Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Biedne dziewczyny, które wydawane na siłę za mąż za starych, obleśnych dziadów, nie mają nic do powiedzenia. Ohyda. Lepiej być Wandą, co niemca nie chciała.

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na siłę? Obecnie jest wiele związków ze starszymi aktorami, przedsiębiorcami, celebrytami, do których nikt nikogo nie pcha. Co do Wandy, co Niemca nie chciała,  było wiele księżniczek, które były wydawane za książąt dla dobra państwa, bezpieczeństwa ich obywateli. Taka choćby Jadwiga za Jagiełłę, czy Habsburżanka za Kazimierza Jagiellończyka, matka 4 królów i jednego świętego i setki innych. 

 

Pozdrawiam. 

Opublikowano (edytowane)

Inspiracją był sam Mistrz Jan, autor genialnej fraszki "Na matematyka". Wszystkie moje fraszki są (staram się, żeby były)  w tym duchu i Jemu w hołdzie. Na moją skalą oczywiście, bo mistrz jest jeden, ale czuję, że mi kibicuje:).

 

Na matematyka

 

Ziemię pomierzył i głębokie morze,

Wie, jako wstają i zachodzą zorze;

Wiatrom rozumie, praktykuje komu,

A sam nie widzi, że ma kurwę w domu.

Edytowane przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Widzę tu jeden problem. Młoda żona ma duże potrzeby, tak jak w pieśni o rozmarynie (roz Marynie nie wystarczy) i może szukać dodatkowych bodźców na boku. Chyba że staremu szlachcicowi to nie przeszkadza, bo i tak może być.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobry szmonces :) Nie słyszałem wcześniej.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...