„Medea” (gr. „Mēdeia”) to tragedia starożytnego dramaturga Eurypidesa, wystawiona po raz pierwszy w 431 roku p.n.e. podczas ateńskich Dionizji. Utwór opiera się na micie o Jazonie i Medei, znanym z opowieści o wyprawie Argonautów po złote runo. W dramacie Eurypides koncentruje się na późniejszym epizodzie życia bohaterów, gdy Medea – córka króla Kolchidy i czarodziejka, która wcześniej pomogła Jazonowi zdobyć złote runo – zostaje przez niego porzucona. Jazon decyduje się poślubić córkę króla Koryntu, Kreona, co pozbawia Medeę pozycji i bezpieczeństwa w obcym kraju. Tragedia była pierwszą z czterech sztuk wystawionych przez Eurypidesa w konkursie dramatycznym i mimo późniejszego uznania zajęła wówczas ostatnie miejsce.
Akcja dramatu przedstawia plan zemsty Medei na niewiernym mężu. Po ogłoszeniu przez Kreona decyzji o wygnaniu bohaterka wyjednuje jeden dzień zwłoki, w czasie którego przygotowuje zemstę. Wysyła do nowej żony Jazona zatrutą suknię i diadem, które powodują śmierć zarówno księżniczki, jak i jej ojca. Następnie Medea dokonuje najokrutniejszego czynu – zabija własne dzieci, aby ostatecznie zadać Jazonowi największe możliwe cierpienie. Po dokonaniu zbrodni ucieka z Koryntu w rydwanie podarowanym przez boga Heliosa i udaje się do Aten, gdzie ma znaleźć schronienie u króla Ajgeusa. „Medea” jest jednym z najważniejszych dramatów antycznych i ukazuje konflikt między namiętnością, zemstą i rozumem, a także dramat kobiety odrzuconej i wykluczonej ze społeczeństwa.