„Wyspa” („Eyland”, 2016) to powieść islandzkiej dziennikarki i pisarki Sigríður Hagalín Björnsdóttir, łącząca elementy thrillera politycznego, dystopii i literatury psychologicznej. Akcja rozgrywa się na Islandii, która nagle zostaje całkowicie odcięta od reszty świata — ustaje łączność, transport i handel. W obliczu kryzysu władzę przejmuje minister spraw wewnętrznych Elin Olafsdóttir, wprowadzając stan wyjątkowy i autorytarny program „Nowa, samowystarczalna Islandia”. W kraju szerzą się chaos, nacjonalizm i przemoc wobec cudzoziemców, a społeczeństwo pogrąża się w walce o przetrwanie. Na tle politycznego rozpadu autorka ukazuje losy dziennikarza Hjalti Ingolfssona i jego partnerki Maríi, którzy w obliczu katastrofy próbują ocalić siebie i dzieci.
Powieść przedstawia dramatyczny obraz społecznego rozkładu i moralnej degradacji, ale również walkę o człowieczeństwo i solidarność w ekstremalnych warunkach. Björnsdóttir, wykorzystując motyw izolacji Islandii, stawia pytania o kruchość współczesnej cywilizacji, odpowiedzialność jednostki i granice władzy. Hjalti, ukrywający się w odosobnieniu i prowadzący zapiski o minionych wydarzeniach, staje się kronikarzem końca znanego świata. Wyspa to nie tylko ostrzeżenie przed nacjonalizmem i totalitaryzmem, lecz także opowieść o miłości, utracie i nadziei w obliczu upadku społecznego ładu.