Tańcząca w Lunaparku

[Benjamin Artur]

Tańcząca w Lunaparku.

Poruszasz się jak łza na szybie.

 

Płynne ruchy,

lekkość unoszona przez wiatr.

 

Pod diabelskim młynem,

w domu strachów

smagana dziadowskim biczem.

 

Wszędzie widziały cię

wybałuszone oczyska

z krzywych zwierciadeł,

mlaskające jęzorem.

 

W światłach jupiterów

odnaleźliśmy przystań.

 

Dałaś się nasycić hormonom,

a ja jak diabeł

grzałem wino

na pośladkach grzechu.

 

Pewnie dlatego

nazwałaś mnie Rokitą…

 

Poruszasz się jak łza na szybie.

Płynne ruchy,

lekkość unoszona przez wiatr.

 

W Lunaparku, gdzie diabeł

miał swój dom,

a my odnaleźliśmy

własną przystań.

[karenka]

Świetny,  obrazowy i klimatyczny wiersz. Czuć w nim tajemnicę, namiętność z nutką mroku- prawdziwa poezja...pozdrawiam serdecznie*)