Wodo_spady

[Nata_Kruk]

 

        Wodo_spady

 

 

dzień to maleńka chwila
która ledwie co wstanie
a już się kończy 
inaczej jest z tygodniem 
czasem coś planuję
gdy los rzuca blotki na drogę                                                  
przywieram całą sobą do pionu 
bo w galopie miesięcy i tak
nieustannie kłębią się obrazy 
łka poniewierka zdarzeń  
komuś nieważna
trwa tumanienie głów
i to chyba najważniejsze 
żeby
 
kolejny rok był kserokopią
gdy przy sutych ławach intrygi 
na rozdrożach rozczarowanie 
a w gruzowisku myśli pył 
zamyka ludziom oddech

 

 

 styczeń, 2026

 

                 

[APM]

@Nata_Kruk dzień jak maleńka kropelka spływa, a potem robi się wodospad i myśli pył jest piana na dnie wodospadu. I mija kolejny rok. "los rzuca blotki na drogę" może to miały być "plotki"? Jeśli tak, to pasuje mi świetnie do mojej interpretacji wiersza o bezduszności intryg w biurowym korytarzu.  

[Nata_Kruk]

@APM... nie, chciałam.. blotki.. jako coś mało wartościowego (choć poloty też takie mogą być.. ;)

A intrygi, owszem... to zarazy naszych czasów. Miło mi gościć, chyba nową osobę.

[andrew]

@Nata_Kruk

...

świat pędzi 

trzeba wsiąść 

do pociągu mimo...

 

i wybrać dobre miejsce 

niekoniecznie przy oknie 

gdzie przeciąg

może ...

wrzucić za burtę 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Twój wiersz to niezwykła refleksja nad płynnością i nieuchwytnością czasu, która uderzająco kontrastuje z ciężarem codzienności.

Jest tu napięcie między przyspieszeniem a przygwożdżeniem przez życie, które jednocześnie mknie i więzi.

Świetne jest to wodo-spadowe kaskadowanie obrazów. Bardzo podoba mi się fraza o „kserokopii" kolejnego roku i „Tumanienie głów" jako gorzko-sarkastyczna diagnoza społeczeństwa.

No i mocny koniec - „pył zamyka ludziom oddech" -to niemal fizyczne odczucie niemożności oddychania w tej rzeczywistości „sutych ław" i „gruzowiska myśli".

Wiersz pełen symboli i możliwości interpretacyjnych. Podoba mi się. Pozdrawiam.

 

[Marek.zak1]

@Nata_Kruk Smutny wiersz po całości. Te blotki to pamiętam z brydża, jako najsłabsze karty. Blotki na drogę, czemu nie.

Pozdrawiam

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

super

 

nie traćmy czasu na powtarzanie

lekcji rok rocznie odrabianych

czas o intrygach schować pamięć

by dobro tworzyć wśród łez słonych

 

i nie rozczulać się nad sobą

wciąż siejąc miłość bezgraniczną

nie liczą na nic od nikogo

przed nami nieskończona przyszłość

:))

Edytowane 7 godzin temu przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Andrzej_Wojnowski]

@Nata_Kruk

Czytam to jak zapis zmęczenia światem i jego powtórkami. Dużo tu prawdy o tym, jak czas potrafi przytłoczyć. Dziękuję za ten tekst.

 

Pozdrawiam

[Radosław]

Dam serduszko za pierwsze wrażenie. I Wrócę  po głębszą spojrzenie. 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To tylko jeden wybrany wers, który powinien być podkreślony grubą kreską, ale plus za całość.

Pozdrawiam

[Wiechu J. K.]

@Nata_Kruk Był czas w moim życiu, dawno temu, gdy zastanawiałem się jakim cudem chmury wiszą nad ziemią pomimo grawitacji i nie spadają, a także fascynujące było dla mnie to, że z małego źródełka płynącego z gór po drodze powstaje rzeka.

Innym fenomenem było dla mnie słońce. Według Google:
"Słońce jest średnio oddalone od Ziemi o około 150 milionów kilometrów (dokładniej 149,6 mln km), co odpowiada około 8,3 minut świetlnych, czyli czasowi, w jakim światło pokonuje tę odległość, podróżując z prędkością blisko 300 000 km/s. Ta średnia odległość nazywana jest jednostką astronomiczną (AU)."
Jeśli słońce jest tak daleko od ziemi to dziwił mnie sam fakt, że będąc tak oddalone jak to jest możliwe, że potrafi ogrzewać ziemię.