„Brühl” to powieść historyczna autorstwa Józefa Ignacego Kraszewskiego, wydana w 1874 roku, stanowiąca drugą część tzw. trylogii saskiej i bezpośrednią kontynuację „Hrabiny Cosel”. Utwór oparty jest na biografii Henryka von Brühla, jednego z najważniejszych polityków XVIII wieku, faworyta i doradcy króla Augusta III. Kraszewski, wykorzystując realia historyczne epoki saskiej, ukazuje mechanizmy funkcjonowania dworu oraz kulisy władzy w Saksonii i Rzeczypospolitej, łącząc wątki polityczne z obyczajowymi i psychologicznymi. Powieść stanowi zarazem krytyczny obraz czasów panowania Wettinów, ukazując ich słabość oraz zależność od wpływowych doradców.
Fabuła koncentruje się na drodze kariery Henryka Brühla, który z początkowo niepozornego pazia na dworze Augusta II Mocnego stopniowo zdobywa coraz większe wpływy dzięki inteligencji, sprytowi i umiejętności intrygowania. Po objęciu tronu przez Augusta III jego pozycja jeszcze się umacnia, a słabość monarchy sprawia, że Brühl faktycznie przejmuje rządy w państwie. Bohater bezwzględnie eliminuje rywali, zwłaszcza Sułkowskiego, i buduje własną potęgę polityczną, jednak jego działania oparte są na manipulacji, ambicji i moralnej dwuznaczności. Powieść ukazuje zarówno jego spektakularny awans, jak i narastające napięcia oraz zagrożenia, które ostatecznie prowadzą do upadku jego pozycji w obliczu konfliktów politycznych i wojennych.