Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bo widzisz w życiu jest tak ...
Że letnia chmura zawsze do czegoś podobna
Kosmos do nas gwiazdką mrugnie czasem
Słońce zachodzi gdy spać ma ochotę
Dobroć nie zawsze do nadawcy wraca
Dłoń najlepiej gdy w dłoni sobie innej leży
Kanapka najsmaczniejsza zjedzona na spółkę
Czasu nie starczy by poznać nam Siebie
Najlepsze maliny rosną tylko w lesie
Niektóre chwile nie wrócą już nigdy
Łza wcale do drugiej nie podobna taka
Wiatr morski uparcie nam włosy rozwiewa
Myśl o cytrynie grymas uruchamia
Koniec jednego innego jest początkiem
Istnieją rzeczy od cukru słodsze
Tysiąc razy
Najbardziej własnych boimy się marzeń
A najukochańsza zawsze jest Mamusia!
I LOVE KLUSIA :)


Hajdi 2009

Opublikowano

ale -zaś tam! żadnej chryi nie będzie.
jeśli chodzi o mnie to nie umiem rozbierać w żaden sposób. nie i już! :)
(to dopowiadam na sugestię M. Krzywaka)
poza tym wyznam, że " love klusia" mnie powaliło. chachacha- a czemu by nie popatrzeć łaskawym okiem na ten rodzaj wdzierania się do "grona". każdy pisać może. jeden lepiej, a drugi gorzej. lalalala
hasając wesoło pozdrawiam autora (maliny leśne - mmmm... pychota!)
Bo

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...