Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Berenika97

Użytkownicy
  • Postów

    6 742
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    154

Treść opublikowana przez Berenika97

  1. @Marek.zak1 Ja jednak podziękuję za te cuda świata. Choć wizja efektu kusi niesłychanie, To serce me mówi: „odpuść to nacieranie”. Zostanę przy płynie, co w drogerii kupię, A ten słoik z „terapią”... niech zostanie w kupie.
  2. @Stukacz Czytałam i słuchałam z przyjemnością. Jest w tym wierszu hipnotyczna atmosfera. Ciekawy zabieg z tym refrenem - im dalej w wiersz, tym bardziej „marzeń spłycenie" brzmi jak wyrok, a nie tylko konstatacja.
  3. @hollow man Świetny jest ten obraz "przechylonych czar życia". Często szukamy wielkich przyczyn smutku, a Ty trafnie diagnozujesz go jako powolną utratę magii z codzienności. Metafora pustki, która "płonie"jest genialna - zazwyczaj kojarzymy ją z chłodem i brakiem, a u Ciebie jest ona niszczycielską, aktywną siłą. Prośba o to, by nie poznać jej dna, wybrzmiewa jak bardzo osobista modlitwa, z którą łatwo się utożsamić. Niezwykle gęsta atmosfera.
  4. @Leszek Piotr Laskowski Morał podany wprost, ale wiersz świetnie napisany. :)
  5. @Robert Witold Gorzkowski Wiersz hipnotyzuje rytmem - poruszasz się przez intrygującą przestrzeń, a czytelnik mimowolnie podąża za Tobą krok w krok. Koniec z samochodem wchłanianym przez wodę i tym ostatnim, zawieszonym w powietrzu wersem o "rozczuleniu" jest tajemniczy . Coś między snem a katastrofą. Pozdrawiam.
  6. @Trollformel Czytam i mam wrażenie, że słowa celowo stawiają opór - nie chcą być rozumiane od razu, tak jak zamek błyskawiczny, który się zacina. Forma i treść mówią tu jednym głosem.
  7. Berenika97

    Złota Ryba

    @Wiechu J. K. Człowiek uczy się całe życie - to fakt! Teraz już wiem, że Dorado najlepiej smakuje z cytryną, El Dorado najlepiej wygląda w filmach przygodowych, a gwiazdozbiór Dorado najlepiej podziwiać przez teleskop w Australii. De facto - mam teraz na talerzu rybę, w marzeniach złoto, a nad głową cały kosmos. :) Właściwie, to wystarczy mi kosmiczne Dorado.
  8. @Leszczym Ta niepewność - "nie wiedziała, co o tym myśleć i które czynić" - to chyba najtrudniejszy stan, w jakim można się znaleźć w relacji - stan totalnego emocjonalnego zawieszenia, gdzie jedna osoba staje się dla drugiej całym światem - co jest tyleż fascynujące, co niszczące. To ciekawe, jak blisko siebie leżą uwielbienie i rozpacz. Ten tekst pokazuje, że skrajna bliskość często przestaje być bezpieczną przystanią, a staje się emocjonalnym poligonem.
  9. @Simon Tracy Niezwykły obraz epoki, ale i też diagnoza. Poeta ze swoim pseudonimem i zaległym czynszem, Jona z tacą, Ameryka sypiąca się na giełdzie gdzieś w tle. A środek ciężkości i tak spoczywa na tym najciemniejszym kącie kafeterii. Słowa Żyda - „Poezyje mażesz do kajetu" - robią wrażenie - w tym jednym zdaniu zawarta jest prawda o losie poety. Świetny tekst! @Poet Ka Świetny, merytoryczny komentarz!
  10. @APM Tytuł obiecuje ostrość, a wiersz konsekwentnie ją odbiera - i to jest w nim najlepsze. Nowe okulary tak działają. Sama noszę i zmieniam - po zmianie widzę dokładnie tak, jak w wierszu.
  11. @lena2_ Trzy krótkie części, trzy gesty – świt który szykuje, człowiek który decyduje, i słowo które wszystko otwiera. Ja zaczynam dzień od kawy. Ty zaczynasz od "dziękuję". Szczerze podziwiam tę kolejność. Piękny wiersz!
  12. @Julita. Wiersz jak wieczorna herbata - spokojny i ciepły. „Krople czasu" to obraz, przy którym chce się chwilę posiedzieć.
  13. @andrew Łąka ciszy - to zestawienie zaskoczyło mnie swoją trafnością. Coś tutaj kiełkuje, zanim jeszcze zdążymy to nazwać. Świetne!
  14. @Bernadetta12345 Wiersz zbudowany jak samo spojrzenie - z nieśmiałości, zawieszenia i tego jednego kroku w stronę. Koniec z kącikami ust gotowymi na uśmiech jest piękny! :)
  15. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Staram się nie zapominać o historii, chyba mam to już we krwi. :))) Serdeczne dzięki i też słonecznie pozdrawiam.
  16. @Starzec Czyli wychodzi na to, że on wybiera krok, a ona... kierunek :))
  17. @Wiechu J. K. Gesty - przerabiam na słowa, opiuję je! W sposób subiektywny, aby pamiętać tylko te najfajniejsze. :))) @Christine Bardzo dziękuję! Rzeczywiście można to przełożyć na relację. Serdecznie pozdrawiam. :)
  18. @Christine Bardzo dziękuję! Trzymaj się więc faktów w tej pracy :) Serdecznie pozdrawiam. :)
  19. @Christine Bardzo dziękuję! Tak mi jakoś wychodzi z miesiącami. :) Serdecznie pozdrawiam.
  20. @Marek.zak1 Lecz nim na swą głowę wyłożysz te dary, pamiętaj, że mądrość ma różne wymiary. Choć włos ci wybuja pod nieba błękity, zapach twych myśli... będzie dość specyficzny.
  21. @Zbigniew Polit Myli się ten, kto tak mniema, Że w miłości węchu nie ma. Gdy aromat nazbyt „trwały”, Chęci w moment się rozwiały.
  22. @Alicja_Wysocka A ja już nie umiem opisać Twoich - prawdziwie poetyckich. :))
  23. @Simon Tracy Świetnie dawkujesz napięcie i to właśnie ten spokój jest w tekście najbardziej mrożący. Dialogi z pastorem to prawdziwa perełka. Buduje portret człowieka, który dawno przekroczył jakąś granicę i ani myśli wracać. Na grafice to pewnie zwłoki ojczyma z jego wyobraźni. Tekst super!
  24. @viola arvensis Bardzo dziękuję! "melancholia przepleciona nadzieją jak wstążką" to piękny obraz. Cieszę się, że wiersz zostawił po sobie to rozmarzenie. Serdecznie pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! A wiesz, że już zaczęłam to robić! :)))) Serdecznie pozdrawiam.
  25. @Natuskaa Bardzo dziękuję! Postaram się czasami zachęcić do wchodzenia w te miejsca, z których płynie radość. Sama mam takie wrażenie - ale jakoś mi się tak pisze. Serdecznie pozdrawiam :)
×
×
  • Dodaj nową pozycję...