„Eugenia Grandet” to powieść autorstwa Honoriusza Balzaka, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli realizmu francuskiego. Utwór był publikowany od 1833 roku, a w formie książkowej ukazał się w 1834 roku. Został włączony do wielkiego cyklu „Komedia ludzka”, w części poświęconej scenom z życia prowincji. Akcja powieści rozgrywa się w Saumur i ukazuje zamknięty świat mieszczańskiej rodziny, w którym o losach ludzi decydują pieniądze, interesy, pozycja społeczna oraz chciwość.
Główną bohaterką jest Eugenia Grandet, córka Feliksa Grandeta, dawnego bednarza, który dzięki oszczędności, spekulacjom i korzystnym inwestycjom zdobył ogromny majątek. Mimo bogactwa Grandet żyje jak skąpiec i narzuca rodzinie surową, pozbawioną wygód codzienność. O rękę Eugenii rywalizują wpływowe rodziny Cruchotów i des Grassinsów, widząc w niej przyszłą dziedziczkę fortuny. Życie dziewczyny zmienia się, gdy do domu przybywa jej kuzyn Karol Grandet, syn zbankrutowanego paryskiego przedsiębiorcy. Eugenia zakochuje się w nim, przekazuje mu swoje złoto i obiecuje wierność, lecz po latach Karol, wzbogacony za granicą, porzuca dawne uczucie dla korzystnego małżeństwa z arystokratką.
Powieść Balzaka jest realistycznym studium skąpstwa, samotności, rozczarowania i niszczącej władzy pieniądza. Feliks Grandet przypomina literacki typ skąpca, ale zarazem symbolizuje nową klasę kapitalistyczną, która wzbogaciła się po rewolucji francuskiej i podporządkowała życie kalkulacji ekonomicznej. Eugenia przechodzi drogę od niewinności i wiary w miłość do gorzkiego doświadczenia zdrady oraz samotności. Po śmierci ojca dziedziczy wielką fortunę, lecz nie daje jej ona szczęścia. Żyje skromnie, wspiera biednych i działalność dobroczynną, pozostając postacią moralnie czystą w świecie zdominowanym przez egoizm, interes i społeczne ambicje.