osobniejemy

[Kobra]

skry z komina - miniaturowe  komety
na dymnej powłoce nocy – świetlne drogowskazy
dla nieobecnych  – szukania pierwszej gwiazdki
po właściwej stronie
wiją opuszczone gniazda w śniegu - zima porowacieje
jak trawertyn na schodach
do jednej lalki z urwanym korpusem
przez złośliwych braci

wczoraj stanęłam pod oknem - oszronione
szyby źrenic rejestrowały ruchy za firaną
i spod żeber – swoista wiwisekcja przez luft przedsionka

obrazy kurczyły się z rytmem kroków – szedłeś z trudem
przy poręczy balkonika   - czteronożnego nosiciela rzeczy wszelakich
akurat wtedy czajnika  - źródła parnych ewokacji
z mamą – nalej mi gorącej wody – mówiła

umarli nie parzą herbaty

wiatr zafurkotał włosami komet - kłują w oczy
obrazy z krwi i kości rozsypanych więzi
nie milknie skowyt serca

[Koziorowska]

Przepadam za wierszami, których do końca nie rozumiem. :) Tutaj spodobało mi się, że przy czytaniu trzeba się głębiej zastanowić. Lubię poezję, przy której trzeba się zamyślić. Pozdrawiam. :)

[iwonaroma]

Pierwszy wers - mistrzostwo świata. Opis balkonika - pomysłowo. Zakonczenie poruszające. Cały wiersz na poziomie, z którego Kobra nie schodzi :)

[Paweł Artomiuk]

Dobry tekst. Nie do końca przekonują mnie "szyby źrenic" oraz to że "zima porowacieje" poza tym czytałem z przyjemnością. 

[Gerber]

NO to ja też  dodam, że dobry wiersz i ten skowyt serca, oj aż mnie łapie.

 

Pozdrawiam.

 

[tetu]

Rewelacyjny! Nic więcej nie mogę powiedzieć.

Porowatość zimy mega! dopełniaczówka też wydaje się być na miejscu. Bardzo  mi się podoba. Dobrej nocy. 

[Kobra]

Dziękuję wszystkim za poczytanie i słowo! :-* 

[Czarek Płatak]

Do tęsknienia nie idzie się przyzwyczaić.... 

Pozdrawiam ciepło 

[Nata_Kruk]

Ten wiersz jest dla mnie... przepiękny.

Pewnie pokombinowałabym z układem wersów, ale do treści nic nie dodam, nic nie ujmę.

Pozdrawiam.

[Gość]

Fantastyczny tekst ! Zazdroszczę takiej lekkości pióra :-) super! :-)

[Kobra]

Dziękuję... ściskam Was mocno za poczytanie i słowa.