Berenika97

@jjzielezinski To się czyta z uśmiechem! Mały Książę, który ma swoją Różę i razem z nią sięga gwiazd - piękniejszego obrazu związku nie trzeba. Saint-Exupéry byłby wzruszony.

@Clavisa Ten ostatni obraz -„upadać zbyt wysoko" - zastanawia. Wiersz stawia pytanie, na które nie ma dobrej odpowiedzi - gdzie kończy się zdrowa ucieczka w wyobraźnię, a zaczyna oderwanie, które niszczy bardziej niż chroni. Intrygujący!

@Sylwester_Lasota Urocze! Gra słów „bryle , brylować" - świetne! Czy Jerzy zostanie bohaterem całego cyklu?

@jjzielezinski Wszystko już wiem, jak wrócę do pracy to będę wykorzystywać to pozwolenie, oczywiscie na autorskich warunkach. W tej chwili jestem na urlopie. :) Dziękuję!

@Clavisa Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @jjzielezinski Przeczytałam wspomnienia pani Anieli. Zrobiły na mnie duże wrażenie i dostarczyły wiele niezwykle ciekawych informacji. Nie wiedziałam o rozmiarach tego wydarzenia. Zdziwiło mnie, że w 1944 roku partyznci byli umundurowani, że pani Aniela ze spadochronów szyła bieliznę. I wiele innych, nieznanych mi faktów. Pozwoliłam sobie zainspirować się pewnym fragmentem. Z pamiętnika Anieli Dwudziesty trzeci czerwca - rok czterdziesty czwarty - wieczór nabrzmiały zapachem traw i ciszy, oddychał ciepłem, jakby lato rozlało się po ziemi i nie znało jeszcze słowa „koniec”. Stali gotowi. Droga milczała w ich oczach, a pytanie „dokąd” krążyło nade mną jak ptak bez miejsca do lądowania. Tylko powietrze wiedziało więcej - ciężkie, gęste, przeczuwające krew. Białe róże przyszły ze wsi, jeszcze wilgotne od poranka. Rozdawałam je powoli, jakby czas można było rozpleść na palcach. Jedna po drugiej znikały w szorstkich mundurach, zakwitały przy sercach - ciche, niewinne, jak coś, co nie powinno iść na wojnę. Śmiech był zbyt jasny. Zbyt lekki. Unosił się wysoko, nie chciał dotykać ziemi, gdzie już czaił się strach. Poszli. Z różami przy piersiach - nieśli swój los - i niewinność jednocześnie. Zostałam tam, gdzie jeszcze przed chwilą było życie. Obóz partyzantów oddychał inaczej, krócej, ciężej - uczył się samotności.

@Clavisa Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Bywa i tak: Poeta kreślił błękitną ciszę, Czytelnik nagle huragan słyszy. Autor chciał tylko szeptu i cienia, Odbiorca w dramat wersy zamienia. :)))))

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski Dziękuję za te słowa! Ten "reporterski" styl, o którym mówisz, to moim zdaniem jego największa siła - czytając, czuję się właśnie jak uczestnik, nie jak obserwator z oddali. Sabaton robi naprawdę kolosalną robotę - łączą historię z muzyką w sposób, który trafia do ludzi, którzy może nigdy nie sięgnęliby po książkę. Co do niezaproszenia Polskiego Dywizjonu - to wstydliwa historia, która przez lata była zamiatana pod dywan. Dobrze, że ktoś o tym pisze. Pozdrawiam.

@Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo panu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Myszolak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Piękny wiersz! I tak może być - różnie układają się relacje między ludźmi. W ciszy, co między nami zastygła, tkamy mosty z niedomówień, choć żadna litera nie dobiła do brzegu wspólnych pragnień. Pustynia, którą zostawił brak słowa, ma w sobie ciężar kamienia, lecz w oczach wciąż tętni ta rozmowa, która nie szuka imienia. Przyszłość, co w jednym błysku zaklęta, nie musi wierszy doczekać, bo serce najlepiej zapamięta to, przed czym chciało uciekać. @Rafael Marius @Radosław @[email protected] @Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo dziękuję! Serdecznie Panów pozdrawiam. :)

@Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo panu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Leszczym Trudno nadążyć z własną opinią, gdy każdy wokół próbuje być Twoim osobistym rzecznikiem prasowym, każdy z nich wie o nas więcej niż my sami! Gdy jedni „fart!”, drudzy krzyczą „mogiła!” W nim się świadomość żadna nie tliła. Więc kwituje los swój w sposób osobliwy- Klnie jak szewc wściekły, bywa i szczęśliwy.

@Zbigniew Polit Bardzo dobre podrasowanie. :)

@Marek.zak1 Ja jednak podziękuję za te cuda świata. Choć wizja efektu kusi niesłychanie, To serce me mówi: „odpuść to nacieranie”. Zostanę przy płynie, co w drogerii kupię, A ten słoik z „terapią”... niech zostanie w kupie.

@Stukacz Czytałam i słuchałam z przyjemnością. Jest w tym wierszu hipnotyczna atmosfera. Ciekawy zabieg z tym refrenem - im dalej w wiersz, tym bardziej „marzeń spłycenie" brzmi jak wyrok, a nie tylko konstatacja.

@hollow man Świetny jest ten obraz "przechylonych czar życia". Często szukamy wielkich przyczyn smutku, a Ty trafnie diagnozujesz go jako powolną utratę magii z codzienności. Metafora pustki, która "płonie"jest genialna - zazwyczaj kojarzymy ją z chłodem i brakiem, a u Ciebie jest ona niszczycielską, aktywną siłą. Prośba o to, by nie poznać jej dna, wybrzmiewa jak bardzo osobista modlitwa, z którą łatwo się utożsamić. Niezwykle gęsta atmosfera.

@Leszek Piotr Laskowski Morał podany wprost, ale wiersz świetnie napisany. :)

@Robert Witold Gorzkowski Wiersz hipnotyzuje rytmem - poruszasz się przez intrygującą przestrzeń, a czytelnik mimowolnie podąża za Tobą krok w krok. Koniec z samochodem wchłanianym przez wodę i tym ostatnim, zawieszonym w powietrzu wersem o "rozczuleniu" jest tajemniczy . Coś między snem a katastrofą. Pozdrawiam.

@Trollformel Czytam i mam wrażenie, że słowa celowo stawiają opór - nie chcą być rozumiane od razu, tak jak zamek błyskawiczny, który się zacina. Forma i treść mówią tu jednym głosem.

@Wiechu J. K. Człowiek uczy się całe życie - to fakt! Teraz już wiem, że Dorado najlepiej smakuje z cytryną, El Dorado najlepiej wygląda w filmach przygodowych, a gwiazdozbiór Dorado najlepiej podziwiać przez teleskop w Australii. De facto - mam teraz na talerzu rybę, w marzeniach złoto, a nad głową cały kosmos. :) Właściwie, to wystarczy mi kosmiczne Dorado.

@Leszczym Ta niepewność - "nie wiedziała, co o tym myśleć i które czynić" - to chyba najtrudniejszy stan, w jakim można się znaleźć w relacji - stan totalnego emocjonalnego zawieszenia, gdzie jedna osoba staje się dla drugiej całym światem - co jest tyleż fascynujące, co niszczące. To ciekawe, jak blisko siebie leżą uwielbienie i rozpacz. Ten tekst pokazuje, że skrajna bliskość często przestaje być bezpieczną przystanią, a staje się emocjonalnym poligonem.

@Simon Tracy Niezwykły obraz epoki, ale i też diagnoza. Poeta ze swoim pseudonimem i zaległym czynszem, Jona z tacą, Ameryka sypiąca się na giełdzie gdzieś w tle. A środek ciężkości i tak spoczywa na tym najciemniejszym kącie kafeterii. Słowa Żyda - „Poezyje mażesz do kajetu" - robią wrażenie - w tym jednym zdaniu zawarta jest prawda o losie poety. Świetny tekst! @Poet Ka Świetny, merytoryczny komentarz!

@APM Tytuł obiecuje ostrość, a wiersz konsekwentnie ją odbiera - i to jest w nim najlepsze. Nowe okulary tak działają. Sama noszę i zmieniam - po zmianie widzę dokładnie tak, jak w wierszu.

@lena2_ Trzy krótkie części, trzy gesty – świt który szykuje, człowiek który decyduje, i słowo które wszystko otwiera. Ja zaczynam dzień od kawy. Ty zaczynasz od "dziękuję". Szczerze podziwiam tę kolejność. Piękny wiersz!