„Dzwony” to baśń autorstwa Hansa Christiana Andersena, opublikowana po raz pierwszy w maju 1845 roku w Kopenhadze. Utwór opowiada o tajemniczym dźwięku dzwonu, który rozbrzmiewa w wielkim mieście o zachodzie słońca i zdaje się dochodzić z kościoła ukrytego w głębi lasu. Próby odnalezienia źródła dźwięku podejmują zarówno bogaci, jak i biedni, jednak większość z nich rezygnuje w trakcie wędrówki. Szczególne znaczenie w baśni ma motyw luterańskiej konfirmacji, ukazanej jako moment przejścia w dorosłość i duchowego przebudzenia, co wiąże się z osobistym wyborem drogi oraz gotowością do poświęceń.
Kulminacją utworu jest spotkanie królewicza i ubogiego chłopca, którzy – idąc różnymi drogami – docierają do symbolicznego odkrycia, że prawdziwy dzwon nie jest materialnym przedmiotem, lecz metaforą boskiej harmonii i piękna natury. Ostateczna wizja świata jako jednej wielkiej świątyni, w której rozbrzmiewa „niewidzialny dzwon”, podkreśla romantyczne i religijne przesłanie baśni. „Dzwony” są interpretowane jako opowieść o duchowym dojrzewaniu, pokorze i równości ludzi wobec absolutu, niezależnie od pochodzenia społecznego. Utwór należy do najbardziej symbolicznych baśni Andersena, łącząc refleksję religijną z poetyckim obrazem natury jako przestrzeni objawienia sacrum.