Berenika97

@EsKalisia To tylko takie skojarzenie. A wiersz jest ciekawy. :)

@violetta Na pewno będę mieć, mam dużo róż w ogrodzie, w tym czerwonych. :)

@Posem Podoba mi się ten gorzki realizm w środku - że po wyjściu nie ma oklasków, tylko smutek. I mimo to podmiot liryczny wciąż szuka tych innych drzwi. To właśnie jest nadzieja. Bardzo ładny wiersz.

@P.Mgieł Świetny tekst! Metafora miasta, które „aktualizuje dane” i przesuwa przecinki w naszych planach, robi ogromne wrażenie. Bardzo współczesne spojrzenie na samotność w tłumie i upływ czasu.

@Leszczym Ciekawe spojrzenie na artystów. Zazwyczaj mówi się o ich wrażliwości, a tutaj poeta to ten, który po prostu najgłośniej "wydziera się" z bólu, bo najbardziej odczuwa brak wolności. Może właśnie na tym polega ich wrażliwość? 🤔

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Właśnie mnie odizolowali. :(

@Alicja_Wysocka Rozumiem, ja ma chyba gorzej - wczoraj tak przemokłam, że dziś mam anginę i niewielką gorączkę. P Serdecznie pozdrawiam. :) @LessLove Bardzo dziękuję! U mnie, na północy jeszcze nie zbiorów, są zalążki owoców - przede wszystkim czereśni. Zachłonność w nocy nie jest zła. :) Dzielenie się pysznym dniem - jak najbardziej pożądana. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mel666 Ten wiersz to obraz uwięzienia w toksycznej, prawdopodobnie przemocowej relacji - opowiedziany przez pryzmat metafory psa. „Wolałabym być bezpańska" świadczy, że przynależność okazuje się gorsza niż samotność, a wolność możliwa jest tylko poza relacją. Bolesny i poruszający utwór.

@Mel666 Codzienny rytm posiłków jako rama dla czegoś zupełnie innego - dobrze to działa. Szczegół z poziomką - ten zmysłowy drobiazg zmienia temperaturę wiersza. Bardzo intrygujący!

@Mel666 Mocny obraz. Zderzenie dwóch samotności i frustracji na skrzyżowaniu ulic to świetna, choć gorzka metafora współczesnych relacji. Czuć tu ten miejski naturalizm.

@violetta Nigdy nie myślałam, że będę zazdrościć kwitnącej róży, a jednak. :) Bardzo zmysłowe!

@violetta W kilku słowach udało Ci się zamknąć taki konkretny, zmysłowy moment - czuć ten zapach mięty, ciepło, lekkość. Zmysłowy i ciepły!

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Śliczny, poetycki komentarz. Jesteś w nich niezastąpiona. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@beta_b Więc zostańmy na tej plaży, niech się w nocy cud wydarzy, kiedy rzeka szepcze z wiatrem tylko nam.

@Alicja_Wysocka Ależ Alu, Wychyl śmiało mądrą głowę, Złap natchnienie całkiem nowe. Zamiast chować się na dole, Zacznij pisać tu - na stole! :)))

@Marek.zak1 Niech więc Maja przy swoim obstaje, Gdy rywalkom na korcie w kość daje! Zamiast walić z forhendu, Rzuca skróty bez błędu, I mistrzynią z uśmiechem zostaje.

@obywatel Hossa jest wtedy gdy wykres pnie się w chmury, Bessa jest wtedy gdy wszystko leci z góry. :))))

@Starzec Dobrze ją rozumiem! :))) Bo gdy świat na zewnątrz pędzi, Ona kwacze w chłodnej wodzie: "W mym trzcinowym pensjonacie Święty spokój mam na co dzień!"

@Leszczym Zamiast po prostu usunąć problem, system „puchnie” od nowych regulacji i procedur, no i wszyscy zapominają, o co chodziło na początku, bo teraz cała energia idzie w zarządzanie samymi ulepszeniami. Na końcu ulepszony system staje się tak skomplikowany, że generuje nową, jeszcze bardziej „pieską” sytuację. I zabawa zaczyna się od nowa. Fajna gra słów z tym „psioczeniem” w „pieskiej sytuacji” - niezłe podsumowanie współczesnego korpo-świata i mechanizmów, które próbują naprawić coś tak bardzo, aż to ostatecznie zepsują.:)))

@Leszczym Zabrakło tylko informacji, czy przed zaginięciem został przesłuchany. Ale może usłyszał coś, czego nie powinien, i teraz pewnie sam siedzi na podsłuchu, ewentualnie postanowił udawać głuchego. Ale Ty na pewno nie jesteś głuchy na uroki polskiego słowotwórstwa. Super tekst!

@Migrena Bardzo dziękuję! Rozkwit czyli dojrzewanie, w tym do własnej drogi i swoich , naturalnych pragnień. :) Dziękuję za piękny komentarz. Witam serdecznie - bo się stęskniłam do Twoich fantastycznych utworów. :) Serdecznie pozdrawiam. :))))

@Charismafilos Mocny obraz paraliżu, jaki niesie ze sobą przeszłość. Te "okowy" i "kula traumy" oddają stan duchowej niewoli. Czytając Twój tekst, od razu pomyślałam o Psalmie 107,14: "Wyprowadził ich z ciemności i mroku, a ich kajdany pokruszył". Diagnozujesz problem człowieka. Rozumiem też, że z Twojej perspektywy kluczem do zrzucenia tych okowów jest zaufanie Słowu. Jedno jest pewne - każdy w takiej sytuacji potrzebuje w życiu stałego punktu oparcia, by jutro przestało przerażać.

@iwonaroma Czasami zapominamy, że inni niosą podobny ciężar i tak samo chwytają się momentów radości. Trafnie ujęta uniwersalność ludzkiego doświadczenia.

@Waldemar_Talar_Talar To bardzo ładny wiersz, lubię i doceniam ciszę. :)

@Waldemar_Talar_Talar Powtarzający się refren "jutro drzwi nie otworzę" zmienia znaczenie z każdą zwrotką - zaczyna jako izolacja, kończy jako ochrona siebie. To ciekawa konstrukcja. Podoba mi się. :)