„Niewiarygodne przygody Marka Piegusa” to powieść przygodowo-humorystyczna dla dzieci i młodzieży autorstwa Edmunda Niziurskiego, wydana po raz pierwszy w 1959 roku. Utwór szybko zdobył dużą popularność dzięki dynamicznej akcji, absurdalnemu humorowi oraz barwnym bohaterom. Książka opowiada o trzynastoletnim Marku Piegusie, mieszkającym wraz z rodziną na warszawskim Powiślu. Chłopiec jest przekonany, że prześladuje go wyjątkowy pech, ponieważ niemal każda sytuacja kończy się dla niego serią zabawnych i nieprawdopodobnych komplikacji. Powieść została napisana w formie relacji narratora, który poznaje kolejne przygody Marka i stopniowo odkrywa niezwykłość jego życia.
Fabuła książki przedstawia codzienne szkolne i domowe problemy Marka, które z czasem przeradzają się w sensacyjną historię kryminalną. Chłopiec przypadkowo wpada na trop grupy przestępców przemycających kosztowności w szkolnych tornistrach z podwójnym dnem. W wyniku pomyłki Marek zostaje porwany przez bandytów, a jego poszukiwaniem zajmuje się między innymi prywatny detektyw Hippolit Kwass oraz harcerska drużyna detektywistyczna dowodzona przez Teodora. Akcja prowadzi bohaterów przez liczne pościgi, tajemnicze kryjówki i podziemia kościoła św. Jacka w Warszawie. Charakterystycznym elementem utworu są humorystyczne nazwiska postaci, takie jak Wieńczysław Nieszczególny, Cezary Cedur czy Albert Flasz.
Powieść Edmunda Niziurskiego wyróżnia się połączeniem humoru sytuacyjnego, groteski i elementów sensacyjnych z realistycznym obrazem życia w Polsce okresu PRL. Autor w ironiczny sposób ukazuje problemy społeczne czasów Władysława Gomułki, między innymi ciasnotę mieszkań i trudne warunki codziennego życia. Jednocześnie świat przedstawiony zawiera wiele celowo nierealistycznych elementów, takich jak prywatny detektyw czy harcerska grupa specjalizująca się w śledztwach. Popularność książki sprawiła, że w 1966 roku powstał serial telewizyjny oparty na motywach powieści, który dodatkowo utrwalił obecność Marka Piegusa w polskiej kulturze młodzieżowej.