piana

[JacekSojan]

Afrodyta wynurzająca się z morskiej piany
to oczy zwrócone ku cielesności

jego piękno
nie jest aby mają
dla mędrców Bhagavat-gity złudzeniem
dla proroków marnością

przynosi pożądanie
rodzące ból i śmierć
rozkosz wypełnioną cudami i pieśnią
olśnieni
nie zauważamy związanych rąk
spętanego językiem języka

przestajemy widzieć najważniejsze
ogromną jak ląd do którego spieszy
pianę
esencję znikomości

ta nawołuje - wyjdź mi naprzeciw
zanurz się
spłuczę twoje ślady
byś mógł na zawsze związać się
z mitem
i stać się mną

powracającym w pieśniach kochankiem
piaskiem dla piany

[Konrad_O.]

hm zadumałem i zostanę na dłużej!

[Tadeusz_Ochocki]

Bardzo podoba mi się zamysł wiersza. Świetne wykorzystanie piany. Drażni mnie esencja znikomości. Moim zdaniem to niepotrzebne dopowiedzenie. Bez tego wersu czyta się znakomicie i tak będę czytać.
Tadeusz

[Marek Konarski]

Pianę można potraktować, jako destrukcyjny czas, obracający w niwecz piękno, a wynurzenie z piany, jako jedyny możliwy sposób na jego zachowanie, unieśmiertelnienie mitem. Nie bardzo wiem co zrobić ze związanymi rękami i spętanym językiem. Mit przecież żyje dzięki tysięcznym, kontynuatorskim językom i rękom. Być może znikomość, to dystans dzielący sacrum od profanum. Czy cielesność będąca wyidealizowaną projekcją, nie jest bezkrwistym zaprzeczeniem samej siebie ? Czy rację mają mędrcy i prorocy ? Czy z mitem można się kochać (związane ręce) ? Mam wrażenie, że idealizacja piękna, wpisanie się w pokorny rytm śladów spłukiwanych z piasku, to rezygnacja z czegoś ważnego, czegoś czego doświadczamy, gdy Afrodyta wynurza się z naszej własnej łazienki, a ręce...już same wiedzą do czego służą :)
Do zastanowienia.

[Ran_Gis]

- ładny ten 'piasek dla piany', esencja stanów brzegowych.

poz R

[Dorota_Jabłońska]

Kryszna w Bhagavad-gicie mówi, że ten świat jest duhkhalayam aśaśvatam - pełen cierpień i tymczasowy. Problem w tym, że my nie chcemy umierać i nie chcemy cierpieć, jednak każdy kto ma ciało musi doświadczać cierpień i śmierci. Dlatego bona fide postawmy na duszę, ciału oddając skromną rolę zmaterializowanej pułapki, w którą owa bidulka jest pochwycona. Do pełni szczęścia wystarczy (bagatela!) konsekwentnie ignorować pułapkę i w żadnym razie nie utożsamiać się z nią ;)
I wszystko byłoby proste, a tu masz – Afrodyta!! Na dodatek ucieleśnienie piękna, pożądania, miłości i płodności! - A po co? I skąd wzięła się ona? - Hezjod wiedział, i powiedział :))

Mimo związanych rąk, spętanego językiem języka, mimo oślepienia w bezpowrotnej pieni - oddaję głos Afrodycie – zmysłowemu oczarowaniu, któremu każdy drań poddać się musi :))!

Ach! Gratuluję!

[Laura Lorenz]

Piękny!!!
Dziękuję!!!

Ucałowania!

[Smutek_Jan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niestety, już na wstępie utknąłem, jak kot między sztachetami i konieczna jest konsultacja z tłumaczem, co by na polski mi przełożył tę frazę, zważywszy, że chodzi o Afrodytę, a potem raptownie "jego piękno..." - cóż, autor z pewnością wie, co napisał, czego niestety nie może powiedzieć czytelnik, wAlnięty obuchem hermetycznej pandory...

"jego piękno
nie jest aby mają
dla mędrców Bhagavat-gity złudzeniem
dla proroków marnością"

Nadużywanie kursywy jawi się teraz nieco manierycznie u poetów, a nie ma żadnego uzasadnienia. Autor chciał na coś zwrócić uwagę, ale nie wiem sam na co.
Kiedy zastanowię się nad tym, że pożądanie przynosi ból i śmierć, to prawdopodobnie nie wiem , co to jest pożądanie, ale to oczywiście szczegół nieuctwa czytelniczego, czyli mojego, żeby było wszystko jasne.
Język spętany językiem zaraz mi się z bacą kojarzy, jak zawiązywał rosówką pasterskie ciżemki. To tak, jakby chciał powiedzieć, "ukłułem się własnym ukłuciem", co kojarzy się z maślaną maślanką.

Nieprzypadkowa i zupełnie zbyteczna wydaje się inwersja w tym oto fragmencie:

"przestajemy widzieć najważniejsze
ogromną jak ląd do którego spieszy
pianę
esencję znikomości"

A teraz resume. Udziwnienia powodują pewną zupełnie nie zamierzoną rolę. Przeszkadzają czytać i irytują swoim dziwactwem udziwnienia. Gdybym miał do tego podejść przez kuchnię, to wygląda mi to na bicie piany biszkoptowej... przez kobietę, oczekującą "kochanka z piaskiem w zębach".
Pociągając dalej wątek Doroty, dorzucę jeszcze: och, bez gratulacji... - raczej z kondolencjami, bo wiersz umarł już zaraz po tytule. Pozdrawiam :)

[Czarna_Dama]

Jeżeli pożądanie, to zbliżenie, potem zygota(nie mylić ze zgryzotą... ), a potem tępy ból, dorastanie i w efekcie śmierć, to przestaję się szprycować viagrą, jeno wzmocnię moją wdowią spiralę tytanową... haha. Afrodyta ma tutaj symbolizować śmierć? Nic z tego nie rozumiem. To przypomina łańcuszek do św.Antoniego i u mnie niestety nie ma co szukać. Tą zagadka powinni się zająć specjaliści od enigmy, a nie zagoniony czytelnik z orga. Niestety bez pozdrowień, bez gratulacji, bez zauroczenia. Zupełnie już Czarna Dama.

[henryk_bukowski]

Panie Jacku...zwykły czytelnik...niestety nie "kupi"i nie "rozbierze"...twórczości w tak zagmatwanym wydaniu....Natomiast "elitarnych "..czytelników jest tylu...że "głodny" Pan będzie chodził i w klapkach...Podziwiam jedynie ,za stworzenie tego wiersza....naprawdę...-pozdrawiam serdecznie:)-Henryk

[Stary_Kredens]

Z piany jesteś i w pianę się obrócisz, a pomiędzy tym życie
Pozdrawiam Stary Kredens

[Leszek_Nord]

Czytam Jacku i ciągle jedno mi przychodzi do głowy - to bardzo figlarny wierszyk;)Pozdrawiam serdecznie. Leszek

[dawniejbezet]

Pieśń zatracenia, wyznanie rozczarowania, mam nadzieję, że nie "cynika".
Konstrukcje gramatyczne wzorowane na dowodach filozofów; do połowy wiersza - potem dominuje żywioł lirycznego wyznania; stąd pozorne nielogiczności, zwłaszcza brak widocznego związku gramatycznego podmiotów cząstki pierwszej i kolejnej. Ale to wszystko jest logiczne.
"jego" - ciała; "maja" - czy z portretu Goyi; razem to pytanie: czy Maja nie jest wcieleniem Afrodyty?
Dalej jest klasyczny katalog "otumanienia", tu rozumianego jako skutek "cielesności" (co dziwne; zazwyczaj mówimy bowiem o odurzeniu emocjonalnym, idealistycznym; cielesność kojarzona jest ze sferą poddającą się kontroli, bywającą grą; podejrzewać można zatem, że spora część wiersza opisuje coś w rodzaju spowiedzi zniedołężniałego na starość Casanovy). Morał zatem byłby taki: jeśli zapomnisz o pięknie jako idei (piękno i dobro - klasyczne, "piękno zachwycające do pracy" - u Norwida), pochłonie cię piana, staniesz się piaskiem, podnóżkiem dla mitu, złudzenia czy też marności.
Staniesz się "powracającym w pieśniach kochankiem". Tylko: kto napisze ową pieśń?
Pozdrawiam

Jacku, trudność polega na tym, że ja dawno nie czytałem Rilkego, więc nie czuję tej dykcji dobrze - może bym skracał, może pseudonimował "ból i śmierć", choć wiersz jest w większości czysty, bez natrętnych skojarzeń topicznych. Jeden z Twoich ważnych w treści i formie.

[były__premier]

dlaczego Pana erudycja jest wplątana w tak słabe opakowanie, zawsze miałem z tym problem. a może to jest ucieczka przed prawdziwym, So Janie? pozdry

[Laura Lorenz]

Dla Ciebie
===========

kocham Cię

jak kocha się góry i przytula własny strach
zaciska pustkę w dłoniach w myślach szuka drogi
wiatr układa pieśni rzuca drzewom pod nogi
dzisiaj dla mnie Vivaldi jutro dla Ciebie Bach

jak kocha się poranek czeka na koniec dnia
siadasz razem z Petrarką – chcesz wina mój Drogi
posiałeś już wiersze gotowe są barłogi
tulę policzek do okna słucham jak deszcz gra

opadają zmysły ciężkie jak kłosy
rzucone na zbocze obrusy w kratę
poplamione makiem pszenicy włosy

żnij żniwiarzu uderz swoją klacz batem
idzie burza na czole krople rosy
więc schrońmy się pod łopuchowym dachem

[Matylda Górska]

Po przeczytaniu wiersza, nawet gdybym nie wiedziała, że to Sojan to powiedziałaby, że to Sojan.

A komentarze jeszcze ładniejsze, ale tym razem - mnie to nie wzrusza.

Howgh!

[Jolanta_S.]

mówił, że poezja powinna być czytelna dla wszystkich... ale pewnie zapomniał co mówił...

[Lübow]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cielesności, znikomości, marności... splątały mi język, jak góralowi buta - wściekła rosówka. Rozkosz wypełniona cudami i pieśnią... ile bym dał, żeby to zobaczyć... Póki co, to piana mi się toczy z pyska i zgrzyta mi kochanek-piasek-piaseczny i pieśnią nawołuje... wyjdź stąd, człowieku, wyjdź, zanim do reszty się nie zapienisz. Nie mogę pojąć. Nie szkoda atramentu na takie upiaszczone Afrodyty? :) Bez minusa nie mogę stąd wyjść, bo nie usnę z żalu. :(

[JacekSojan]

Konrad O.
"piana" ostrzega - czas leci, życie trwa...
:)!
J.S

Tadeusz Ochocki.;
mnie też drażni - ale jeśli coś istnieje, nasze za czy przeciw nic nie zmienią, esencja pozostanie esencją a znikomość znikomością...
:)
J.S

Marek Konarski.;
ano - mędrcy i prorocy swoje a my, uwikłani w namiętności swoje;
"Afrodyta wynurzająca się z łazienki" - toż to hit!
:))!
J.S

[JacekSojan]

Ran Gis;
-otóż to, esencja stanów brzegowych!
podobno granica naszego ciała kończy się tam gdzie kończy się Kosmos!!
---
pozdrawiam!

J.S

Dorota Jabłońska;
- Ty oddajesz głos Afrodycie...hmmmm; od dawna to przewidywałem, że w ramach propagandy feminizmu przedmiot sztuki stanie się podmiotem i niczym posąg Galatei przemówi...czy to już koniec? koniec świata? koniec świata rodzaju mego?
:)!
J.S

PS.;
jesli Wieszcz uznał,m że puch marny (ale struwał!) nadaje się tylko do wiersza, to ja idę dalej i twierdzę, że ten puch-puszek mógłby przynajmniej okrywać nasze zmarznięte na wojnach serca - a wojna trwa i to na wszystkich frontach; bajki o pokoju jakie głosi ONZ TO TYLKO SPOSÓB na kasę! naszą kasę!