Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Po pierwsze

Zawiodłem się na sobie
bo choćbym wszystkich zawiódł
zawiodłem kogoś takiego -
zawiodłem ciebie jedną
i nie usprawiedliwię się
bo nie usprawiedliwi mnie tłum
na którym już wystarczająco
dobrze wyznaję się kim był i jest -
bo w nim czy obok niego
zawiodłem jednak kogoś
kogo nie powinienem był zawieść
a tym samym uratować siebie
(ratując pewną część ciała).


Po drugie

Już straciłem wiarę w ludzi
ale głupi to ja dopiero byłem
że ją kiedykolwiek a zwłaszcza
i zawsze do niektórych miałem.
Ale niesprawiedliwy bym był
gdybym teraz nie oddał czci
i nie złożył hołdu - co niniejszym
czynię - tym wyjątkowym ludziom
którzy być może i mnie nie zawiedli
ale wbrew wszelkiemu dziadostwu
i nieokiełznanym słabościom
(które co nikogo nie omija)
nie sprzeniewierzyli się jednemu.
I każdy już dobrze wie czemu - czego
każdy nie może powiedzieć o sobie.


Po trzecie

Już się nie dziwię
ani komuś ani sobie -
skoro moje życie
miałoby na tym polegać
żebym całe życie
miał się ścigać -
skorzystam chętnie
z wyjścia i wyjdę
wyjściem głównym
(a nie awaryjnym) -
nie mam czego ukrywać
i nie będę niczego
nikomu zazdrościł -
mam swój rozum
i swoje problemy -
ale co najważniejsze
mam jeszcze serce.


P.S.
Serce - jeżeli nawet ślepe
ale nie głupie
bo głupi to jest człowiek
chociaż lepiej by było
(żeby tylko dla niego)
żeby był ślepy
jak ktoś jest bez kogoś
bądź jak ktoś jest z kimś
(bo to wiadomo
dlaczego kto głupieje -
poza tym że serce nie sługa).
Opublikowano

Po pierwsze

Zawiodłem się na sobie
bo choćbym wszystkich zawiódł
zawiodłem kogoś takiego –
zawiodłem ciebie jedną
i nie usprawiedliwię się
bo nie usprawiedliwi mnie tłum
na którym już wystarczająco
dobrze wyznaję się kim był i jest –
bo w nim czy obok niego
zawiodłem jednak kogoś
kogo nie powinienem był zawieść
a tym samym uratować siebie
(ratując pewną część ciała).


Po drugie

straciłem wiarę w ludzi
ale głupi to ja dopiero byłem

Przejaśniało WiJo - wiosna idzie :)
Pozdrawiam!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Już to komuś mówiłem, że jestem zwolennikiem naleśników, a nie np. czegoś z kuchni francuskiej, czy chińskiej. A mówiłem to, bodajże tydzień temu w odpowiedzi na ten sam zarzut; widać trudno Ci wymyślić swoje zarzuty, bo to, że zagadaniec taśmowy, a nie wiersz/e; że gimnazjalne, wtórne… to po prostu obiegowy banał, kogoś, kto widocznie nie ma pojęcia, co czyta, albo niestety struga wariata, że nie wie co czyta. Ale za to chętnie i pochopnie szafujesz słowami, inaczej mówiąc, wymyślasz, zmyślasz i zwymyślasz. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie potrzeba silić się na oryginalność, ale silisz się, tylko że nie potrafisz, zresztą tak samo jak i nie potrafisz napisać, choćby takiego naleśnikowego wiersza. Dlatego też zazdrościsz komuś czegoś, o ironio, nawet takiej wyspecjalizowanej nieudaczności. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Czym i jakie by to nie było, nie jest takie małostkowe, jakim jest Twój komentarz. O wartościach literackich na szczęście (i przynajmniej jeszcze) nie decydujesz Ty. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mówisz, ale przecież nie wiesz co mówisz, bo gdybyś wiedział (a wiedziałbyś, gdybyś uważnie przeczytał to, co napisałem, a nie tylko to, co zapowiada tytuł), to byś nie przegapił, że to są cztery wiersze (zresztą jeden lepszy od drugiego), podzielone na dwie pary. Ale ignorant literacki nigdy tego nie zauważy, bo (po pierwsze) jest to dla niego niespotykane, a jeżeli niespotykane, czyli niewiadome, to najlepiej (bo najbezpieczniej) powiedzieć, a właściwie wyłgać się, że znowu spieprzone trzy wiersze. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pełne bufonady to są, ale Twoje ostatnie komentarze pod moimi wierszami. Za wszelką cenę usiłujesz zabłysnąć po nimi, czyli po prostu wybić się czyimś kosztem. Bo czymże innym jest, wcale nie krytyka, ale cyniczne ośmieszanie twórczości, że przypomnę Twoje słowa z pierwszego komentarza pod moim wierszem: „zagadaniec taśmowy a nie wiersz/e gimnazjalne, wtórne i naleśnikowe wywody…” A do tego dochodzi teraz jeszcze posiłkowanie się terminem z medycyny psychiatrycznej – nastrojem moriatycznym. Bo przecież odżegnujesz się od tego nastroju, ale czyż nie w imię moje (w stosunku do mnie), że musiałbyś być ofiarą… nastroju moriatycznego (jaką ja jestem, bo kto inny, jak nie autor wiersza). i Ty mi jeszcze zarzucasz, że ja nie przyjmuję do siebie uwag krytycznych, ależ zapewniam Cię, że przyjmuję (i już wielokrotnie o tym pisałem) nawet najgorszą dla mnie negatywną krytykę, tylko nie przyjmuję w tej krytyce szyderstwa, szalbierstwa, obłudy, kpiny i jeszcze arogancji. I nie sprzeciwiam się więc (przynajmniej tak bardzo) negatywnej krytyce, tylko właśnie kpinie, obłudzie i szyderstwu (pod moimi w końcu wierszami i komentarzami). Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Sam sobie wystawiasz świadectwo mądrości i uczciwości (jeżeli to niejednoznaczne), skoro myślisz, że wielką, czy jakąkolwiek sztuką jest ośmieszanie i obrzydzanie czegoś czy kogoś. Poniżanie więc i obrażanie to Twój konik. Czego to każdy nie potrafi, ale na pewno każdy głupi chętnie to robi. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Ci Jolu, że się narażasz dla mnie. Ale ja cóż, zaczynam nawet doceniać Lectera, chociaż głównie za to, że po prostu napisze (oceni): „kosz” i postawi minusa. Bo wtedy nie dorabia ideologii, nie tłumaczy tego, co do autora (zwłaszcza podminowanego) i tak nie dotrze. Owszem, bronię (usprawiedliwiam) też swoje wiersze (i to najlepiej jak potrafię) także wobec tych, którzy stawiają minusa bez dorabiania ideologii. Ale nie mam pretensji za to, na co nie mam wpływu (skoro za mój wiesz, dla kogoś przecież taki, a nie inny), czyli za stawianie mi minusów, bo czyż nie takie jest tutaj uwarunkowanie na które przystałem. Ale też zdaję sobie sprawę, że moje wiersze są trudne składniowo, czyli pobłażliwie mówiąc, to jest właśnie „skomplikowana forma podania myśli”. Bo to przecież jest, nawet cholernie skomplikowana forma, i temu nie zaprzeczam, czyli kijem Wisły nie zawracam. Staram się tylko wszystkim wytłumaczyć (udowodnić), że taka znamienna [będę złośliwy i powiem, że dla mnie nawet znamienita] forma twórczości ma takie samo prawo istnienia, jak każda inna lepsza czy gorsza. Że więc taka twórczość, nie zasługuje na odsądzanie jej od czci i wiary, nawet od/przez tych, którzy stawiają jej minusa (bo takie jest ich prawo). Nie więc za czyjś gust (choćby całkiem odmienny od mojego), ale za to, że się potępia w czambuł to, czego się właściwie nie zna, odpłacam pięknym za nadobne. I nie martwię się, a szczycę (i chcąc nie chcąc również prowokuję, bo prowokujące są moje wiersze) tym, że moja twórczość jest poniżana. Pozdrawiam Ciebie i Wszystkich
Opublikowano

w pierwszym wierszu zawiodłem się jest zbyt nachalnie używane, czytelnik nie potrzebuje tylu powtórek, postarałbym się to jakoś przemyśleć i poodcinać zbędny balast

w drugim
"byłem
że ją kiedykolwiek a zwłaszcza
i zawsze do niektórych miałem. " taka konstrukcja zdania, zbyt rozwleczona przeszkadza w czytaniu, bo nie ma tu treści tylko jakieś takie zapychacze )-:
tu akurat nasunął mi się dowcip
gołąb siada na oknie a zwłaszcza na parapecie((-:


po trzecie


sobie –
moje życie
miałoby
całe życie
miał

wyjścia i wyjdę
wyjściem
nie mam

mam swój
i swoje
ale co najważniejsze
mam

wyciąłem treść i zostawiłem słowa których nagromadzenie powoduje przeciążenie wiersza, przez co czytelnik zamiast skupić się na treści dostaje niesamowitą ilość nagromadzeń niepotrzebnych słów.

p.s jest masłem maślanym niestety, bo na przykład

Serce – jeżeli nawet ślepe
ale nie głupie
bo głupi to jest człowiek
chociaż lepiej by było
(żeby tylko dla niego)
żeby był ślepy ==.>w 6 frazie wracasz do pierwszejpo co?

jak ktoś jest bez kogoś
bądź jak ktoś jest z kimś --> ktoś ktosia ktosiem pogania


w takiej formie pisanie wierszy to katorga dla czytelnika takiego jak ja, który w poezji szuka ciekawych rozwiązań, zabawy słowem, ukrytej treści
niestety tego tu nie znalazłem
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Albo na siłę szukasz wad, albo bredzisz. Nie ma innej możliwości. Przepraszam, jest inna możliwość, mścisz się, zresztą jak na człowieka zawistnego przystało. Bo właśnie w takiej formie, w jakiej są te wiersze, są najciekawszym rozwiązaniem, zabawa słowną, a już najwięcej (bo nawet trochę za dużo) mają ukrytej treści. Nic na to nie poradzę, że Ty (żeby tylko Ty) tego nie znajdujesz. Ale jak wiele razy już mówiłem (żeby tylko Tobie), nie znajdujesz, bo nie chcesz znaleźć.
Co do minusa, masz do tego prawo. Ale ja naprawdę mam większe problemy, niż martwić się tym, co zaraz stanie się z moim wierszem, że się więc nie ostanie tu gdzie jest (tylko spadnie stąd na łeb na mordę). Zapewniam Cię że nic przez to nie straci na wartości, a wręcz odwrotnie, zyska. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Albo na siłę szukasz wad, albo bredzisz. Nie ma innej możliwości. Przepraszam, jest inna możliwość, mścisz się, zresztą jak na człowieka zawistnego przystało. Bo właśnie w takiej formie, w jakiej są te wiersze, są najciekawszym rozwiązaniem, zabawa słowną, a już najwięcej (bo nawet trochę za dużo) mają ukrytej treści. Nic na to nie poradzę, że Ty (żeby tylko Ty) tego nie znajdujesz. Ale jak wiele razy już mówiłem (żeby tylko Tobie), nie znajdujesz, bo nie chcesz znaleźć.
Co do minusa, masz do tego prawo. Ale ja naprawdę mam większe problemy, niż martwić się tym, co zaraz stanie się z moim wierszem, że się więc nie ostanie tu gdzie jest (tylko spadnie stąd na łeb na mordę). Zapewniam Cię że nic przez to nie straci na wartości, a wręcz odwrotnie, zyska. Pozdrawiam.


oj przepraszam bredzenie to nieładne określenie o czytelniku który poświęcił czas na przeczytanie wiersza a i jeszcze komentarz napisał, bo równie dobrze mogłem napisać że ten wiersz jest brednią, ale mam pewien poziom kultury osobistej i nie obrażam, nie jestem zawistny, jestem po prostu maćkiem który czasem czyta wiersze, więc wypraszam sobie takich określeń odnośnie mojej osoby
pozdawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • no to tak , automatyczne skrzynie są wygodne wiec po co się męczyć z kijem drogi teraz praktycznie wszędzie gładkie wiec nie ma sobie co wmawiać prędzej zepsujesz manualna niż automatyczna a w ruchu drogowym z ograniczeniami przepisami etc etc to nie będzie nikt lepszym czy gorszym po co się męczyć z manualem tu nawet nie ma jakiegoś poczucia większych umiejętności  raczej się tylko utrudnia sobie życie 
    • nie wyjeżdżaj sam na wakacje spójrz, macoszki piąstki pogryzły zobacz krawat raptem przyciąłeś i wystaje cisza z walizki   chodź, wyśnimy wyspy szczęśliwe dwa anyżki, złote księżyce, oglądałam prospekt w nefryty, cena warta naszych zasyceń   nie wyjeżdżaj sam na wakacje wymienimy chęci na słowa? wtedy starczy już nam na wszystko, no więc jak - czy mam się pakować?      
    • Słoneczny dzień. Na skraju polanki,w środku lasu, stoją dwie choinki – duża i mała. Matka i jej mała córeczka. Jest mroźny dzień. Dziecko zasypia. Budzą ją dziwne odgłosy. W pierwszym momencie, nie wie co się dzieje. Jeszcze się zupełnie nie rozbudziła. Najpierw otwiera kilka igieł, ale mało co dostrzega. Za chwilę patrzy kilkoma gałązkami. Widzi, że jakiś zły człowiek, podcina siekierą gardło jej matki. Drzewko, które kocha najbardziej, za chwilę ma być martwe. Zostanie stąd wzięta, a mały pieniek, co po niej pozostanie, będzie jedyną po niej pamiątką.    Patrzy jak człowiek, bierze jej matkę, odcina jeszcze kilka gałązek – i odchodzi. Maleńkie drzewko zostaje samo w lesie. Zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę wokół niej, jest wiele różnych drzew, ale nie ma tej jednej jedynej. Czuję się bardzo samotna. Zaczyna drgać wszystkimi igłami, aż niewinny śnieg z nich zlatuje. Patrzy na pozostałość po swojej matce. W myślach wszystkich gałęzi, obiecuje ludziom zemstę. A może nawet inne dzieciaki namówi.   * Człowiek stoi w lesie. Patrzy na dorodny, piękny świerk. Będzie się nadawał na choinkę – myśli sobie. Podchodzi bliżej. Bierze siekierę i zaczyna ścinać drzewko. Coś mu jednak to ścinanie nie idzie. Takie cienkie. Powinno iść raz dwa. Uderza miarowo, bo to człowiek uparty. Byle iglak, nie będzie nim rządzić. Nachodzi go dziwaczna myśl, że to drzewko, ma chyba jakieś...porąbane serce. Zimne i twarde jak lód.   * Jest zajęty pracą. Robi swoje. Gdyby się obejrzał, to może by zdążył uciec. Albo gdyby chociaż spojrzał przed siebie. Ale się nie obejrzał i nie spojrzał. Musi udowodnić, temu drzewku, że wreszcie je pokona.   A zatem nie jest świadomy, że ze wszystkich stron, podchodzą do niego świerki. Dla obserwatora z boku, to nawet śmiesznie wygląda. Tak się niezgrabnie kołyszą, na swoich korzeniach. Co jakiś czas zlatuje z nich trochę śniegu. Ocierają się wzajemnie, co sprawia, że słyszalny jest jednostajny szum. Jakby uzgadniali szczegóły. Kto co ma robić. Człowiek nadal ich nie widzi. Ścina, jakby go jakieś zło opętało. A że ściąć nie może, to jest coraz bardziej wściekły. Jego odczucia udzielają się świerkom, które go otaczają. Też są coraz bardziej wnerwione.   Ptaki, które na nich mimo wszystko siedziały, teraz czym prędzej dały z pióra. Drzewka zamykają człowieka w potrzasku. Teraz zauważa niebezpieczeństwo. Najpierw dostaje po oczach żywicą, żeby nie wiedział gdzie uciekać. Jest zupełnie oślepiony. Świerki zaczynają „strzelać igłami’’. Wchodzą głęboko w człowiecze ciało. Chce uciekać, ale ból jest nie do zniesienia. Zaczynają owijać go gałęziami. Jedna włazi do jego ust. Morderca drzewa zaczyna się dusić. Ale najgorsze ma dopiero nadejść.   Człowiek jest niewidoczny. Za to świerki, robią się coraz większe. Mają czerwonawy odcień.Prawie widać – jak rosną. Z ich gałęzi wylatuje jakaś cuchnąca ciecz, pomieszana z żywicą. Igliwie zamienia się w strzępki jakiś lepkich tłustych kawałków. Grubsze konary, pękają, rozsadzane przez skrawki ostrych kości . Świerki są grubsze, o wiele wyższe...a przed wszystkim silniejsze. Z gałęzi tryska krew, a po pniu ześlizgują się skrawki skóry, pomieszane z włosami.    Śnieg robi się różowy. Po chwili spadają w niego, gałki oczne, jak jabłuszka z jabłoni. Sprawiają wrażenie, jakby obserwowały całe zajście – od dołu. Świerkowe cielska, nabierają pewności siebie. Odchodzą. Polować na ludzi.   Na białym śniegu, zostaje samotna siekiera.   *   Szeroka leśna ścieżka. Matka z pięcioletnią córeczką, idą na spacer. – Mamusiu… – Co mi znowu powiesz, ty moje słoneczko. – Choinki za nami idą. Czy one chcą, żebym je pogłaskała? Bo ja nawet mogę. Wiesz? – Och ty mój skarbie. Jesteśmy w lesie. To chyba nic dziwnego, że za nami idą choinki. A bombki mają? – Zobacz sama. – To ty jeszcze raz zobacz. A później powiesz mamusi. – Zobaczyłam. Nie mają bombek. Ale one śmierdzą. Jak moja kupa, wiesz? – No nie. Co ty mówisz. Aż tak nie mogą. – No odwróć się wreszcie , mamusiu. Są już całkiem blisko. Ale one duże. Jak mój tatuś. A gdzie on poszedł? Kiedy wróci on? – Poszedł po choinkę do lasu. Zawiesisz na niej swoje wycinanki. Cieszysz się? – No przecież. Cała z radości podskakuję. Aż biały puszek ze mnie leci. Widzisz jak umiem. – No to chodźmy do domu. Tatuś już na pewno czeka z choinką.   *   Ogromne świerki się zatrzymują. Pozwalają im odejść. Najstarszy świerk, nadal się wpatruje, w pieniek wystający ze śniegu.    
    • @Mel666 Super  Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz.    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...