Ulotne ego.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Ulotne ego"

Para z chmurką się ujrzały,
chmura z pary lekko drwiła:
– Ale żeś ty kłębek mały –
lekceważąco mówiła.

Para syknęła, zrażona:
– Nie wywyższaj się tak z góry!
Nie bądź pychą oślepiona,
bo cię wchłoną większe chmury.

I poczęła puchnąć – rosnąć,
by dorównać wielkiej chmurze.
Rozdymując się, lecz rzednąc,
coraz wyżej, coraz dłużej.

Gabaryty swe napręża,
myślą już sięgała nieba.
Jej wysiłek – ją zwycięża,
bo i miarę znać swą trzeba.

Zasapała, zasyczała,
sił w zapędzie nie starczyło.
W jednej chwili się rozwiała –
jakby nigdy jej nie było.

Chmura nawet nie spojrzała,
płynąc szlakiem swych niebiosów.
Przez dzień takich par mijała,
w aspiracjach – od pokosu.

Morał płynie sam do ucha:
Nie urośniesz samą miną.
Kto w swe ego nazbyt dmucha,
ten się dławi własną kpiną.

Leszek Piotr Laskowski

[karenka]

Świetny poetycko, życiowy wiersz z mądrym przesłaniem...pozdrawiam serdecznie*)

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Świetny utwór z klasycznym, bajkowym morałem.  Metafora pary i chmury idealnie obrazuje, jak zgubna bywa pycha i ślepa rywalizacja. Bardzo fajnie się czyta. :) 

Bez rozgłosu, bez oklasków,

Zniknął krótki popis pary.

Pośród jasnych nieba blasków

Przepadł owoc pysznej wiary.

[jjzielezinski]

Naprawdę udany wiersz, z bardzo dobrym przesłaniem merytorycznym, ale też i z pięknym opisem obłoków. Bardzo mi się podoba. :)

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Te strofki ładnie rytmiczne. Morał, w punkt... :)