jak duchy

[Konrad_Redus_Olszewski]

do nieba nam pod górkę
krążąc po miastach
według rozkładów pijamy kawę
w końcu
dwie igły w jednym stogu
możemy zgubić kalendarz
przykleić nos do szyby
sprawdzić jak płynnie zmienia się krajobraz
zostawić Londyn Chicago czy Seattle
każde ze swą burzą deszczem i wiatrem
samo
i my
sami
krążymy po miastach

[Kulok_the_Bo$$]

Duchy to z reguły byty niewidzialne, niematerialne. My jesteśmy w wielkich miastach raczej jak bezimienni, acz namacalni...

[Zjajami_Baba]

@Konrad_Redus_Olszewski
jest pewna plastyczność, my pędzący samotni w końcu się spotykami i możemy zatrzymać, porównanie nas do miast a przez to uosabianie miast jeszcze potęguje tę plastyczność obrazu, zastanawiałam się, czy użycie tych akurat miast nie jest pompatyczne, ale rozumiem, że chciałeś pokazać samotność jako kosmopolitkę;), narracja jednak gdzieś się rozmywa na koniec, nie wiem, dlaczego? podoba mi się jednak całość,
pzdr

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

według rozkładów pijamy kawę
w końcu
dwie igły w jednym stogu - przesadzone, wymyślone (na rozkaz pić kawę?); z tymi igłami niepojęte - w rzeczy samej niepotrzebne;

[Kaliope_X.]

nie rozumiem tego wiersza.

K.