Człowiek człowiekowi funtem

[asher]

Skończyłem z ogrodami.
Siedzę teraz we własnym i podziwiam wiosenne efekty jesiennych działań Anety. Ja uprawiałem ogrodnictwo zachowawcze, ona zaczęła tworzyć. Piękne żonkile, tulipany i inne kwiaty, zapamiętane przeze mnie jako upychane w ziemi cebulki, eksplodowały parę dni temu pięknem i obfitością. Są tak duże, że niektóre nie wytrzymały własnego ciężaru i zwiesiły głowy, a innym wręcz popękały zielone kręgosłupy.
Siedzę i popalam przemycane Marlboro. Służby celne dwoją się i troją, używają psów i rentgenów, tropią i śledzą, a polskie fajki wciąż docierają do Anglii, czerniąc sterane płuca emigrantów zarobkowych.
Człowiek człowiekowi funtem.
Nie mam już przyjaciół. Wszystkich nas wykończył Londyn, pogoń za pieniądzem i przerost ambicji. Chcieliśmy w bardzo krótkim czasie nadrobić lata stracone na pogoni za pracą i szczęściem w rodzinnym kraju, która zakończyła się rozczarowaniem, biedą, nierzadko długami.
Brnąc przez bagno interesowności, obdarliśmy się ze wszystkiego, co czyniło nas tym, kim byliśmy – studentami, intelektualistami, romantykami, także nieudacznikami.
Kondensujemy i konsumujemy. Umiemy walczyć o każdego pensa, prężyć muskuły, nawet dać w pysk, jeśli zajdzie potrzeba. Jesteśmy tak absurdalnie asertywni, że bylibyśmy pewnie zdolni kopnąć żebraka, by usunąć go z drogi i sprawić, by nie śmiał o cokolwiek prosić. Mamy świetną pracę, domy, samochody, inwestycje, ale w środku jesteśmy puści, jak konserwa po śniadaniu. Nie wiem, czy nadajemy się do recyklingu. Ja postanowiłem spróbować.
Ku rozpaczy Anety uczę się rezygnować z profitów, ponosić straty, pierdzieć fortunie prosto w nos. Pewnego dnia, gdy po raz kolejny zawiodła mnie moja brygada budowlana, zostawiłem narzędzia i poszedłem w cholerę. I nie wróciłem. Ani po narzędzia, ani po pieniądze za pracę. Innym razem porzuciłem malowanie płotu w połowie, bo klient ośmielił się renegocjować ustaloną stawkę. Powiedziałem, że to, co zrobiłem dotychczas, to prezent dla niego, i już mnie nie było. Zrezygnowałem również z wielu roszczeń co do zaległości, jakie niektórzy klienci mieli wobec mnie.
Anetę pewnie też kiedyś stracę. Bywa, że nie odzywamy się do siebie przez kilka dni. Ona ogląda telewizor w sypialni, ja w salonie albo siedzę w ogrodzie i próbuję skreślić parę słów. Powodem naszych nieporozumień jest mój brak komercyjnego zdyscyplinowania, niesubordynacja wobec nakazu zarabiania więcej i więcej.
Śpimy odwróceni plecami do siebie, mamy odrębne kółka zainteresowań, mijamy się w drzwiach. Nie wiem co mam z tym zrobić. Nie chcę jej krzywdzić, lecz nie chcę też krzywdzić siebie. Walczymy w jednej drużynie, ale nie tworzymy zespołu.
Moim ostatnim ukłonem w stronę mamony był biznesplan otwieranej przez nas restauracji. Mark, któremu pomogłem uratować pub, obiecał wynająć i opłacić robotników, ja muszę kupić materiały oraz wyposażenie kuchni i wyremontować salę.
Wciąż gnębią mnie wątpliwości, czy Hounslow to dobra lokalizacja dla takiej inwestycji. Wprawdzie bliskość Heathrow i jednej z głównych londyńskich arterii przemawia za, ale sort mieszkających tu Polaków nieco różni się od tych z Ealingu, Hammersmith czy Shepherds Bush. Nie umiem określić ilu z nich to tradycyjni londyńscy „puszkożercy”, ilu zaś potencjalni amatorzy świeżo ugotowanych obiadów.
W każdym razie to moja ostatnia inwestycja, ostatni zryw, łabędzi śpiew ambicji posiadania czegokolwiek. Niedługo kończę 35 lat. Zafunduję sobie prezent na urodziny, a czas pokaże czy zrobiłem dobrze. Plan idealny zakłada rok, dwa ciężkiej pracy, dochowanie się grona stałych klientów, dobrego personelu i przyzwoitych obrotów. Potem już tylko Mauritius, Kajmany, Barbados...
Pisząc te słowa, umieram ze śmiechu. Czymże jednak byłby człowiek bez marzeń? Tym, czym bez autoironii.

[UFO]

Fantastyczny tekst. Fajnie sie przez niego płynie;) masz świetny język, trafne spostrzeżenia, uwagi. Ten twór bardzo przypomina felieton. W każdym razie mega plus ode mnie. Serdeczności

[Rachel_Grass]

Czymże jednak byłby człowiek bez marzeń? Tym, czym bez autoironii.

już za to wielkie brawa.

[Ania_Ostrowska]

Fajnie znowu przeczytać coś Twojego - dawno się u nas nie pokazywałeś. Bardzo wiarygodnie brzmi ta relacja - podsumowanie - refleksja. Jednakowoż dla doskonałości, w paru miejscach widziałabym małe korekty:
- "Piękne żonkile (...) eksplodowały parę dni temu pięknem i obfitością" - coś za dużo tego piękna,
- "Chcieliśmy w bardzo krótkim czasie nadrobić lata stracone na pogoni za pracą i szczęściem w rodzinnym kraju, która zakończyła się rozczarowaniem, biedą, nierzadko długami." - za długie zdanie przez co brzmi trochę pretensjonalnie. Dwa krótsze byłoby lepiej.
- "Mamy świetną pracę, domy, samochody, inwestycje, ale w środku jesteśmy puści, jak konserwa po śniadaniu." - dziwnie wygląda to "puści" ja bym zmieniła na "... ale w środku mamy pustkę jak w konserwie ..." lub "... ale w środku jest w nas pusto jak w konserwie ...."
- "Ona ogląda telewizor w sypialni, .." chyba "telewizję"
- "Śpimy odwróceni plecami do siebie, mamy odrębne kółka zainteresowań ..." skreśliłabym "do siebie" - jak odwróceni plecami to wiadomo, że do siebie.

Pozdrawiam - Ania

[UFO]

A mnie sie to "puści jak konserwa po śniadaniu" podoba:D
Ania skąd wiesz, może ona sobie jednak telewizor ze wszechstron ogląda;) (żartuję oczywiście)

[Ania_Ostrowska]

Zgoda - tylko, że w dzisiejszych czasach telewizory są już zazwyczaj płaskie i w sypialni często wiszą .... ale owszem można oglądać .... wyłączony ...,

[UFO]

a o ile bardziej to jest zdrowsze dla oczu gdy ogląda sie telewizor zamiast telewizji;);p

[Ania_Ostrowska]

nie da się zaprzeczyć ...kapituluję ...

[asher]

Ło matko, ile komentów.
Wymęczyłem to jakoś z rana, a tu taka niespodzianka.
Poprawi się. Dzięki :)

[Sceptic]

dobry tekst, ale przyjęty - według mnie - ze zbytnim optymizmem. mnie tam nie zachwyca, chociaż przeczytałem z pewną dozą przyjemności.

w dwóch "proverbowych" miejscach zbyt nadęty.

Zrezygnowałem również z wielu roszczeń co do zaległości, jakie niektórzy klienci mieli wobec mnie.
Anetę pewnie też kiedyś stracę.

brak linkingu między akapitami.

znakomite opanowanie języka. tyle ode mnie ;)

[GASPAR_VAN_DER_SAR]

ale fajny tekst ;). nie tylko o emigrantach zarobkowych,
ale i o człowieku, i o jego miejscu w świecie. i o byciu pustym jak konserwa
po śniadaniu :D. duży plus

pozdr/Gaspar :)

[BERGAMOTKA]

Mnie się czytało genialnie,a temat też mi nie jest obcy.Wróciłam do kraju sosny i konwalii..Trzymam za Ciebie kciuki..Pozdrawiam ciepło..Nocny Marek

[asher]

Dzięki. Knjapina działa, czasu na nic nie ma...

[adam sosna]

w moim ogrodzie te same filmy

jakoś to
prozą leci :):):)

[maranatha neothenia]

bergamotko też wróciłam do kraju
bo czasie bycia uśmiechniętą konserwą.
kiedy czytam toto
wyraźnie widzę ten sam londyn i jego np camden
ealing, heathrow
..
szalony świat,,
tekst dobry w prostocie.

[asher]

Czytam toto??? Tyci szacunku, droga pani, choćby za lata spędzone na tym forum. Kłaniam się.

[MARCEPAN 30]

Ta historia przypomina mi do złudzenia historię kogoś z mojej rodziny, tylko, że oni są w Belgii. Wygląda na to, że nasza polska praca za granicą osiągnęła kolejny etap. Etap rozejrzenia się wokół w całym tym pędzie i szukanie jakiegoś punktu zaczepienia.
Dzięki Asher za ten tekst, mimo, że krótki jednak wiem, że wielu Polaków odnajdzie w nim siebie.
Chyba tworzysz nowy prąd "literatury emigracji".

[piotr_boruta]

Witaj :)
Ciebie się zawsze dobrze czyta...ale trochę smutku przemycasz w tym tekście...mimo iż mniemam nieźle Ci się wiedzie...
pozdr...