Jan - dzień drugi

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Twój wiersz przestaje być tylko opowieścią o stracie bliskiej osoby, ale staje się zapisem godzenia się z kresem. Poprawienie kamienia na ścieżce pokazuje, że nawet w obliczu ostateczności człowiek potrzebuje harmonii.

 

Niezwykle przejmujący i wyciszony  tekst!!!

 

Pozdrawiam 

[Natuskaa]

Wygląda na to, że ten Pan zostanie uśmiercony. A ja zdążyłam go polubić. Za co? Za spokój. Nie goni: bo obiad, bo pranie, bo inne takie doczesności. Słucha jak oddycha dom... 

 

Pozdrawiam :)

[lena2_]

Druga część równie przejmująca:):) serdecznosci Bereniko:):)

[Berenika97]

@KOBIETA Bardzo dziękuję! :))) Pozdrawiam.  

@Alicja_Wysocka  Pięknie to ujęłeś ująłaś - "widzieć więcej niż oczami". To chyba właśnie jest sens poezji - nadawać znaczenie tym prostym, ulotnym momentom.  Jesteś wspaniałą poetką! Bardzo dziękuję za te słowa. Pozdrawiam. 

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Aż zajrzałam, aby zobaczyć tego aktora w filmie. Filmu nie znam, ale jego zdjęcie  może przypominać  Jana. :))  Pozdrawiam. 

@andrew

 

Twoje słowa dodały nowy wymiar temu, co napisałam.  "Nie muszą budować nowych mostów , przetrwały" - to piękne. Bardzo dziękuję. Pozdrawiam. :)

@huzarcBardzo dziękuję!  "...  i kochać ..."   Pozdrawiam. 

@Amber  Bardzo dziękuję! Ta magia nieważkości i spokój - dokładnie o to chodziło. Czasami warto mieć czworonożnego przyjaciela. Pozdrawiam. :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

Twoje słowa o godzeniu się z kresem trafiły prosto w sedno. Ten kamień na ścieżce to rzeczywiście było coś więcej niż gest - potrzeba ładu, kiedy wszystko się rozpada. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

@Natuskaa  Ja też go polubiłam. Ale rozumiem tę obawę - ludzie, którzy potrafią tak żyć, są rzadkością.

Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

@lena2_  Serdecznie dziękuję! :) Pozdrawiam.  

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Z okularami  czy bez nich przemijanie jest niepowstrzymalne. Pozdrawiam.