„Trojanki” (gr. „Trōiades”, także „Kobiety trojańskie”) to tragedia starożytnego dramaturga Eurypidesa, wystawiona po raz pierwszy w 415 roku p.n.e. podczas ateńskich Dionizji. Utwór należy do cyklu dramatów inspirowanych wydarzeniami wojny trojańskiej i stanowi trzecią część tetralogii, obok zaginionych tragedii „Aleksandros” i „Palamedes” oraz dramatu satyrowego „Syzyf”. Tematem dramatu jest los kobiet po upadku Troi, ukazany z perspektywy ofiar wojny. Eurypides przedstawia skutki konfliktu zbrojnego dla ludności cywilnej, zwłaszcza dla kobiet i dzieci, które po zniszczeniu miasta zostają uprowadzone do niewoli przez zwycięskich Greków.
Akcja tragedii rozgrywa się po zdobyciu Troi i koncentruje się na losach trojańskich kobiet, m.in. królowej Hekabe, Andromachy, Kasandry oraz Heleny. Grecki herold Taltybios ogłasza im decyzje zwycięzców dotyczące ich dalszego losu: Hekabe ma zostać niewolnicą Odyseusza, Kasandra konkubiną Agamemnona, a Andromacha trafić do Neoptolemosa. Jednym z najbardziej tragicznych wydarzeń jest decyzja Greków o zabiciu Astyanaksa, syna Andromachy i Hektora, aby w przyszłości nie pomścił upadku Troi. Dramat kończy się przygotowaniami do wywiezienia Trojanek do Grecji oraz zniszczeniem miasta.