Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Hmmmm....
Jackowi - nasuwa mi dedykację, jednak...
Dla mnie dwie polskie niejasności - "w światła grudniowego
ciemne rumowisko", "z ust oddechu biała ballada" - absolutnie nie odnajduję znaczenia, nie czytam i nie rozumiem. A poza tym, szukając w googlach klucza do Twojego wiersza (d'orsay)- nie znalazłam nic, co mogłoby mi pomóc. Może autor mnie doprowadzi?
...proszę o pomoc.
Serdecznie pozdrawiam.

Opublikowano

Dziękuję wszystkim, którzy poświęcili czas dla powyższego dziełka i przepraszam jednocześnie, za zdawkowość odpowiedzi.
Z powodów - " tak bywa ", rozstaję się z orgiem na jakiś czas/ na stałe - tego nie wiem.
Pozdrawiam serdecznie.
Piotr.

Opublikowano

chyba najbliżej "Toaleta" Henri de Toulouse Lautrec'a, ale to chyba mało istotne, bo d'Orsay to tylko tło, a na pierwszym planie ów "mróz" - stan agonalny jakiejś konkretnej sytuacji peela, jego "bohaterki", skoro "biała ballada" i grudniowy całun rzeczywistości peela;
piękna liryka, wiersz przejmujący;
J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Obraz i jego autor, nie zostali przywołani z tytułu i nazwiska, z jakiejś przyczyny.
Cieszę się Jacku, że wychwyciłeś ową " nieistotność " i nie potraktowałeś wiersza, jak kolejnej " ściągi ze sztuki "... ; )
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...