Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
krasnoludek filozofuje o kobiecie


chcę
być
nie tatuażem
tylko przyczyną
jego powstania
fanaberią

myślą
chcę trwać
pod świadomą
lub nie
drgawką
praprzyjemną
piekącą wstrząsami
pod ziemią dłoni

zostanę
egoistą
z zadartym noskiem
powiem
jak dobrze rajem
opisywać dotyk

a może mężczyzną?
prostakiem
pijakiem
złodziejem
złym zegarmistrzem
małą muszką
w filharmonii bez muszki
a najlepiej krasnoludkiem

będę błędem świata
by opisać jeszcze lepiej
ósmy jego cud

Opublikowano

Świetny wiersz. wspaniale się go czyta. Zagłębiam się w jego treśći za każdym razem czymś mnie zaskakuje. Pierwsza zwrotka ujmuje mnie swoim przesłaniem: nie być efektem, ale przyczyną działań. W drugiej i trzeciej widzę coś ciekawego, ale do końca nie jestem w stanie powiedzieć, w czym tkwi ich urok. Przedostatnia zwrotka jest genialna! Całe podejście feministyczne wink.gif zamknięte w ośmiu linijkach. Zakończenie uspakaja wiersz, ale intryguje i zmusza do ponownego przeczytania (za każdym razem). Wrzucam do ulubionych wierszy.
Pozdrawiam bardzo serdecznie.

Opublikowano


Adamie!
to jest DOBRE
to jest nawet BARDZO DOBRE
i się ślinię czytając
i się śmieję wyobrażając
trudno ... zeskanuję sobie twoje zdjęcie i postawię na honorowym miejscu
a wnukom będę się chwalić, że znałam kiedyś takiego niepoprawnego poetę

i sobie zabieram ... na smutne chwile desperacji człowieczej

wielgachne dzięki

seweryna


Opublikowano

chcę
być
nie tatuażem
tylko przyczyną
jego powstania
fanaberią

myślą
chcę trwać
pod świadomą
lub nie
drgawką
praprzyjemną
piekącą wstrząsami
pod ziemią dłoni
......................................

jak dobrze..że zdążyłam tu dotrzeć przed Twoim największym wielbicielem. Uprzędzę jego zachwyt ..swój pierwsza wyrazając...bo inaczej nie można ....

Tekst..OGROMNY

MIrka

(krasnoludni to moi kumple...mój rozmiar laugh.gif

Opublikowano


Ach te kobiety, co?


Chcialoby sie byc dla kogos takim ósmym cudem swiata..Ale niestety jest sie tylko marna jego imitacja:)

Wszystko zostalo juz powiedziane, wiec nie bede powyarzala za moimi poprzedniczkami..Powiem tylko:wiersz jak dla mnie ma wymiar bardzo osobisty.

Chcialam tu urzyc innego slowa..Ale sie powstrzymalam wink.gif
Opublikowano

sześć kobiet,
sześć postów,
ja będę siódmy jak zdąrzę.. ale już nie kobietą,
lubię siódemkę

wiersz przestudiowałem sobie...
jak dla mnie, mężczyzny, wiersz jest po prostu ok,
dziwi mnie ten kobiecy zachwyt...
ach...

Opublikowano
CYTAT (Kai Fist @ Aug 31 2003, 09:43 PM)
sześć kobiet,
sześć postów,
ja będę siódmy jak zdąrzę.. ale już nie kobietą,
lubię siódemkę

wiersz przestudiowałem sobie...
jak dla mnie, mężczyzny, wiersz jest po prostu ok,
dziwi mnie ten kobiecy zachwyt...
ach...



Kai - moze dlatego ze nie jestes kobieta... biggrin.gif ( bez urazy)
Opublikowano
CYTAT (Dorma @ Sep 1 2003, 09:50 AM)
Kai - moze dlatego ze nie jestes kobieta... biggrin.gif ( bez urazy)

nie no, spokojnie biggrin.gif
żadnej urazy smile.gif
przecież ja was kocham, nawet jeśli czasem nie rozumiem
i nawet jeśli czasem podrażnię tongue.gif

Pozdrowionka,
Kai Fist

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stukacz a dlaczego źle? inaczej:)
    • @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Poet Ka  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A szkoda.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...