„Eugeniusz Oniegin” to powieść wierszem, określana także jako poemat dygresyjny, autorstwa Aleksandra Puszkina. Utwór należy do najważniejszych dzieł literatury rosyjskiej i był publikowany w częściach w latach 1825–1832, a pierwsze pełne wydanie ukazało się w 1833 roku. Dzieło napisane zostało charakterystyczną strofą, nazywaną później strofą onieginowską, i łączy fabułę romansową z licznymi dygresjami narratora dotyczącymi obyczajów, literatury, życia towarzyskiego i przemian rosyjskiego społeczeństwa.
Głównym bohaterem jest Eugeniusz Oniegin, młody petersburski arystokrata, znudzony salonowym życiem, balami, romansami i powierzchowną elegancją wielkiego świata. Po śmierci stryja dziedziczy majątek i wyjeżdża na wieś, gdzie poznaje poetę Włodzimierza Leńskiego oraz rodzinę Łarinów. Leński kocha pogodną Olgę, natomiast jej starsza siostra, Tatiana, zakochuje się w Onieginie. Dziewczyna pisze do niego szczery list miłosny, jednak bohater odrzuca jej uczucie, tłumacząc, że nie nadaje się do małżeństwa i nie potrafiłby dać jej szczęścia.
Dalsze wydarzenia prowadzą do tragedii. Oniegin, znudzony i zirytowany wiejskim przyjęciem, flirtuje z Olgą, czym wywołuje zazdrość Leńskiego. Dochodzi do pojedynku, w którym Oniegin zabija przyjaciela, a następnie opuszcza wieś i przez lata podróżuje, próbując uciec od wyrzutów sumienia. Po powrocie do Petersburga spotyka Tatianę, już jako dojrzałą, szanowaną arystokratkę i żonę generała. Tym razem to Oniegin zakochuje się bez pamięci, lecz Tatiana, mimo że nadal go kocha, odrzuca go z poczucia obowiązku i wierności mężowi. Utwór Puszkina przedstawia niespełnioną miłość, samotność, konflikt między uczuciem a konwenansem oraz postać „zbędnego człowieka”, czyli bohatera utalentowanego, wrażliwego, ale niezdolnego do prawdziwego działania i szczęścia.