„Sennik współczesny” to powieść Tadeusza Konwickiego, opublikowana w 1963 roku. Książka należy do najważniejszych utworów polskiej prozy powojennej i łączy cechy powieści psychologicznej, rozrachunkowej oraz symbolicznej. Utwór zdobył dużą popularność czytelników i uznanie krytyki, został wyróżniony Nagrodą im. Kościelskich, a później także nagrodą czytelniczą „Złoty Kłos”. Powieść stała się również podstawą spektaklu „Sennik polski” przygotowanego w 1971 roku przez krakowski Teatr STU. Jej głównym bohaterem jest Paweł, człowiek obciążony wojenną przeszłością, poczuciem winy i doświadczeniem klęski, który mieszka w małej osadzie zamieszkanej głównie przez przesiedleńców.
Akcja „Sennika współczesnego” rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych: w teraźniejszości bohatera oraz w jego powracających, nieuporządkowanych wspomnieniach z dzieciństwa, wojny, partyzantki i okresu powojennego. Paweł, po nieudanej próbie samobójczej, żyje wśród ludzi wykorzenionych, nieufnych i zagrożonych kolejnym przesiedleniem z powodu budowy tamy oraz planowanego zalania doliny. Równocześnie powracają do niego obrazy dawnych win: działalności w oddziale partyzanckim, egzekucji, przesłuchań, utraty matki i niejasnych rozrachunków z przeszłością. Ważnym elementem konstrukcji jest poetyka snu: granica między jawą, wspomnieniem, majakiem i symboliczną wizją zostaje zatarta, a tytułowy „sennik” oznacza próbę odczytania powojennej świadomości człowieka, który nie potrafi uwolnić się od historii. Powieść Konwickiego ukazuje traumę wojny, moralną niejednoznaczność dawnych wyborów, wykorzenienie oraz trudność życia w świecie pozbawionym trwałego porządku.