Berenika97

@EsKalisia To wyznanie bez upiększeń - ego i alter ego rozłożone na części, bez taryfy ulgowej dla siebie. I to końcowe "tak, to ja" brzmi jak podpis pod czymś bardzo trudnym do przyznania. Bardzo mi się podoba.

@EsKalisia Odwróciłaś kartezjańskie "cogito ergo sum" w sposób zaskakujący. Bardzo podoba mi się dojście do końcowego wniosku - "jestem, więc posiadam".

@EsKalisia Podwójne numerowanie zwrotek to świetny pomysł -forma i treść mówią to samo. :)

@Wochen Bardzo poruszający wiersz - przebija z niego ogromna tęsknota za prawdziwą, lekką bliskością, nieskażoną ciężarem niedopowiedzeń. Czasem to właśnie "rozmawianie o niczym" i wspólny śmiech są najgłębszą formą komunikacji.

@Leszek Piotr Laskowski Wiersz lekki jak tytułowa dusza, a zarazem niosący duży ładunek emocjonalny. O, dobrze jest ufać tej iskrze nieznanej, w głąb naszej istoty tak pięknie wpisanej. Bo wiara w tę siłę, co w piersi się chowa, pozwala z nadzieją zaczynać od nowa.

@Stukacz "Gdzie geniuszu i szaleństwa przestrzeń? - świetne pytanie. Natchnienie od zewnątrz wygląda jak szaleństwo, a zakochanie - jak spektakl dla innych. :) Spodobało mi się! :)))

@Stukacz Miłość faktycznie potrafi być równie piękna, co okrutna. Ten tekst ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny. Ładna piosenka.

@Wiechu J. K. Ukłony wzajemne - 🍯🧸 :))) 🍫

@Nata_Kruk Piękny i melancholijny tekst. Przejście od "maratonu życia do spopielałego czasu" jest niesamowicie emocjonalne. Znakomicie oddałaś stan zawieszenia między życiem a ostatecznym odejściem. Dobrze, że pamięć potrafi układać te dawne obrazy. Mądry wiersz o oswajaniu końca.

@Nata_Kruk Bezimienna obecność, o której piszesz budzi naturalny lęk. Jest tu wyraźny kontrast między bezpiecznym "kiedyś, za jakiś czas", którym lubimy się oszukiwać, a bezwzględnym "dzisiaj". Na końcu rozbijasz wersy - "przychodzisz" oraz "dzisiaj" - efekt jest taki, że prawie czuje się fizyczny krok kogoś nieproszonego. Wiersz jest uniwersalny i każdy może w nim odnaleźć własny lęk. Świetny!

@wiedźma Ten wiersz to jakby stop klatka z szarej rzeczywistości. Widzę tu kontrast między sztuką (obrazem) a brutalnością otoczenia (brudna rama, butelka, dym), która daje do myślenia. Nie ma tu nadziei -nawet przesłanie obrazu jest przykryte kurzem, a ludzie są dla siebie przezroczyści. Dekadenckie spojrzenie na świat. Świetny tekst!

@wiedźma Ten ostatni wers - sam "Dźwięk." - po całym tym napięciu jest świetny! Cisza przed nim mówi więcej niż słowa. :)

@wiedźma Przejmujący wiersz, w którym tytułowe "Trwanie w nadziei" kontrastuje z dusznym klimatem. Obraz ćmy, która w swoim zamknięciu "pyli światłem", to metafora miotania się w poszukiwaniu wyjścia. Nieźle budujesz napięcie - od delikatnego szkła i oddechu po kamień, który jest "jeszcze cały". Zaskakująca jest puenta - przebudzenie staje się aktem nadziei. Świetny utwór!

@A.Between Piękny i poruszający tekst. Kontrast między wielkim, zimnym światem a pragnieniem prostej, cichej bliskości jest bardzo wyrazisty. "Uczyć się twojego głosu jak ostatniego języka" - to absolutnie przepiękna metafora. Wiersz, który przypomina, że na koniec dnia wszystkie wielkie miasta i podróże blakną przy tym, co naprawę ważne - ciszy i obecności drugiego człowieka.

@lena2_ Śliczny! gdy wiatr cicho strąci piwonii ślad a róża ukłoni się słońcu ja wciąż będę słuchać wśród szumiących traw melodii co nie ma końca

@lena2_ Ten wiersz ma w sobie niesamowitą magię i spokój. Choć fizyczne miejsca zatarł czas, dzięki Twoim słowom ożyły na nowo w tak piękny sposób. Cudowne świadectwo wdzięczności za przeszłość.

@lena2_ Świetna poezja refleksyjna! Najbardziej podoba mi się część środkowa - o "przyjęciu rachunku z godnością" - piękna metafora. :)

@Alicja_Wysocka Pisać każdy może... ale tak pięknie i celnie jak Ty, to mało kto! :) Świetny wiersz! :)))

@Alicja_Wysocka Bardzo piękny obraz. Niemal widzę te "makowe wiotkie sukienki" i czuję poranny wiatr. Pięknie malujesz słowem, a one tańczą tutaj równie lekko jak te maki na łące. Wspaniały klimat i wiersz! :)

@Toyer Ten wiersz przypomina, że największe koncerty odbywają się za oknem, za darmo, dla każdego. Tylko trzeba przestać się spieszyć i posłuchać. :)

@Toyer Ta niebiańska drogówka to jeden z lepszych obrazów poetyckich, jakie ostatnio spotkałam. :) I ta puenta - anioł oddaje dokument i nagle wszystko się zmienia. Jakby wystarczyło się zatrzymać, żeby zobaczyć, że nie ma po co pędzić. Świetne!

@Toyer "Nie widząc widzimy, jak dusza z duszą się spotyka" - to pięknie uchwycone uczucie, które nie potrzebuje obecności, żeby być prawdziwe.

@Toyer Rozbudowana metafora kosmiczna podoba mi się, bo nie traci spójności. Obraz kosmonauty bez tlenu jest bardzo trafny na uczucie, które wiersz opisuje. :)

@Poet Ka Podzielam Twoją opinię. Choć Ceaușescu byli bezwzględnymi dyktatorami odpowiedzialnymi za koszmar milionów ludzi, to ich pośpieszna egzekucja - bez rzetelnego procesu - była samosądem, a nie triumfem demokracji. Nowy system narodził się wtedy na fundamencie morderstwa, co rzeczywiście zostawiło głęboką rysę na rumuńskiej rewolucji. Trudno budować państwo prawa, zaczynając od jego złamania. Ale to zabójstwo miała drugie dno - na procesie mogli ujawnić tych, którzy dokonywali nie mniejszych zbrodni niż sam dyktator.

@Czarek Płatak Biorąc pod uwagę tytuł - wiersz jest jakby osobistym „komentarzem na marginesie” konkretnego wspomnienia, małą notatką do chwili z życia i młodości, wyrwaną z kontekstu. To przypis do tamtej biedy i dziwacznych rozmów. Podmiot liryczny próbuje znaleźć źródło, wytłumaczyć sens sytuacji, w której się znalazł. Pytanie „po co jest jeszcze poezja” - w tym ujęciu jest właśnie tytułową glosą - narzędziem do tłumaczenia często absurdalnej rzeczywistości. Ten wiersz-glosa służy więc temu, by zatrzymać ten dziwny moment i pokazać, że nawet z takich trywialnych, obrazoburczych lub „upalonych” myśli rodzi się sztuka. Bardzo mocny, plastyczny tekst.