Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

po ocenzurowanych kartach papieru
ucieka
Poncjusz Piłat

nie może już czuć się bezpieczny
nawet we własnej powieści
twarz doświadczoną śmiertelnie poważną decyzją
ociera z krwawego potu

ostatnimi czasy
stał się piekielnie sfrustrowany
już wie

daremna modlitwa w ogrodach oliwnych
Mistrz
dopisał ostatnie słowa

teraz krytyk Łatuński
spogląda na Prokuratora spode łba.
wszystkowiedzące, trójkątne oko
miota
pioruny


naciąga burza
nad Jeruszalaim

Opublikowano

Czytałem Mistrza i Małgorzatę, choć książka ta stała się tak popularna, że z pozycji, której wstyd nie znać stała się pozycją, której znać już nie trzeba ;) Tzn. dość mam wierszy odnoszących się do motywów z MiM (ten jest chyba trzecim wierszem na tym forum, który przeczytałem i do tej powieści nawiązuje).

A co do samego tekstu:

- wielokropki są całkowicie zbędne
- brakuje tu jakiejś poetyki, ciekawszej myśli, metafory, dwuznaczności. "Poncjusz Piłat uciekający po ocenzurowanych kartkach" to za mało, by prozaiczny opis stał się atrakcyjny lirycznie.

Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

nie może już czuć się bezpieczny
nawet we „własnej” powieści

Te dwa wersy doskonale pasują mi do osoby Borysa Pasternaka i jego pracy nad "Doktorem Żywago" (dlaczego? to już sobie poszukać ;) Ale i Bułhakow to postać nietuzinkowa i ja osobiście się cieszę, że jednak czytany i czytany (ja nawet słyszałem piosenkę o "Mistrzu i Małgorzacie" zespołu "Genezyp Kapen" [ z KrK ]).
Utwór na tak - bez sensu jest wg mnie dawać wielokropki po ostatnim wersie kończącym strofę (potrójna przerwa).
Plus.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Drogi Rafale_Leniarze
Co do chwytania się wątków z MiM-a, to wiem, że tekstów tego typu na forum było już sporo, ale każdy dotykał trochę innych tematów powiązanych z powieścią. Szacunek dla Bułhakowa, tak wiele zawarł w swojej książce, że stała się ona kopalnią tematów i inspiracji dla innych :P
Co do wierszowych komentarzy:
1. Wielokropki - tak, wiem, wiem... :P (pracuje nad tym, ale złe nawyki wypiera się latami:P)
2. Cała poetyka i dwuznaczność zawarła się chyba w krytyku Łatuńskim, którego oko jest, nie bez kozery, trójkątne. Poza tym, wiersz, jak wiersz :P

Drogi M. Krzywaku
Za plus z całego serca dziękuję, tekstu poszukam nad ranem. :P

Pozdrawiam was, dziękuję za komentarze.

Opublikowano

w tym wierszu widać potencjał (a może w autorze?).

uwielbiam MiM. kiedyś sam użyłem motywu w bardzo osobistym wierszyku. dlatego uważam że jest to powieść pojemna i dostarcza tysięcy motywów do wykorzystania. nie ma dla niej limitu w wierszach.

pozdrawiam

Opublikowano
daremna modlitwa w ogrodach oliwnych
Mistrz
dopisał ostatnie słowa


- sama ta zwrotka jest nieprzyzwoicie metaforyczna! ;o) [+]
podoba się, ale radziłabym wyrzucić ten cudzysłów nad własną powieścią,
kto czytał, ten wie, o so chozi ;P a kto nie - niech się wstydzi.

na plus, chociaż już gdzieś widziałam Twój lepszy, albo mi się w głowie kręci
(to od olejku różanego ;o))

zdrówko!
andżelka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...