Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo ładne. Ale wyrzuć ten wykrzyknik, co z tego, że niby ktoś na jesień tak woła?
Lepszy jest wariant, że jesienią ogarnia ludzi samotność i łączą się w... parki :)
(w ludowych przyśpiewkach często chłop bierze sobie babę na zimę, żeby go grzała)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo ładne. Ale wyrzuć ten wykrzyknik, co z tego, że niby ktoś na jesień tak woła?
Lepszy jest wariant, że jesienią ogarnia ludzi samotność i łączą się w... parki :)
(w ludowych przyśpiewkach często chłop bierze sobie babę na zimę, żeby go grzała)


Kiedy mi bardziej podoba sie ewentualny fakt, ze ktos mnie nazywa jesienia.
Pani jesien... ciekawe czy panowie wiedza o co chodzi. ;]

Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo ładne. Ale wyrzuć ten wykrzyknik, co z tego, że niby ktoś na jesień tak woła?
Lepszy jest wariant, że jesienią ogarnia ludzi samotność i łączą się w... parki :)
(w ludowych przyśpiewkach często chłop bierze sobie babę na zimę, żeby go grzała)


Kiedy mi bardziej podoba sie ewentualny fakt, ze ktos mnie nazywa jesienia.
Pani jesien... ciekawe czy panowie wiedza o co chodzi. ;]

Aaa... to po prostu dykteryjka? W takim razie przepraszam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ruda? ;-),
ale to nie po imieniu Ann.
Z samego haiku nie można tego wyczytać.

Pozdrawiam serdecznie,
Magda :-)


Nie chodzi o rude włosy.
Są kobiety o urodzie w typie pani jesieni, tak się mówi.
Brązowe włosy, śniada cera, i pasują im właśnie ubrania
w kolorach jesiennych liści.
Ale oczywiscie haiku nie musi tego dotyczyc.

Pozdrawiam
Opublikowano

Wyzwala pozytywne emocje, taki cichutki promyczek nadzieji zapala się po przeczytaniu;] Super, bardzo mi się podoba !

Opublikowano

Zobacz, Marek Grechuta też nie wykrzykiwał :)


Dzisiaj rano niespodzianie zapukała do mych drzwi
Wcześniej niż oczekiwałem przyszły te cieplejsze dni
Zdjąłem z niej zmoknięte palto, posadziłem vis a vis
Zapachniało, zajaśniało wiosna, ach to ty
Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

pl.youtube.com/watch?v=PCyhI29A0H8

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Na to bym nie wpadła. Bardzo podoba mi się odczyt jasnej. Będę się trzymać tych rudych włosów;)
Ja to bym poszedł na całość: facet ma na nazwisko Jesionek i znajomy,
któremu od roku wisi 1000 zł, spotkawszy go na ulicy - wykrzykuje jego imię.
Bardzo trafiona metafora, bo jesień czyści liście z drzew, a panu Jesionkowi
za chwilę wyczyści kieszenie.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Na to bym nie wpadła. Bardzo podoba mi się odczyt jasnej. Będę się trzymać tych rudych włosów;)
Ja to bym poszedł na całość: facet ma na nazwisko Jesionek i znajomy,
któremu od roku wisi 1000 zł, spotkawszy go na ulicy - wykrzykuje jego imię.
Bardzo trafiona metafora, bo jesień czyści liście z drzew, a panu Jesionkowi
za chwilę wyczyści kieszenie.

Pozdrawiam.
:))))))) To dopiero fantazja!!!:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Fantazja? Samo życie, wystarczy się rozejrzeć ;)


"Jesień, jesień, jak to tak"
Marek Grechuta

Gdy wieczór pełnią twarze ludzi zmienia
i sąsiad zmienia drugiego w jelenia,
pięknym porożem co tłucze o ścianę;
gdy śpią w łóżeczkach znów dzieci kochane -
w małym pokoju cicha panna Mira
wciela się naraz w głośnego wampira,
krzyczy i drapie pazurem w parapet,
aż z niej ucieknie poznany dziś facet.

- O takiej porze biznesmen Tom Jesień,
siedząc po pracy w nowym mercedesie
czuje jak nigdy duszę swoją marną
i nagle zmienia się w hienę cmentarną.
Jakby to mus był, czarny obowiązek -
gwałtownie skręca w kierunku Powązek.


Nikły blask świecy. Łkając, po alejkach
jak dreszcz przebiega postura niewielka,
czasem przystanie i szybko nabiera
skrzydła aniołków do ust nesesera,
zajęczy chwilę i mknie, aby znowu
wyrwać gdzieś piórek kamiennych garść z grobu..


Nad ranem wraca smętny Tomasz Jesień
siedząc zmęczony w białym mercedesie
do wielkiej willi w przepastnym ogrodzie.
Neseser ciągnąc ledwo po podłodze
dopada szafki w ogromnej sypialni,
wyjmuje wsypę czyściutką (wprost z pralni)
by upchać pierzem kamiennym pierzynę.
Wreszcie zasypia - anielską ma minę.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




piękne imię - nic dodać nic ując , brawo Ann.
słonecznego popołudnia życzę

Dziekuje Wam bardzo!
:o)

Ciekawa jestem czy Boskie Kalosze wymyslaja te wierszyki na poczekaniu,
czy maja gdzies cale tomisko wraz z indeksem alfabetycznym haseł przewodnich. :o)

Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak, o samych Annach mam aż 103 wierszyki, w tym 26 o NiezNajomych :))


Była sobie raz eNeN Anna
na haiku strasznie zachłanna,
więc gdy w noc poślubną
ujrzała rzecz cudną
- To nie jest hhh.... - syknęła ta panna.




Znałam raz kiedyś Boskie Kalosze,
Ach! takie boskie, że proszę...
Wiersze sypały się z nich jak fasolki
W ogródki panny Baśki czy Jolki

Każdy ma treść i sens całkiem z wdziękiem
Chłoną te wiersze panienki z jękiem
Puentę wsadzają za bluzki sobie
I jeden każda pod sercem chowie...

Byłyby całkiem szczęśliwe może
Gdyby nie jeden do zgryzki orzech
Jeden kłopocik cokolwiek stary
Otóż choć Boskie... ciągle bez pary.

:o)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • no to tak , automatyczne skrzynie są wygodne wiec po co się męczyć z kijem drogi teraz praktycznie wszędzie gładkie wiec nie ma sobie co wmawiać prędzej zepsujesz manualna niż automatyczna a w ruchu drogowym z ograniczeniami przepisami etc etc to nie będzie nikt lepszym czy gorszym po co się męczyć z manualem tu nawet nie ma jakiegoś poczucia większych umiejętności  raczej się tylko utrudnia sobie życie 
    • nie wyjeżdżaj sam na wakacje spójrz, macoszki piąstki pogryzły zobacz krawat raptem przyciąłeś i wystaje cisza z walizki   chodź, wyśnimy wyspy szczęśliwe dwa anyżki, złote księżyce, oglądałam prospekt w nefryty, cena warta naszych zasyceń   nie wyjeżdżaj sam na wakacje wymienimy chęci na słowa? wtedy starczy już nam na wszystko, no więc jak - czy mam się pakować?      
    • Słoneczny dzień. Na skraju polanki,w środku lasu, stoją dwie choinki – duża i mała. Matka i jej mała córeczka. Jest mroźny dzień. Dziecko zasypia. Budzą ją dziwne odgłosy. W pierwszym momencie, nie wie co się dzieje. Jeszcze się zupełnie nie rozbudziła. Najpierw otwiera kilka igieł, ale mało co dostrzega. Za chwilę patrzy kilkoma gałązkami. Widzi, że jakiś zły człowiek, podcina siekierą gardło jej matki. Drzewko, które kocha najbardziej, za chwilę ma być martwe. Zostanie stąd wzięta, a mały pieniek, co po niej pozostanie, będzie jedyną po niej pamiątką.    Patrzy jak człowiek, bierze jej matkę, odcina jeszcze kilka gałązek – i odchodzi. Maleńkie drzewko zostaje samo w lesie. Zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę wokół niej, jest wiele różnych drzew, ale nie ma tej jednej jedynej. Czuję się bardzo samotna. Zaczyna drgać wszystkimi igłami, aż niewinny śnieg z nich zlatuje. Patrzy na pozostałość po swojej matce. W myślach wszystkich gałęzi, obiecuje ludziom zemstę. A może nawet inne dzieciaki namówi.   * Człowiek stoi w lesie. Patrzy na dorodny, piękny świerk. Będzie się nadawał na choinkę – myśli sobie. Podchodzi bliżej. Bierze siekierę i zaczyna ścinać drzewko. Coś mu jednak to ścinanie nie idzie. Takie cienkie. Powinno iść raz dwa. Uderza miarowo, bo to człowiek uparty. Byle iglak, nie będzie nim rządzić. Nachodzi go dziwaczna myśl, że to drzewko, ma chyba jakieś...porąbane serce. Zimne i twarde jak lód.   * Jest zajęty pracą. Robi swoje. Gdyby się obejrzał, to może by zdążył uciec. Albo gdyby chociaż spojrzał przed siebie. Ale się nie obejrzał i nie spojrzał. Musi udowodnić, temu drzewku, że wreszcie je pokona.   A zatem nie jest świadomy, że ze wszystkich stron, podchodzą do niego świerki. Dla obserwatora z boku, to nawet śmiesznie wygląda. Tak się niezgrabnie kołyszą, na swoich korzeniach. Co jakiś czas zlatuje z nich trochę śniegu. Ocierają się wzajemnie, co sprawia, że słyszalny jest jednostajny szum. Jakby uzgadniali szczegóły. Kto co ma robić. Człowiek nadal ich nie widzi. Ścina, jakby go jakieś zło opętało. A że ściąć nie może, to jest coraz bardziej wściekły. Jego odczucia udzielają się świerkom, które go otaczają. Też są coraz bardziej wnerwione.   Ptaki, które na nich mimo wszystko siedziały, teraz czym prędzej dały z pióra. Drzewka zamykają człowieka w potrzasku. Teraz zauważa niebezpieczeństwo. Najpierw dostaje po oczach żywicą, żeby nie wiedział gdzie uciekać. Jest zupełnie oślepiony. Świerki zaczynają „strzelać igłami’’. Wchodzą głęboko w człowiecze ciało. Chce uciekać, ale ból jest nie do zniesienia. Zaczynają owijać go gałęziami. Jedna włazi do jego ust. Morderca drzewa zaczyna się dusić. Ale najgorsze ma dopiero nadejść.   Człowiek jest niewidoczny. Za to świerki, robią się coraz większe. Mają czerwonawy odcień.Prawie widać – jak rosną. Z ich gałęzi wylatuje jakaś cuchnąca ciecz, pomieszana z żywicą. Igliwie zamienia się w strzępki jakiś lepkich tłustych kawałków. Grubsze konary, pękają, rozsadzane przez skrawki ostrych kości . Świerki są grubsze, o wiele wyższe...a przed wszystkim silniejsze. Z gałęzi tryska krew, a po pniu ześlizgują się skrawki skóry, pomieszane z włosami.    Śnieg robi się różowy. Po chwili spadają w niego, gałki oczne, jak jabłuszka z jabłoni. Sprawiają wrażenie, jakby obserwowały całe zajście – od dołu. Świerkowe cielska, nabierają pewności siebie. Odchodzą. Polować na ludzi.   Na białym śniegu, zostaje samotna siekiera.   *   Szeroka leśna ścieżka. Matka z pięcioletnią córeczką, idą na spacer. – Mamusiu… – Co mi znowu powiesz, ty moje słoneczko. – Choinki za nami idą. Czy one chcą, żebym je pogłaskała? Bo ja nawet mogę. Wiesz? – Och ty mój skarbie. Jesteśmy w lesie. To chyba nic dziwnego, że za nami idą choinki. A bombki mają? – Zobacz sama. – To ty jeszcze raz zobacz. A później powiesz mamusi. – Zobaczyłam. Nie mają bombek. Ale one śmierdzą. Jak moja kupa, wiesz? – No nie. Co ty mówisz. Aż tak nie mogą. – No odwróć się wreszcie , mamusiu. Są już całkiem blisko. Ale one duże. Jak mój tatuś. A gdzie on poszedł? Kiedy wróci on? – Poszedł po choinkę do lasu. Zawiesisz na niej swoje wycinanki. Cieszysz się? – No przecież. Cała z radości podskakuję. Aż biały puszek ze mnie leci. Widzisz jak umiem. – No to chodźmy do domu. Tatuś już na pewno czeka z choinką.   *   Ogromne świerki się zatrzymują. Pozwalają im odejść. Najstarszy świerk, nadal się wpatruje, w pieniek wystający ze śniegu.    
    • @Mel666 Super  Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz.    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...