Berenika97

@leszek piotr laskowski Lubię metafizyczne i surrealistyczne teksty. Szczególnie urzekło mnie to - "Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka" - jakby cała filozofia mindfulness zamknęła się w jednym obrazie, bez patosu, z czułością. "Rozszczelniło mi dzień. Czuję tę pauzę między uderzeniami serca". Piękne. Pozdrawiam.

@Leszczym Ależ komplementy! Nie wiem, gdzie się schować. :) A o goryczy - Goryczą jeszcze nie pachnę, bo życie mnie ledwo dotknęło. Mam myśli - te lekkie, te łagodne, co w głowie jak ptaki przysiadły.

Napisałam haiku, ale jest pozbawione wyrazu.

@Leszczym Mam ładny widok z okna, na patio i ogród. Po zastanowieniu się, myślę, że najbardziej to wołają ptaki, koty, i każdy, kto jest częścią tej ogrodowej sceny - żywy i nieżywy, realny i wyobrażony. "Wołają" swoją obecnością, zapraszają do kontemplacji tego, co "bardzo bardzo" lub skoro dzień jest "bardzo bardzo", to woła się tam "ależ ależ ależ" - jak echo zdziwienia, zachwytu lub zniecierpliwienia. To może być wołanie do kogoś, kto ma przyjść, lub do samego ogrodu, który słucha. Wiele możliwości - miałeś rację! Pozdrawiam. :)

@Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@MIROSŁAW C. Ślęża i Golgota w jednym wierszu - pogańskie i chrześcijańskie, stare i jeszcze starsze. Czuć, że to nie jest tylko krajobraz, ale mapa wewnętrzna. Jak zapis pielgrzymki do siebie.

@iwonaroma Trzymanie węża pod szpilką to genialny kompromis - niby blisko serca (bo kochasz), ale jednak bliżej podłogi (bo życie Ci miłe). :)

@KOBIETA Zamieć minie, linie wrócą - niektóre głosy nie potrzebują łącza. :)

@Czarek Płatak Twój wiersz jest niezwykły. Tu miesza się sacrum z fizjologią. Pierwsza strofa narzuca ton religijny, ale jest to religijność „wydychana”. To piękna metafora - modlitwa nie dzieje się w słowach, ale w samym biologicznym trwaniu. „miłość z nas wycieka na łąkach , bez kwiatów” - najbardziej pesymistyczny moment wiersza. Miłość nie jest tu radosnym dawaniem, lecz „wyciekaniem” - powolną utratą energii lub substancji życiowej. Łąka bez kwiatów to obraz jałowości, dekoracja oddarta z piękna. Sugeruje to relację, która dzieje się w trudnych, nieprzyjaznych warunkach. Ostatni obraz jest najbardziej wstrząsający i paradoksalny - „Lina do tulenia gardeł” - To może być metafora miłości, która jest jednocześnie ratunkiem i pułapką, albo życia, które trzyma nas za gardło, a my i tak chcemy je objąć. To wiersz o intensywności, która graniczy z destrukcją. Zdajesz się mówić, że prawdziwe życie (to „stąd tam”) dzieje się wtedy, gdy przestajemy się chronić, a zaczynamy „pruć całun”, nawet jeśli ceną jest krew na jałowej łące. A może to tylko złudzenie?

@andrew Tyle uczucia w tak niewielu słowach. To niedopowiedziane już dawno... mówi więcej niż cała strofa mogłaby powiedzieć. Subtelnie i czule. Piekny wiersz!

@Annie Słyszę tutaj niepokój - że może to, co bierzemy za rzeczywistość, to tylko dobrze zaprojektowana dekoracja.

@Lemert Tak różnie myślimy o prawdzie - to jest fascynujące. Tu jest zmęczona, bosa, prawie zagubiona - i przez to bardziej prawdziwa niż kiedykolwiek. :)

@vioara stelelor Niezwykle nastrojowy utwór. Czytając go, ma się wrażenie, że świat na chwilę się zatrzymał. Udało Ci się ubrać w słowa tę specyficzną, niemal sakralną ciszę, której tak bardzo potrzebujemy, by dostrzec detale - liść ostróżki czy motyla. Bardzo poruszające i piękne!

@dramatoporanku Rzadko poezja mówi jednocześnie o miłości i o tym, kim chcemy być. Tutaj jedno wynika z drugiego. To ostatnie zdanie - przy brzegu - jest jak oddech po długim nurkowaniu.

@Leszczym Koty, płoty, patio - brzmi jak widok z mojego okna. A co wołało?

@Łukasz Jurczyk Oj, długo! No i z różnych czasów. Niedawno czytałam o Krystynie Skarbek - niezła agentka. :)

@UtratabezStraty Dzięki za miłe słowa, choć z tą "recenzentką" to nieźle przesadziłeś! Prawda jest taka, że jestem po prostu czytelniczką, która marudzi. Zdrowiej szybko i czekam, co tam wymyślisz w VIII części! Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Wiedzą czego chcą, mają swoje sposoby, bo manipulacja mężczyznami nie jest trudna. :) Tylko nie myśl źle o autorce tych słów - mam na myśli tylko historyczne wydarzenia. :)))

@Łukasz Jurczyk Bardzo celna uwaga! Zwłaszcza pięknych i inteligentnych kobiet. :))))

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca! Zawsze się trochę denerwuję, czy intencja będzie czytelna, więc Twój komentarz dużo dla mnie znaczy. Ale wyszłam z założenia, że nie wszyscy mogą interesować się słowiańską mitologią - stąd mój dopisek. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Masz rację - te tematy jakoś same domagają się takiej formy. Rym i rytm tworzą tu pewien rytuał, nadają powagi. W wierszu białym by to chyba zabrzmiało za swobodnie jak na taką treść. Serdecznie pozdrawiam. :))) @Myszolak Bardzo dziękuję! Prawda, ciekawa to była tradycja. Ale z drugiej strony - kiedy o tym piszemy i czytamy, to w pewnym sensie ją podtrzymujemy. Tym bardziej, że Dzień Zaduszny jest w jakimś stopniu kontynuacją. Serdecznie pozdrawiam. :) @Amber Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak poetyckie słowa! To wielki komplement. Pozdrawiam serdecznie! @Migrena Bardzo dziękuję! Jacku, czytając Twój komentarz, mam poczucie, że to Ty dałeś moim słowom dodatkowe światło. Dziękuję za tak czujne i głębokie wejście w mój świat. Twoja uwaga o braku dramatycznego przekraczania granicy jest dla mnie niezwykle cenna - to właśnie ta zgoda na jedność bytu była sercem tego wiersza. Pięknie dziękuję za to intelektualne i duchowe spotkanie. Serdecznie pozdrawiam. :) @leszek piotr laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mitylene Bardzo dziękuję! Cieszę się, że skojarzenie z Mickiewiczem pojawiło się naturalnie – to chyba najlepszy dowód, że klimat Dziadów udało mi się choć trochę uchwycić. Twoje słowa o mroczności i tajemniczości bardzo mi się podobają, bo właśnie to chciałam wydobyć – tę niesamowitą granicę między dwoma światami. Dziękuję, że poświęciłaś czas i podzieliłaś się swoimi wrażeniami. Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Cieszę się, że ten "gwiezdny i ziemski splot" do Ciebie przemówił - zależało mi właśnie na tym, żeby pokazać Dziady nie jako smutny obrzęd (naprawdę nie był smutny) , ale jako coś żywego, co łączy i karmi obie strony. Twoje słowa o poczuciu przynależności trafiają w samo sedno tego, co chciałam przekazać. Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Sam pomysł tryptyku powstał trochę "niechcący". To, co piszesz o akceptacji przejścia i braku lęku przed granicą światów - to właśnie mnie w słowiańskim myśleniu o śmierci najbardziej pociąga. Że to nie koniec, ale przejście. Pozdrawiam serdecznie! @vioara stelelor Bardzo dziękuję! Bardzo dziękuję za ciepłe słowa o duchach przodków jako gościach - to dla mnie ważna myśl, którą chciałam oddać. I dziękuję za szczerość w kwestii rymów i... przyznam, że masz rację. Rymy to moja pięta Achillesowa. Zdecydowanie lepiej czuję się w wierszach wolnych. Ale te trzy wiersze chciałam aby zabrzmiały inaczej. Pozdrawiam serdecznie! @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję, że jak zwykle odpowiedziałeś własną poetycką miniaturą. Ta wizja, że przy dziadowym stole przeciwnicy siadają razem i nikt nikim złem nie absorbuje - chyba to jest właśnie ten głębszy sens tego święta. Pamięć i rytuał jako pojednanie. Pozdrawiam serdecznie!

@Łukasz Jurczyk Masz rację - temat jest bardzo dobry. Od razu skojarzyłam to z rolą kobiet w czasach konfliktów i ich postępnymi działaniami. Stąd np. moje zainteresowanie biblijną Judytą. :))

@Starzec Może to były najszczersze życzenia od sąsiadów. :)

@leszek piotr laskowski To jest właśnie miłość, o której warto pisać - miłość, która daje spokój. Czytałam to i myślałam o moich dziadkach. Piękne.

@Myszolak To chyba najbardziej romantyczna forma ultimatum, jaką kiedykolwiek czytałam. Fajna miniaturka. :)