Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zaczynam tokować

prężąc ogon używam
gładkich słów i ud

taka jestem zainteresowana
każdym odcinkiem specjalnym
twoich ukochanych rajdów rajtów
z punktu G do wymienia

MISQ mówisz ja widzę
pełen talerz bioder
zakończony
mokrym jęzorem

uhm pasjonujące są pana
wywzwody optyczne słudzenia
przejęzyczenia
między słowonogami
niedomniemówienia

kiedy mnie wreszcie
zerżniesz
jak na drwala
przystało




lala
chyba cię porąbało

Opublikowano

Świetnie! Znowu Baba, jaką uwielbiam czytać. Wspaniałe fragmenty:

"pełen talerz bioder
zakończony
mokrym jęzorem"

"wywzwody optyczne słudzenia
przejęzyczenia
między słowami nogami
niedomniemówienia"

Z przyjemnością przeczytałem i zaraz poprawił mi się humor.
Dzisiaj to najlepszy tekst, jaki tu czytam. Pozdrawiam Babo.
J.

Opublikowano
Babo Z…:
Oj świntuszka - wywzwody jej w głowie. :)
Z drugiej strony – odruch prawidłowy. ;))))))

Oxyvio:
Bo z nas są koguty!
Tylko czasem… no... no wiesz… grzebień już nie ten. ; )))))))
Opublikowano

Witaj - czytam i oczom nie wieżę , więc spoglądam w kalendarz i dopiero się uśmiecham :):):)
Toć to już maj , a w maju wiadomo miłość eksploduje ...
Fajny wiersz , a porównania bioder do talerza super i nie tylko te.. zresztą .
Faktycznie wiersz marzenie - jeden z lepszych na forum .
pozd.

Opublikowano

Biała: dzięki bardzo:))

G_K: wahałam się co do tego talerza, dzięki:)

Elu: no, pojechałaś:) chyba mnie przeceniasz jednak ale b. dzięki, cały dzień było mi miło:)

Oxyvko: koguty, to może i owszem, ale samce omega:))

Januszu: to ja dziękuję, przyczyniłeś się do mojego b. dobrego nastroju:)

Dawidzie: porąbani ciągną do się:))

Kenal: witam i zapraszam zaś:)

Zdzisławie: maj, majaki... :)), pozdrawiam:))

Grażyno: my to się rozumiemy:))

Waldemarze: bardzo Ci dziękuję! :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...