Berenika97

@andrew Lubię to, że tu nie ma żadnego wielkiego gestu - park, kwiaty, codzienna rzecz. "Same wstają na nogi" - i to wystarczy. :)

@jjzielezinski Bardzo poruszający i ważny wiersz. Świetnie oddaje dramatyzm tamtych dni i przypomina, że wolność, którą dziś mamy, została okupiona krwią zwykłych ludzi. Znakomicie połączyłeś fakty historyczne z przystępną formą. Wplecenie autentycznych postaci (Aleksandry Banasiak czy Jerzego Majchrzaka) nadaje utworowi bardzo osobisty. Dzięki takiemu ujęciu historia przestaje być tylko zbiorem dat, a staje się opowieścią o konkretnych ludziach. Przypomnienie haniebnych słów Cyrankiewicza w kontraście do odwagi poznańskich robotników i pielęgniarek robi ogromne wrażenie. Pamięć o bohaterach Poznańskiego Czerwca, takich jak wspomniani w tekście, to nasz obowiązek. Cześć ich pamięci!

@Leszek Piotr Laskowski To pewnie jest „kanapowy” syndrom! Na szczęście ten scenariusz nie jest obowiązkowy. Znam seniorów, którzy zamiast kanapy wybierają ruch, podróże i apetyt na życie. Wszystko jest kwestią ducha, a nie metryki! Kanapa ich nudzi, więc gonią za dniami I nie chcą być nigdy kanapowcami!

@EsKalisia Bardzo podoba mi się przejście od egzystencjalnej rezygnacji („nie wiemy nic”) do tej intymnej, wręcz desperackiej próby zaklinania rzeczywistości na końcu.

@beta_b Mocna, bolesna metafora, ale jakże trafna dla każdego, kto tworzy. Słowa, które znikają w cyfrowej otchłani, potrafią boleć niemal fizycznie. Pięknie ujęłaś tę "żałobę" po niedoszłych wersach. Na szczęście ten konkretny utwór przetrwał i robi ogromne wrażenie.

@Wiechu J. K. Niezwykle poruszający utwór. Zderzenie soczystej zieleni początku lata z nostalgicznym, słodko-gorzkim "posmakiem przemijalności" robi ogromne wrażenie. Metafora z ulęgałkami- świetna! Bardzo nastrojowy wiersz.

@iwonaroma Mocne i trafiające prosto w serce. Ta pustka, która szuka zupełnie nowego napełnienia, ma w sobie ogromną siłę wyrazu.

@Poet Ka Zderzenie dwóch światów. Pod pozorem ułatwiania nam życia, technologia zabiera nam to, co najbardziej ludzkie - prawo do sekretu i bezpiecznego „gniazda”. Piękny, choć bolesny hołd dla przeszłości i celne ostrzeżenie przed tym, co dzieje się z nami teraz. „Genealogia zrekonstruowana kulą maga” to świetna, wielowarstwowa metafora.

@Alicja_Wysocka Skoro Twój wiersz postanowił dziś pobawić się w arystokratę z migreną i domaga się uwagi - sugeruję wdrożenie lirycznej terapii - filiżanka mocnej, czarnej metafory bez cukru na pobudzenie. :)

@wiedźma Niezwykły wiersz - podróż od fizycznych blizn i ziół, przez miejską samotność, aż do zbiorowej pamięci. Fraza o tym, że "dusze krwawią głucho" w szumie miasta bardzo mi się podoba. Ostatnia strofa o Salem i wiedźmach - to manifest przetrwania i kobiecej siły. Świetny utwór!

@truesirex Sprawdziłam datę - nawiązujesz do wielkiego pożaru lasów w Kuźni Raciborskim. Jeżeli mam rację, to Twój wiersz ma realny kontekst dziecka w obliczu tej tragedii, zginęli tam ludzie. Metafora "dialogu z płomieniem" oraz skóry, która wciąż pamięta strach to próba radzenia sobie z lękiem po latach. A puenta "korona z ubytków liści" - to symbol akceptacji własnych strat. Bardzo poruszający tekst!

@Pisarzowiczka Lepiej przeciąć sznur z przeszłości, niż usypiać własne tętno. Zanim strach przed dniem wolności zmieni duszę w obojętną.

@Łukasz Jurczyk Powrót do markietanki jako narratorki oznacza powrót do taboru, życia w obozie i pozwala odrzeć relacje damsko-męskie z romantycznych złudzeń. Jest tu kontrast między młodymi kobietami a narratorką. Świetna jest ich charakterystyka - mają „złoto w oczach” i „miód w głosie”, ale też „jad” i niestałość („wierne zawsze komuś innemu”). Ich walutą jest ciało. Narratorka natomiast żyje bez złudzeń - dla niej najważniejszy jest realizm i przetrwanie - ona leczy. To jej imię "krzyczą w nocy" , bo młode kobiety dają żołnierzom chwilę rozkoszy, ale to ona niesie im realną pomoc. Ten wers jest genialny - „Ona też kiedyś zardzewieje” - młodość to metal, który pod wpływem brutalnego życia zbrzydnie i rozsypie się. Świetny tekst - cały Twój poemat jest pełen ciekawych, życiowych aforyzmów, sentencji gotowych do cytowania. Zapomną ich twarzy, gdy opadnie kurz bitwy. Moje szwy poniosą do grobu.

@Alicja_Wysocka Nawet jeśli poezja chwilowo zachorowała, Twój wiersz udowadnia, że wciąż ma się dobrze. Smutny Twój nokturn, ale piękny z niego wiersz. Nie rzucaj się w żadną przepaść, poezja tylko przysnęła, daj jej dziś czułość swych dłoni, by wkrótce znów cię objęła.

@beta_b @Leszek Piotr Laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski Cieszę się, że tak miło odczytałeś moje słowa. To, co piszesz o podejściu do pacjenta i historii medycyny, brzmi naprawdę fascynująco i daje do myślenia. Muszę przyznać, że mam to ogromne szczęście, że zdrowie mi dopisuje i system opieki zdrowotnej znam właściwie tylko z opowieści. Tym bardziej podziwiam Twoją wiedzę i tak szerokie spojrzenie na ten temat - widać, że tradycje rodzinne i własne doświadczenia robią swoje. Bardzo ludzkie i bliskie jest mi to, co piszesz o traktowaniu drugiego człowieka z godnością i uwagą, niezależnie od tego, w jakich realiach systemowych żyjemy. Dobrze wiedzieć, że wciąż są lekarze z prawdziwym powołaniem! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

Dziękuję za chlebek i miłą rozmowę, dobranoc. :)

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Omagamoga Stawiam na drzewo. Wiatr zazwyczaj tylko chaotycznie krzyczy, a drzewa rozmawiają. :)

@Omagamoga Twój list właśnie dotarł do mojego więzienia. :)

@Charismafilos Byłam tam tylko raz, chętnie powtórzę! :)

@jan_komułzykant Drapieżne! Najlepszy jest ten kontrast - z jednej strony chłodny, statystyczny dystans, a z drugiej - tragiczny los ludzi, którzy po prostu znikają z planszy.

@Charismafilos Zapamiętam! Trzymam za słowo! :)