„Szkoła uczuć” to powieść autorstwa Gustave’a Flauberta, opublikowana 17 listopada 1869 roku. Oryginalny tytuł utworu brzmi L’Éducation sentimentale, a dzieło jest powieścią inicjacyjną, częściowo autobiograficzną i jednym z ważniejszych utworów francuskiego realizmu XIX wieku. Flaubert przedstawił w niej losy młodego człowieka dojrzewającego w świecie paryskich salonów, ambicji politycznych, niespełnionych uczuć i historycznych przemian związanych między innymi z rewolucją 1848 roku. Powieść miała być portretem życia uczuciowego i społecznego pokolenia współczesnego autorowi.
Głównym bohaterem utworu jest Fryderyk Moreau, osiemnastoletni prowincjusz, który po zdaniu matury wraca statkiem do Nogent-sur-Seine. W czasie podróży poznaje Jakuba Arnoux oraz jego żonę, panią Arnoux, w której zakochuje się od pierwszego spotkania. Po przyjeździe do Paryża rozpoczyna studia prawnicze, lecz szybko traci nimi zainteresowanie, szukając przede wszystkim sposobu na ponowne zbliżenie się do ukochanej kobiety. W kolejnych latach wchodzi w środowisko artystów, dziennikarzy, mieszczan i arystokracji, odnawia przyjaźń z Deslauriersem, poznaje Rozanetę i panią Dambreuse, a jego życie uczuciowe staje się pasmem niezdecydowania, złudzeń, romansów i niespełnionych pragnień.
„Szkoła uczuć” ukazuje dojrzewanie pozbawione wyraźnego spełnienia. Fryderyk pragnie miłości, kariery, wielkości i uznania, ale nie potrafi konsekwentnie działać ani dokonać jednoznacznego wyboru. Jego uczucie do pani Arnoux pozostaje idealizowane i bierne, a związki z innymi kobietami nie przynoszą mu szczęścia. Na tle prywatnych rozczarowań bohatera Flaubert pokazuje także społeczeństwo francuskie czasów monarchii lipcowej, rewolucji 1848 roku, II Republiki i II Cesarstwa. Powieść jest gorzką opowieścią o utracie młodzieńczych złudzeń, niemożności prawdziwego „wychowania” do miłości oraz o pokoleniu, które wiele marzyło, lecz niewiele potrafiło zrealizować.