„Bachantki” (gr. „Bakkhai”) to tragedia starożytnego dramaturga Eurypidesa, napisana pod koniec jego życia i wystawiona pośmiertnie w 405 roku p.n.e. podczas ateńskich Dionizji. Utwór powstał w Macedonii, na dworze króla Archelaosa, i stanowi jedno z najważniejszych dzieł antycznego teatru greckiego. Dramat opiera się na micie o bogu Dionizosie i ukazuje początki jego kultu oraz konflikt między władzą ludzką a boską. „Bachantki” uznawane są za jedno z najwybitniejszych dzieł Eurypidesa, wyróżniające się tym, że sam bóg Dionizos występuje w nim jako jeden z głównych bohaterów akcji, a chór menad – jego wyznawczyń – odgrywa istotną rolę w rozwoju wydarzeń.
Fabuła tragedii rozgrywa się w Tebach i przedstawia historię króla Penteusza, który odrzuca kult Dionizosa i zakazuje jego praktykowania w mieście. Bóg, chcąc ukarać niewiarę i zniewagę, sprowadza na kobiety tebańskie boski szał i prowadzi je na górę Kithajron, gdzie oddają się dionizyjskim obrzędom. Dionizos podstępnie doprowadza Penteusza do zguby – przekonuje go, by przebrany za kobietę udał się potajemnie obserwować menady. Oszalałe z religijnego uniesienia bachantki rozpoznają w nim intruza i rozszarpują go na strzępy, a wśród nich znajduje się jego własna matka, Agawe. Dopiero po powrocie do Teb kobieta uświadamia sobie, że zabiła syna. Tragedia kończy się ukazaniem surowej kary wymierzonej przez boga oraz upadkiem rodu Kadmosa, podkreślając potęgę boskiej woli i nieuchronność kary za jej odrzucenie.