„Dziennik Franciszki Krasińskiej w ostatnich latach panowania Augusta III pisany” to powieść historyczna autorstwa Klementyny z Tańskich Hoffmanowej, opublikowana po raz pierwszy w 1825 roku na łamach czasopisma „Rozrywki dla Dzieci”. Utwór ma formę fikcyjnego pamiętnika autentycznej postaci historycznej – Franciszki Krasińskiej, polskiej arystokratki, która potajemnie poślubiła królewicza Karola Krystiana Wettyna, syna króla Augusta III Sasa. Powieść była skierowana przede wszystkim do młodych czytelniczek i łączyła funkcję rozrywkową z charakterystycznym dla twórczości Hoffmanowej przesłaniem dydaktycznym oraz moralizatorskim.
Akcja rozpoczyna się w 1759 roku, gdy szesnastoletnia Franciszka Krasińska, mieszkająca z rodziną w zamku w Maleszowej, zaczyna prowadzić dziennik. Początkowo opisuje codzienność szlacheckiego dworu, historię swojego rodu oraz przygotowania do ślubu starszej siostry Barbary. Następnie wyjeżdża na pensję do Warszawy, gdzie zdobywa wykształcenie, poznaje obyczaje wyższych sfer i zostaje wprowadzona na arystokratyczne salony. Tam spotyka królewicza Karola, księcia Kurlandii, z którym łączy ją coraz silniejsze uczucie. Mimo różnicy pochodzenia i sprzeciwu otoczenia młodzi zawierają w 1760 roku tajne małżeństwo, które przez długi czas nie zostaje oficjalnie uznane.
Powieść przedstawia zarówno życie wewnętrzne Franciszki, jej uczucia, marzenia i rozterki, jak i szeroki obraz obyczajowości polskiej szlachty oraz magnaterii w schyłkowym okresie panowania Augusta III. Autorka wykorzystała fakty historyczne, rodzinne przekazy, listy i wspomnienia związane z Krasińskimi, uzupełniając je elementami fikcyjnymi. Dzieło ukazuje dojrzewanie bohaterki, jej przejście od beztroskiej nastolatki do kobiety doświadczającej samotności, rozłąki i nacisków politycznych. „Dziennik Franciszki Krasińskiej” zdobył dużą popularność, został przełożony na wiele języków i należy do najbardziej znanych utworów Hoffmanowej, jednej z pierwszych polskich autorek literatury dla dzieci i młodzieży.