„Bitwa o Monte Cassino” to monumentalny, trzytomowy reportaż autorstwa Melchiora Wańkowicza, poświęcony walkom 2 Korpusu Polskiego podczas bitwy o Monte Cassino w 1944 roku. Dzieło powstawało w Rzymie i Mediolanie w latach 1945–1946, a po raz pierwszy zostało wydane w latach 1945–1947 przez Wydawnictwo Kultury i Prasy II Polskiego Korpusu. Wańkowicz napisał reportaż na podstawie własnych obserwacji oraz relacji żołnierzy różnych oddziałów i stopni wojskowych. Autor nie był oficjalnym korespondentem wojennym, jednak mimo sprzeciwu części władz emigracyjnych przebywał wśród żołnierzy i dokumentował przebieg walk.
Książka przedstawia szczegółowy przebieg bitwy o Monte Cassino – jednego z najważniejszych starć kampanii włoskiej podczas II wojny światowej. Wańkowicz opisuje wcześniejsze nieudane ataki aliantów, przygotowania polskiego natarcia oraz dramatyczne walki o wzgórza 593, Widmo, Gardziel czy ruiny klasztoru benedyktynów. Reportaż ukazuje ogromne poświęcenie żołnierzy, trudne warunki terenowe, problemy z łącznością i zaopatrzeniem oraz wysokie straty ponoszone przez oddziały polskie. Szczególne miejsce zajmuje zdobycie klasztoru 18 maja 1944 roku i wywieszenie nad nim polskiej flagi, które stało się symbolem odwagi i determinacji żołnierzy generała Władysława Andersa.
„Bitwa o Monte Cassino” uznawana jest za jedno z najwybitniejszych dzieł polskiego reportażu wojennego. Publikacja zdobyła ogromne uznanie zarówno wśród krytyków, jak i samych uczestników walk, a do dziś pozostaje najpopularniejszą książką w dorobku Wańkowicza. Wyróżnia się połączeniem dokumentalnej dokładności z literackim stylem autora oraz bogatą oprawą graficzną – pierwotne wydanie zawierało niemal dwa tysiące ilustracji i fotografii. W czasach PRL książka ukazała się w wersji ocenzurowanej pod skróconym tytułem „Monte Cassino”, natomiast pełne wydanie stało się szerzej dostępne dopiero po 1989 roku.