Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nigdy nie próbowałam definiować poezji i według mnie, jej czysto modernistyczne, awangardowe czy nawet futurystyczne ujęcie tak dalece odchodzi od paskudnego mimetycznego prawzorca, że wielu tak zwanych poetów wypluwających z siebie trzewia czy produkujących katalogi przeżyć, depcze inność niezrozumiałej dla siebie sztuki. Ja daleka jestem od odrzucania tego, co zwyczajnie nie jest bliskie mej kuglarskiej sztuce zabawy słowem. Jednak zawsze szukam w poezji umysłu, wolnego i pozbawionego schematów, polegam na jej intelektualnej sile, której część zapewne w tym Twoim odcinku Adamie można odnaleźć. Mówiłam, że odpowiada mi Twój sposób obrazowania, oszczędny, ale znaczący. Czasem jednak nie można polegać na minimalistycznej sile jednego skojarzenia, bo zubażamy wtedy coś, co ponad wszystko cenię, a mianowicie intelektualną potrzebę kreacji i nadawania formy. Dlatego właśnie ciężko mi jednoznacznie ten tekst ocenić. Jego prostota nie razi, choć rozczarowuje. Jego semantyka zaś podoba mi się. I powiem jeszcze, że największym atutem jest właśnie ta krążąca wokół kontrowersja, bo to powoduje, że chce się go czytaćsmile.gif

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...