Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sprawozdanie z nieba

Aneta Wójtowicz-Wójcik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Aneta Wójtowicz-Wójcik

Aneta Wójtowicz-Wójcik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Rozmawiałam.
Z każdą kroplą deszczu.
Wiedziałam.
Potrzebny on jest.

Spada z nieba.
Niczym diamenty.
Bez kopalni mogę je mieć.

I tak było ich coraz więcej.
Były coraz cięższe.
Zbyt ciężkie.

Brak mi siły aby je mieć.
Krople.
Inni deszczem je nazywają.
Chciałabym móc.
Nie mogę.
Dosięgnąć ich.
Mieć je na zawsze.

Zniknęły.
Już ich nie ma.
Tak ich dużo spadło z nieba.
Gdzie one są?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • monon
      Panna

      Przez monon · Opublikowano

      Złote wisiorki na jabłoni. Świecące świetliki wokół nich. Spoczywają na gałązce. Panuje wszelaki zen ich duszy.   Młoda, najświętsza panienka zbliża się do złocistej jabłoni. Jest pogrążona w umyśle. Spogląda w dół. Przed nią otwiera się szeroki szereg świateł. Migają jak słodycz cytryny.   Widok tego obrazu zapiera jej dech w piersiach. Chciałaby tam zejść. Przytulić tych ludzi. Ucałować ich i zabrać ich smutki.   Uklęknęła przy złotym drzewie. Złożyła dłonie jak do modlitwy i rzekła: "Nie smućcie się dzieci. Wybaczcie sobie." Wtedy uroniła jedną łzę.
    • Poet Ka
      Mikłasze

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @marekg   kiedy czytam, budzi się nostalgia potrzeba jakości duchowej - smaczek jest z Ezry Pounda 
    • Alicja_Wysocka
      z paragrafu My

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Christine Ja się uspokoję, przyrzekam, za bardzo się rozkręciłam - ale wiesz, wena jest kapryśna. Bywa, że jest jest jest pełno, a później, długo, długo nic.  Trzeba brać, co daje :) @MIROSŁAW C., Dziękuję :)  
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 76. Wór na cebulę

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Armia macedońska z pewnością dysponowała "służbą medyczną". Źródła są w tym zakresie co prawda bardzo skromne (zazwyczaj medyk pojawiał się w kontekście kolejnych ran Aleksandra), ale pośrednio wskazują, że one istniały (np. gromadzenie rannych w jednym miejscu, tak aby król mógł się przejść i podtrzymać rannych na duchu).  Natomiast można bezpiecznie założyć, że po większych starciach stawały się one absolutnie niewydolne. Jeżeli dodamy do tego, że pierwsi "w kolejce do lekarza" zapewne byli Macedończycy, to najemnicy, sojusznicy itp. musieli sobie sami radzić i liczyć na personel taborowy lub kolegów z szeregów. Stąd i niewesoły los Agrianina.   Ciesz się tym bólem. Tylko żywi czują żar. Trupy już milczą.      @Christine Stara prawda - człowiek czuje się nieśmiertelny dopóki się nie zepsuje :(   Dobrze jest wtedy mieć kogoś, kto poda kubek wody ...   Daję ci wodę. Ale nie dam ci dłoni, byś mógł się oprzeć.   Muchy już idą. Wiedzą, żeś jeszcze ciepły. Odpędź je gniewem.    
    • Alicja_Wysocka
      tu też

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Christine Dziękuję, myślę podobnie, chociaż ten prezencik raczej miał symboliczną wartość materialną ale znaczenie między pytaniem a zgodą - wykalkulowane :) Niby zabawne, a jednak... 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...