Berenika97

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! Istota miłości jest uniwersalna i jak się okazuje ... nieskończona. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Leszczym 1300 wierszy to nie jest psi skowyt - to jest dorobek, którego większość ludzi nigdy nie stworzy. Że świat nie odpowiedział tak, jak powinien? To mówi więcej o świecie niż o Tobie. Ale „tak miało być" można też czytać inaczej- pisanie jest Twoją naturą. I może właśnie to jest najbardziej bezkompromisowa forma wolności. Pozdrawiam serdecznie.

@LessLove Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję za docenienie wiersza. Dziękuję za ten komentarz i za to, że dzielisz się tym, co znalazłeś - relacja pana Patera jest poruszająca i bolesna zarazem. Ten reportaż z podróży zrobił jako jeszcze student. Ja znam go jako reżysera filmu "Katyń. Historia wciaż żywa" z IPN-u. Czy to jest ta sama osoba? Również podaję link: https://edukacja.ipn.gov.pl/edu/multimedia-1/filmy/92652,Katyn-Historia-wciaz-zywa.html O zbrodni katyńskiej wiem sporo, ponieważ przygotowywałam dzieci do wojewódzkiego konkursu wiedzy o niej. I poszło im świetnie. Każde słowo napisane w hołdzie tym ludziom - oficerom, lekarzom, prawnikom, nauczycielom - ma znaczenie. Nie tylko jako pamięć, ale jako sprzeciw wobec zapomnienia. Pozdrawiam. @Wiechu J. K. To piękne, że masz takie dziedzictwo - szabla ułańska to nie tylko pamiątka, to kawałek historii, który można dotknąć. Twój dziadek urodził się w czasach zaborów i przeżył dwie wojny światowe. Całe życie w środku wielkiej i historii. Pozdrawiam. @viola arvensis Bardzo dziękuję! Czasami wystarczy refleksja. Serdecznie pozdrawiam. @hollow man Bardzo dziękuję! Las jako jedna wielka, bezimienna mogiła... - i stąd to skojarzenie. Serdecznie pozdrawiam. @[email protected] Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @LessLove Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@jjzielezinski Dziękuję za tę szczerość. To uczucie niemożności, o którym piszesz - że wiedziałeś, a nie mogłeś nic zrobić - jest chyba jednym z najtrudniejszych doświadczeń, jakie człowiek może nosić w sobie. Co do samej katastrofy - masz rację, że wiele pytań pozostało bez rzetelnej odpowiedzi, a sposób w jaki część mediów i komentatorów od razu ferowano wyroki, rzeczywiście był bardzo krzywdzący i przedwczesny. Niezależnie od tego co się naprawdę wydarzyło, rodziny ofiar zasługiwały na rzetelne, bezstronne śledztwo – i to chyba jest punkt, w którym większość ludzi, niezależnie od poglądów, mogłaby się zgodzić. Znam reportaż Anity Gargas, zresztą zajmowała się tym tematem od początku. Dużo informacji mam od mojego taty. Dziękuję za obszerny komentarz. W tej chwili, oprócz pamięci, nie jesteśmy w stanie nic zrobić. A bezsilność jest najgorsza. Pozdrawiam.

@Wiechu J. K. Zastanawiałam się na słowami skierowanymi wprawdzie do Roberta, ale one na mnie zrobiły duże wrażenie. Masz ogromny powód do dumy - ułani Piłsudskiego to prawdziwa legenda. Twój dziadek był częścią historii, która zmieniła losy Polski. Serdecznie pozdrawiam!

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@orkan11 Przejmujący obraz tego, jak bardzo potrafimy odkleić się od rzeczywistości, byle tylko chronić własne złudzenia. Bardzo trafne.

@Poet Ka Przyciągający obraz. Twoje haiku też jest piekne, ale dla mnie również tajemnicze. Ten obraz zmienił moje nastawienie do trerści. Zaczęłam się w haiku doszukiwać słowa z innego języka. :)

@Leszczym Świetna gra słów na linii bilans - balans – lans. Trafnie punktujesz tę gimnastykę wizerunkową, gdzie autentyczność zostaje wyparta przez to, co "wypada". Metafora statku płynącego donikąd na fali pozorów jest świetna! Często tak bardzo skupiamy się na utrzymaniu na powierzchni, że zapominamy zapytać, po co w ogóle płyniemy. Bardzo celne spostrzeżenie.

@Starzec Oczy na „tak”, to jest pewne, błyszczą jak morska piana, szkoda, że reszta człowieka... jest całkiem niedospana.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Tak bywa, ale najgorzej jest, jak fakty nie mogą się przebić do umysłu. :) Serdecznie pozdrawiam. @Mitylene Bardzo dziękuję! Masz rację, z intuicją trudno wygrać! :) Kiedyś mówiłam pewnej osobie, że chrzest Poski był w 966 roku. A ona na to: Oj, wydaje mi się, że pomyliłaś kochana daty. :)) Jej wydaje się było nie do przebicia. :))) Serdecznie pozdrawiam. @Wiechu J. K. @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@EsKalisia Bo mamy je na dłoni, rozdajemy a żadne nie ubywa. :)))

@Lapislazuli Każde słowo osobno, każde uderza osobno. Tak właśnie czuje się samotność.

@Lapislazuli Czuć ten chłód. Mam nadzieję, że po drugiej stronie tego wiersza jest ktoś, kto ma się choć trochę dobrze.

@Waldemar_Talar_Talar Piękny - zwykłość podniosłeś do rangi cudu. Spacer, deszcz, kawa, okno - piękno nie mieszka w wielkich chwilach, lecz właśnie w tych - mokrych, nocnych, cichych. Ostatnie wersy otwierają wiersz jak okno - nie zamykają, lecz zapraszają do następnej nocy.

@Stukacz "Umarł - lecz już nie w grobie" - to nie koniec, to otwarcie na coś ... Mrocznie, ale ta ciemność nie jest pustką, lecz jako przestrzenią pełną znaczeń. Coraz bardziej podoba mi się ta seria. :))

@Lenore Grey Ten tekst ma w sobie coś z snu - wszystko jest lekko przesunięte, turkusy i korale, upudrowane peruki, szklane kopuły odbijające byle światło. Czyta się jak spacer po ogrodzie, w którym nie wiadomo co jest zabawą, a co czymś więcej. I ten końcowy śmiech chłopca - nagły, głośny, tylko dla śmiechu - niezwykły klimat Babette jest tu kimś kto patrzy inaczej niż wszyscy. Jest w niej coś bardzo żywego na tle tej wytworno-sennej dekoracji. Tekst pełen niezwykłej fantazji jego Autorki! :))

@Nata_Kruk Ciekawa historia! Wniosek jest prosty- góry to jedyne miejsce na świecie, gdzie płacisz za to, żeby cię zmoczyło do suchej nitki, przewiało, nastraszyło piorunami i na koniec uszkodziło kolano... a Ty po powrocie mówisz z uśmiechem- "Było warto, powtórzmy to!". Dwa lata temu też złapała nas burza na szlaku, ale kolana nie ucierpiały. :) Rozumiem ten sentyment - bo czasami oglądamy zdjęcia i też wzdychamy - "Ach, jak było fajnie!" :))

@Robert Witold Gorzkowski Wiersz robi coś bardzo potrzebnego - nie pozwala, żeby ten dworek zniknął w ciszy. Rychter-Janowska malowała, żeby przekazać tradycję. Czuję, że piszesz z tego samego powodu. I piszesz bardzo plastycznie i pięknie. Czytając, widziałam piękny dworek. Po Twoim słowie widzę ruinę. I to jest właśnie siła tego tekstu - że jedno i drugie jest w nim jednocześnie. Przeszłość i to, co z niej zostało. To już nie jest tylko wiersz - to dokument o niszczeniu polskiego dziedzictwa. Pozdrawiam.

@wiedźma Pytanie „człowieka czy trupa?" brzmi jak wyzwanie – i nie ma łatwej odpowiedzi. Rzadko trafia się poezja, która tak dosłownie zmusza do zajrzenia w siebie. Podpisuję się pod komentarzami powyżej. :)) Naprawdę fajny wiersz!

@Wiechu J. K. To piękny, melancholijny wiersz o pamięci i jej rozpadzie. Ostatni wers jest rozbrajający. Cały wiersz buduje nastrój stopniowego zacierania, a potem to ciche „dobrze, że jeszcze coś pamiętasz" - jakby ktoś złapał za rękę. Bardzo poruszające.

@bazyl_prost Czy to jezioro czy rzeka - spokojna woda czy płynąca - to rzeczywiście różnica. Ale wiersz mówi, że może nie najważniejsza, skoro ktoś czeka na brzegu. Ładna mądrość.

@andrew Zaczyna się jak żart z AI i meczu, a zostaje pytanie - czy chcemy, żeby ktoś nas poprawiał do miłości, czy żeby nas kochał takimi, jacy jesteśmy. Nieoczywisty tekst. Pozdrawiam. :)))

@viola arvensis Wiersz jest przepełniony taką kruchą, ażurową wręcz samotnością i tęsknotą. Obrazy "przeźroczystych przestrzeni" i "zimnych dni" budują dystans, który niemal fizycznie czuć podczas lektury. Jednak sercem tego tekstu jest dla mnie wers o "pięknym milczeniu" - ubrałaś ciszę w tak sugestywne słowa. Na koniec metafora "nieotartej łzy" - jakby zawieszenie między snem a rzeczywistością. Bardzo intymny, przejmujący utwór - przepiękny!