Auschwitz

[seweryna żuryńska]

delikatnie stąpaj córeńko cichutko
w tych kamieniach
ból ludzi nie zamarł
opłukane deszczem, rosą ranną
ciągle boją się marszowych kroków

nie oglądaj fotografii w przelocie
obojętnie, ledwie współczująco
spójrz na jedną
w oczy zamęczone
poczuj oddech który szepcze
konam

stań zatrzymaj się przy włosów zwojach
w porzuceniu ich krzyk smaga szlochem
tak by chciały dłoni
które w lustrze
sczesywały myśli
czułym gestem

nie dotykaj ścian w tej celi śmierci
na nich łzy i rozpacz nie wyschnięte
odrapane bezsilnością poniżeniem
w mroku czasu krwawią raną
niezgojoną

to komory śmierci córuś
ale o nich
ja nie umiem jeszcze słów zwyczajnych
w ich zapachu całe piekło zbrodni
cienie nagie
chwytające mary

daj mi łapkę córuś bo pójdziemy
znicz przy ścianie śmierci

wiecznie żywym

i nie pytaj
czemu ludzie ludziom
tyle lat
i dalej nie rozumiem

[Wuren]

W poprzednim wierszu (pana Pietrzaka) pisałem o tym, czego nie lubię.
Tutaj wiersz odczytuję jednak, widząc zamysł autorki - i nawet, nawet.

Oczywiście tytuł - moim skromnym - do wymiany... bo to nie o tym jednym, to wiersz o całości zezwierzęcenia... a nie tylko ten jeden obóz.

Z całego utworu nizbyt mi brzmi jedynie strofa
nie dotykaj ścian w tej celi śmierci
na nich łzy i rozpacz nie wyschnięte
odrapane bezsilnością poniżeniem
w mroku czasu krwawią raną
niezgojoną
- jakoś tak zbyt organicznie - i zbyt wtórnie, płasko...

Nad resztą myślę. Dobrze.

Pozdrawiam
Wuren

[Anastazja.P]

mnie kobiecie - ciarki po plecach przeszły, za to gratulacje.
Nie zgadzam się z opinią Wurena o "płaskości" cytowanego przez wymienionego fragmentu. Bardzo mnie pasuje, gdyż są to relacje matka-corka; córka=dziecko nie filozof. Prostota tłumaczenia bez możliwości wytłumaczenia "dlaczego" z wydźwiekiem uczucia choć jakże silnego, przeszywajacego - jako ostoja dla serca, dla strachu, bez mozliwości osłonienia przed okrutnością
"na nich łzy i rozpacz nie wyschnięte
odrapane bezsilnością poniżeniem
w mroku czasu krwawią raną"
Co do tytułu - zgodze się z Wurenem i jego argumentacją.
Ana.

[seweryna żuryńska]

Anastazjo
Wurenie

długo myślałam nad tytułem
mogłam z małej litery, opisowo, ale postanowiłam tak skromnie acz głośno
dla mnie Auschwitz to kształtowanie osobowosci, to tworzenie filozofii życia, to drogowskaz
nigdy nie umiałam o ...
dzis napisałam, choć jeszcze godzinę temu chciałam usunąć
ale myślę, że jeśli nawet koślawy, nieadekwatny, to warto o tym pisać
stąd "córeńka"
nigdy nie wyartykułujemy całej prawdy o Auschwitz
ale trzeba mówic o tym głośno, by rozumieć i cenić życie

pozdrawiam
seweryna

[Wuren]

Rozumiem - ale tytuł Auschwitz - to dla mnie zbyt "na fali" - od razu mnie zniechęca populizmem... modą... a nie o to chyba chodzi, prawda? Ale to takie moje widzenie, nie przejmuj się mną :D

Pozdrawiam
Wuren

[Coolt]

O trudnych sprawach nie tylko trzeba mówić, ale trzeba UMIEĆ mówić :)
Nie do końca jestem przekonany czy poezja jest najlepszym środkiem wyrazu dla holocaustu, ale jeśli ktoś, jak Seweryna potrafi, to bardzo się to chwali.

Auschwitz to symbol, a nie tylko nazwa jednego obozu. Popieram jednak 'zarzut' braku oryginalności, jeśli chodzi o tytuł :)
Tytułujmy wiersze po swojemu, a nie tak jak może (i robi to) każdy.

Pozdrawiam ciepło i gratuluje wiersza
Coolt

[Leila]

Mam podobne odczucia, co do tytułu, jak poprzednicy, choć zazwyczaj jestem przeciwniczką rozdrabniania się nad tytułem, doszukiwaniem się w nim albo głębszego sensu albo umniejszaniem jego roli. Przecież to wiersz jest ważny - a ten zrobił na mnie duże wrażenie. Pomyślałam jeszcze - to odnośnie formy - że niepotrzebne jest tu słowo "obojętnie", ale to tylko taka drobna uwaga. Podoba mi się przesłanie tego wiersza - tak naprawdę nigdy nie zrozumiemy dlaczego...

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dr(ogi) Wurenie - ta moda i fala trwają już od 60-ciu lat. ;)
Najtrafniejsze (przeważnie) są rzeczy najprostsze. Cały przekaz w wierszu idzie w tę stronę, żeby nie udziwniać, więc po co te zabiegi o tytuł? Jest - taki jaki powinien: na swoim miejscu.
Tak napisać - po setkach akademijnych mów, telewizyjno-radiowych modłów - to wielka sztuka. Szkoda, że nie dam rady tego czytać wiele razy, bo za każdym bardziej przemawia.
pzdr. b

[Wuren]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację, drogi Bezecie...
Mi tytlko sam tytuł się jakoś tak kojarzy z populizmem - nie wiersz, któremu się ukłoniłem...
tym bardziej, że w rodzinie miałem więźnia jednego z obozów...

Pozdrawiam
Wuren

[Piotr Sanocki]

Proponuję małą poprawkę :)

"i nie pytaj
czemu ludzie ludziom
tyle lat
i dalej nie rozumiem"

Zakończenie dobre, choć w rozwinięciu jakoś wyczułem zbędny patos - trochę leniwie przetaczałem się przez wyryte ciężkim słowom na stronie - rowy? Nie! To groby, a my wciąż je zasypujemy.

No! Ale biorąc pod uwagę temat za jaki wzięłą się Autorka - to można przymknąć oko na parę aspektów ;)


Pozdrawiam serdecznie

[Michał Kowalski]

przyłączam się do pochwał - temat trudny, śliski, mocno wyeksploatowany - a jednak udało się - może motyw starszej osoby, tłumaczącej dziecku rzeczywistość, niezbyt świeży i zaskakujący... ale... ale wzbudziła Pani emocje, zagrała na wrażliwych strunach, cel został osiągnięty

dwie rzeczy, na które zwrócę uwagę - tytuł... ja także uważam, że to odrobinę 'dróżka na łatwiznę'

oraz puenta - niesamowicie przewidywalna... i proszę wybaczyć porównanie ale ciśnie się na klawisze - borysewicz i kukiz:

"Odpowiem Ci, że ja
Do końca nie wiem sam
Choć już widziałem wiele" wiem, że to pewien nietakt ale w sekundzie miałem tę piosenkę w głowie a przecież czytając pointę TAKIEGO utworu powinno zagrać zupełnie co innego

Ale przecież to subiektywne odczucia i nie sądzę by były powodem do zmartwień

przede wszystkim ukłony za wiersz i serdeczne pozdrowienia

miś

[Izabella_Sendor]

wie Pani-ja może tym razem skupię się w komentarzu tylko na emocjach,już nawet te formalizmy do kąta. W to lato byłam ponownie w obozie w Oświęcimiu i właśnie to czułam, o czym Pani pisze.

[teraa]

kiepski wiersz jak dla mnie

dziwie sie ze w tym dziale :/

tera

[Iris_IK]

Dzięki Seweryno!

Nie powiem wiele by nie spłoszyć tej ciszy , która we mnie
i oddech wstrzymany , bo ścisnęło krtań , a wzdłuż ramion ciarki....

Irena.

[Iris_IK]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Panie Tero,
jakimi Pan kryteriami ocenia???

Zatrzęsło mną, po przeczytaniu powyższego!!!!

[Ona_Kot]

wystarczy, że pokażą o czymś strasznym reportaż i wszyscy pretendują do pisania wierszy na ten właśnie temat
to moim skromnym zdaniem
znacznie umniejsza brzmienie...oddziaływanie

zresztą są rzeczy, o których napisać się nie da
- to tak ogólnie, głos w dyskusji

w tym wierszu tylko końcówka
reszta zbyt pretenduje do prostoty
ale jej nie osiąga, udziwnia jakoś...nie wiem
nie znam się
ale zwiedzałam obóz...

niestety

pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

był taki wiersz Gajcego - kolęda - może nie o tym samym - ale też w tej formie jak Twój Seweryno - rzeczywiście powinno się pisać o tym miejscu - bo dzisiejsze pokolenie - jeśli o Oświęcimiu to o zgrupowaniu hokeistów mówi - a o pobliskim obozie nic - a powinni - przeczytam go moim dzieciom

MN