Berenika97

@Poet Ka Przepiękny wehikuł czasu! Bardzo wzruszający tekst. Ostatnia zwrotka robi wrażenie - jak silne potrafią być wspomnienia z dzieciństwa i jak bardzo z perspektywy czasu doceniamy tamtą bezwarunkową dumę z rodziców.

@Alicja_Wysocka Tak, ale wstawię - chociaż nie spełnia norm. :) Oj, widać, że trunek był z górnej półki, Skoro tak sieknął prosto w zwoje! Znamy te literackie napoje.

@Stracony Zatracić siebie w oczekiwaniach innych to chyba jedna z najczęstszych pułapek naszych czasów. Ten wiersz zmusza do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia w głąb siebie. Myślę, że odpowiadając na ostatnie pytanie - jesteś po prostu człowiekiem, który próbuje odnaleźć siebie w zbyt głośnym świecie. Piękny wiersz.

@Alicja_Wysocka Przepraszam, ale mój poprzedni komentarz wydał mi się infantylny. :( Upojenie słowem jako doświadczenie fizyczne - to ciekawy pomysł. Jakby język miał własną chemię, własne skutki uboczne. Świetny i zabawny!

@MIROSŁAW C. Ten wiersz ma świetną dynamikę. Zaczyna się bardzo klasycznie i egzystencjalnie (Zdjęcie podpowiada, że chodzi o PRL-owskie skojarzenie z kolejką, "stan ubóstwa", ciemność), a na końcu robi cyniczny zwrot akcji i sprowadza wszystko do ironicznej symulacji ("to ..." gra"). Świetny! @MIROSŁAW C.

@Poet Ka Prawdziwa feeria barw i zmysłów. Perfekcyjnie uchwyciłaś tę magiczną, rześką chwilę tuż po letnim deszczu. Podoba mi się, jak płynnie przechodzisz od zapachów do obrazów i dźwięków. Synestezja w czystej postaci.

@EsKalisia Piękny, pełen kontrastów utwór. Świetnie oddajesz tę emocjonalną huśtawkę - od "manny z nieba" po "życiowy rollercoaster". Najbardziej jednak urzeka mnie puenta. Ta gra słów wokół "związku z nawiązką" idealnie podsumowuje całą tę skomplikowaną, pełną ciężarów, ale i bliskości relację. Czuć w nim ogromną wrażliwość i tę kruchą równowagę między szukaniem oparcia w drugim człowieku a radzeniem sobie z własnym "teraz".

@Migrena Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz.

@Leszek Piotr Laskowski Niezła satyra na nasze narodowe sny o potędze. Obyśmy tylko na jawie mieli taki dystans do siebie, jak w tym wierszu! Porzuć smutki, uśmiechnij się, w Polsce wcale nie jest źle! Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma, obcy raj to tylko ściema.

@andrew To "nie wiem, pewnie bym się nie zdecydował" jest bardzo zastanawiające. Taka szczerość wobec siebie jest rzadka. I to końcowe "super team" - jakbyś w końcu podał sobie rękę." To piękny wiersz - pełen wewnętrznego rozedrgania, ale kończący się pojednaniem z sobą. @andrew Zgadzam się - jesteśmy cudem i kochać należy siebie. A później dzielić się swoją miłością z innymi. :)

@Stukacz Ten tekst jest pełen natchnienia, już sam brzmi jak melodia. "Diament w samotnej duszy" - bardzo mi się podoba. Piosenka urocza!

@Benjamin Artur Świetne - od geograficznej niepewności do niepewności nóg, a potem historia całego kraju zamknięta w obrazku jednej pary. :) "Na peronie w Czechach lub na Słowacji, dokładnie nie wiem — może pośrodku." - to może było na Morawach? 🤔

@Waldemar_Talar_Talar Każda zwrotka prowadzi nas od zmysłów, przez emocje, aż do pytań ostatecznych. Jakby człowiek musiał najpierw poczuć wiatr i chleb, zanim odważy się zapytać o miłość i śmierć. Bardzo ładny wiersz. :)

@Łukasz Jurczyk Kancelista jako narrator - jednym z jego zadań było również pisanie oficjalnej kroniki (historii). A teraz - gdy jest świadkiem upadku imperium - staje się bezradny. Do tej pory to, co pisał było pełne propagandy. Teraz gruzy są bardziej szczere niż słowa. Świat „zrozumiał” upadek bez potrzeby czytania oficjalnych komunikatów. Ogień działał w sposób bezwzględny, a splądrowanie świątyń nie wywołuje gniewu bogów, co sugeruje kryzys wiary i pustkę ukrytą pod złotymi kopułami. „Pieczęć - ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha." - to świetna metafora. Gdy ludzie uciekają, zdradzają lub zginą - lojalny zostaje jedynie ten przedmiot. Historia ludzkości to zamknięte koło: budowanie, wiara (ideologia) i nieuchronna samozagłada. Perski urzędnik wie, że jego imperium nie jest ani pierwszym, ani ostatnim, które płonie. Rozmowa z synem to konflikt pokoleń. Syn, widząc ruinę świata ojców, odrzuca ich wartości. Kancelista podsumowuje, że jest to mądrość powierzchowna,wynikająca z buntu, która nie rozumie, że mimo zmian, potrzeba zapisu (kultury) zawsze wraca. Bardzo mi się podoba, to uniwersalny i mądry przekaz! Pieczęć lojalna, Szachinszach już stracił tron, Ona wierzy wciąż. Znów zbudują dom, Znów uwierzą w pusty mit, Znów zapłonie ten świat.

@Benjamin Artur Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki". Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie. Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.

@Charismafilos Liryczny influencer to zdecydowanie najlepszy rodzaj influencera. :) Serio jednak - jeśli czujesz, że te wiersze mają wspólny język, to już jest fundament. Tworzenie własnego podgatunku zaczyna się dokładnie od tego - od kilku wierszy, które mają coś wspólnego, i od pytania "co je łączy?". Trzymam kciuki za ramy i definicję! I za realizację marzenia! :)))

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Tęsknię do takich wędrówek - pachnące sady działają na wiele zmysłów. :) Serdecznie pozdrawiam. @Natuskaa @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! To było pierwsze, co tu opublikowałam. :) A mnie też wiele utworów ucieka. :) Serdecznie pozdrawiam. @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Ciekawe - czyli nieraz nie słyszeć to przywilej. :)

@Leszczym Ciekawe jest, że teoria naprawiania i praktyka naprawiania to dwa zupełnie różne światy w prawie każdej dziedzinie. Oczywiście zgadzam - wiem np. jak naprawiano i ciągle naprawiają "system edukacji w naszym kraju" - tu dopiero jest widoczny ten roźdźwięk! :))) Pozdrawiam. :)

@EsKalisia Miło mi to czytać! A ta porada - "Pisać z serca, filtrowac przez umysł"- jest świetna! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Jak czytałam poprzedni odcinek, to właśnie myślałam o reakcji Persów na to, co robiła armia Aleksandra w Persepolis, a zwłaszcza na pożar. Cieszę się, że jest relacja z drugiej strony. Wrócę do tekstu jutro.

@wiedźma Bardzo dziękuję! Właśnie chyba muszę się tym zająć - zdrowiem. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Świetna sentencja! :))) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk I właśnie ona jest później za prowodyrkę uważana. Powiela się jej udział w spaleniu miasta. Przypomnina mi to Ewę i Adama. :) Kobiety są zdecydowanie za często w historii uważane za prowokatorki. :) A mężczyźni jawią się przy nich jako słabsze istoty, ulegajace kobiecym wpływom, bez własnego zdania. :) To tak na marginesie! :)

@APM Fajnie ujęte, ale ten, kto dba o siebie - czy ma alternatywę? :) Świetna puenta! :)