Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

lubię Messa Twoje bajdy :))
***
tam też zasiedli messalin nagietka
wespół z utopkiem wierszem ryby ciągnąć,
gdy z oczeretów bajda wyszła piękna,
a nad głowami zakwitnął miłorząb.
o tych połowach sława światem płynie,
a kto nie wierzy, sprawdza w Koziczynie.

Opublikowano

"mełła w bezmiary wsłuchane w nią znajdy" - chyba jestem "znajda", bo mnie "mełła w bezmiary"...i za durnia mogę uchodzić nie tylko w Koziczynie, bo uchodzę w Krakowie...
podoba mi się Twoja baja - Messo! :) J.S
PS.; choć pointa jak na taki staw ciut płytka;

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bo tak tylko na pierwszy rzut ok - ale jest muł, możesz się w nim ...
acz, uważaj na dziurę, ale to nie przestroga, jakbym mógł,
nie chciał bym byś się zatracił w tym koziczyńskim
przybytku, tyle tu jeszcze opowiadania
dzięki Jacku
MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


oj tak! oj tak! :) A.
do Alleny i Wstretnego - poezja jest zawsze tylko przed niektórymi chowa się za drzewa
albo w stawie i dziurą w kamieniu się objawia - dzięki za miłe komenty
MN

taaaa... ale co zrobić, u mnie jest rzeka i do stawu daleko? a rzeka nie nastraja tylko unosi ze sobą wszystko:


Ze skarpy upadł dąb -
pęcznieje chłonąc wodę
w powolnym zapominaniu,
że kiedyś pijał zorze.

Na dębie wędkarz przysiadł
papierosa o pień zdławił,
przepastnym kapeluszem
myśli przykrył,
tylko
wędkę zastawił
i też usnął
(może
pod konarami
taaaaaaka ryba
wśród lat przeciągnie się
mieniącą łuską?)

A rzeka szemrząc,
piaszczyste brzegi
zaciera mgłami
i w wirach tapla gwiazdy
- jesienne marzanny.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @karenka dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @piąteprzezdziesiąte @Simon Tracy dzięki Wam serdecznie  
    • Dobry Boże, prośbę mam, zabierz moją duszę tam, gdzie inna już spożywa mleko i miód, i tu, na ziemi, nie cierpi już.   Kochany Boże, błagam Cię, połącz ponownie dusze dwie, bo jedna już zamknięte oczy ma, a druga, na ziemi, wciąż otwarte je ma.   Ojcze miłosierny, modlę się, abyś pozbawił mnie udręki tej, która po stracie ukochanej wciąż dręczy mnie i odbiera dalszy życia sens.   Panie Boże, nie wiem już, czy dam jeszcze radę przetrwać tu, jeśli nie weźmiesz wkrótce mnie, to ja odnajdę drogę tam, gdzie dusza mej miłości już na zawsze będzie trwać.  
    • Powiem ci szczerze jak litera literze jesteśmy w tym samym alfabecie pomieszanym przez języków wiele ale co z tego jak litery tylko wędrują od Alfy przez Betę do krótkich Omeg tworzymy razem najróżniejsze słowa bez których nic nie miałoby znaczenia zbieramy się tworząc złożone zdania zapisując się w kronikach świata tu nie ma żadnych zbędnych znaków każda z nas jest równie ważna żyjemy jak jeden wielki organizm oddychający znaczeniami jak byśmy się wszystkie zebrały tańcząc po wersach jak na balu powstałaby największa epopeja a wieszczem stałby się alfabet
    • Tak nasunęło mi się czytając wiersz i komentarze, iż mamy tu do czynienia z dość częstym paradoksem, iż: - chcąc zrozumieć innych, musimy przyjąć założenie, iż nie zawsze mamy rację lub czasem wogóle w jakimś aspekcie nie ma obiektywnych racji, po prostu różne sposoby reagowania - są też ogólnie przyjęte zasady typu poprawność pisowni (która też czasem się zmienia). Błazen to może ktoś, kto podpowiada inne rozwiązania, czasem ta forma satyryczna to jedyna możliwa, by się przebić, bo "pouczanie" właśnie zwykle nam źle wychodzi i na odwrót je ktoś odbiera. Ciekawa miniaturka. Błazen nie może pouczać, ale "błazen" to może ktoś, kto robi z siebie błazna. Mega trudny do przeanalizowania zrobił się ten wierszyk.  Pozdrawiam serdecznie.       Podobają mi się wszystkie wypowiedzi pod tekstem. Super :)
    • Żalił się tasiemiec tasiemce w jelicie: moja droga pani ja mam nędzne życie chorowity jestem, bo tu nie dojadam moja forma słabnie, a cera wciąż blada W Ameryce miałem wszystkiego dostatek starczyło i dla mnie dla babci i dziatek teraz to okruszki przeważnie zaś woda byłem taki piękny gdzie moja uroda?! Tasiemka milczała szczerze tym przejęta chciała bardzo pomóc kochała zwierzęta otarła się lekko o ścianki jelita a to wzmaga pracę gdyby ktoś zapytał No więc podziałało i to dość skutecznie bo nagle oboje wyszli na powierzchnie tasiemka szczęśliwa tasiemiec spłoszony zostawił tam w środku dzieci i dwie żony Nie wiedział że żony babcia oraz smyczki dawno już uciekli od anorektyczki!     (

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      )  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...