Mitylene]

@Berenika97 podoba mi się, że ten wiersz nie jest jednoznaczny, bo w tym porzuconym domem może być jak najbardziej budynek, ale i nasze wnętrze...Mrocznie i niebanalnie przplatają się rzeczywiste obrazy, ze stanami duszy, pokaleczonej i nie mogącej wyrwać się z tego stanu marazmu. Wiersz przytłaczający smutnym obrazem , ale niebywale interesujący! 

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! Za uchem - tam gdzie szepty i niedosłyszane słowa. Chyba wszyscy mamy takich lokatorów. Wiem, jak trudno się ich pozbyć. :) Pozdrawiam. 

[Marek.zak1]

Każdy dom ma swoją historię. Jeśli jest związana z autorem, można znaleźć jego wspomnienia, przeżycia. Przychodzi mi na myśl film Zanussiego "Życie rodzinne", gdzie syn wraca do domu swojej młodości, gdzie ciągle mieszka część rodziny. 

W Twoim wierszu peel/ka zwiedza opuszczony dom i wie, że tam się działa historia, ale nie czuć osobistego z nią powiązania. To jest jak chodzenie po cmentarzu, gdzie nie leżą bliscy stąd brak osobistego spojrzenia. Szczerze, brakuje mi tutaj akurat tego, a wtedy każdy kąt, skrzypiąca podłoga i wszystko inne nabrałoby innego wymiaru.

Pozdrawiam serdecznie. 

[Berenika97]

@Mitylene

 

Bardzo dziękuję!  Właśnie o tę dwuznaczność mi chodziło - dom jako miejsce i jako wnętrze, które nosimy ze sobą. Czasem to drugie jest trudniejsze do opuszczenia niż jakikolwiek budynek. Cieszę się, że ten marazm wybrzmiał, bo to chyba najtrudniejsze - napisać o stanie, w którym nic się nie dzieje, a wszystko boli. 

 

[Jacek_Suchowicz]

jak zwykle dobrze opisane:

byłem w takim mieszkaniu gdzie wszyscy wymarli i czas się zatrzymał - miałem wrażenie że dawni właściciele są ze mną 

pozdrawiam

[Berenika97]

@Marek.zak1

Bardzo dziękuję!  

Wiem, co masz na myśli - ten dystans obserwatora zamiast uczestnika. Ale czy zdarzyło Ci się wejść do całkowicie opuszczonego, starego domu. Bywałam z małżonkiem w północnych kniejach, a tam widzieliśmy ślady po wymarłych, poniemieckich wsiach, zrujnowanych zabudowaniach , ale też były całe opuszczone domy. Weszliśmy do jednego z nich - wrażenie niesamowite, tym bardziej, że dawni mieszkańcy zostawili sprzęty,  naczynia i obrazy. Połączyłam tamte wrażenie z legendą o Smętku.  I to tyle. Pozdrawiam. 

@Jacek_Suchowicz 

Serdecznie dziękuję! :))

Właśnie! To napisałam Markowi. Miałam też takie wrażenie, że zaraz wróca. Wstydziłam sie , że jestem intruzem i wiele pytań - kim mogli być mieszkańcy. A dom był opuszczony od lat 50-tych.  Pozdrawiam. 

 

 

 

@Deonix_  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

Edytowane 3 godziny temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piszesz o miejscu, w którym czas przestał płynąć, a zaczął gnić. Niesamowicie plastyczny, wręcz fizyczny obraz rozkładu. Dom nie jest tu schronieniem, lecz organizmem, który żywi się intruzem. To przerażająca wizja wiecznego zawieszenia – stanu, w którym nie jesteśmy już żywi, ale wciąż czujemy ciężar istnienia. To piekło braku zmiany.

 

Bardzo mocne!!!

 

Pozdrawiam

[Lenore Grey]

@Berenika97 pięknie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Mitylene]

@Berenika97 naprawdę świetnie namalowałaś tym wierszem obraz takiego stanu!

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!   "Dom jako organizm, który żywi się intruzem" - świetne! To wieczne zawieszenie, w którym nie można ani żyć, ani umrzeć.

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! :)  

[Marek.zak1]

@Berenika97 Znam to z opowieści rodziców, którzy po wojnie zwiedzali Ziemie Odzyskane. Wtedy te domy były dopiero co opuszczone i od razu gotowe do zamieszkania. Wszystko było jesz cze na miejscu. To, o czym piszesz, pewnie tak wyglądało wiele lat później. Pozdrawiam serdecznie. 

[Amber]

@Berenika97 Dom do generalnego remontu, na zasadzie faktu i przenośni. Pozdrawiam serdecznie:)