Głupi chrześcijanin patrzy na oddział onkologiczny

GASPAR_VAN_DER_SAR · 13 Września 2007

Nietaktownie przekraczam graniczne drzwi z napisem: oddział numer sześć.
Mdłości z nieprzystosowania i listy zapisów, gdzie co drugiemu nazwisku
towarzyszy dwukropek, myślnik, końcowy nawias okrągły. Przy reszcie nie ma nikogo,
a kartka jakby czeka, zaprasza.

To tutaj - objawieniem ikony plakatu z małą dziewczynką - postanowiono
odkupić mi wszystkie lata milczenia. Napis oznajmia, że nic mi nie jest,
po prostu miałam raka, konto w banku X, fundacja Y, a ja nie mówię
o komercjalizacji cierpienia. Przyrzekam wolontariat albo chociaż
przelew zdefiniowany.

Wiesz, siedzę sobie w świecie numer sześć i tam jest taki napis na drzwiach
"Strefa rakotwórcza" i tak myślę, że ten fakt, że ta siła niszcząca coś, jest zarazem
tego przyczyną, ten fakt ma jakieś głębsze dno i dwa metry mułu,
nie uważasz?

Lekarka z rzeźni numer sześć odczytuje sentencję:
proszę pana, tu jest onkologia, tu się podaje chemioterapię, proszę
założyć obuwie ochronne. Czuję, że w tym świecie jestem przyjęty.
Przejęty, wychodzę.

GASPAR_VAN_DER_SAR · 13 Września 2007

witam :)

tytuł wiersza jest inspirowany Czesławem Miłoszem i jego utworem pt. "Biedny chrześcijanin patrzy na getto". wyjaśniam dla formalności

co do wspomnianego w tekście plakatu, to jest on jednym z serii przygotowanej przez fundację "Gajusz", opiekującej się oddziałem onkohematologicznym (numer sześć) szpitala dziecięcego przy ul. Spornej w Łodzi

jeśli chodzi o występujące w ostatniej strofie określenie "rzeźnia numer sześć", to jest to odwołanie do tytułu książki Kurta Vonneguta pt. "Rzeźnia numer pięć"

miłego czytania :)
pozdrawiam, Gaspar :)

Pancolek · 13 Września 2007

Gasparze, bardzo mi się podoba, ale może od początku.
tytuł: stokrotne dzięki za objaśnienie, a powiązanie tematyki Twojego wiersza z Miłoszem- najwyższej próby. Przymiotnik 'głupi' ma tu ogromne znaczenie wartościujące postawę współczesnego chrześcijanina, który ginąc w dogmatach, zapomniał o prawdziwie chrześciajńskiej postawie.
1 strofa: uderza poczucie izolacji peel'a, nie mogącego znaleźć się w miejscu, gdzie śmierć czai się wszędzie. te dwukropki, myślniki, nawiasy- są prawdpopodobnie losem ludzi chorych, którym pozostało czekanie na cud. Zapraszająca kartka, jak rozumiem, tyczy się kolejnych przypadków zachorowań.
2 strofa: to opis plakatu, który zmierza do niebywale zwięzłej i trafnej minipointy. Nie do końca jestem przekonany do 'komercjalizacji cierpienia'. Rozumiem to jako próbę usprawiedliwiania przez peel'a obecnego sposobu pojmowania pojęcia 'jałmużna'. Ostatnie zdanie tej strofy jest jednym z najlepszych momentów tego wiersza; przyrzeczenie na odczepne, żeby zatrzeć wrażenie, że tak naprawdę pieniądze dają tylko iluzję, namiastkę prawdziwej pomocy, jakiej chorzy, a właściwie umierający w szpitalach onkologicznych potrzebują. Udzielając tylko pomocy w postaci pieniędzy, zasypujemy piaskiem oczy własnego sumienia.
3 strofa: zmiana narracji i przypuszczam, że mówi te słowa osoba chora; jest tutaj poruszjący spokój przy doszukiwaniu się przyczyny własnego losu. Konstatacja o 2 metrach mułu dowodzi pewnego dystansu peel'a i leciutkiej ironii.
4 strofa: aluzja do obozów śmierci? Przynajmniej tak słowo 'rzeźnia' mi się skojarzyło. Bardzo ładnie przedstawiłeś naganę lekarza, która wyprowadziła pee'la ze swego rodzaju amoku i pierwszego szoku. Pointa już jest jednoznaczna.
To Twój wiersz moimi oczami. Ciekawy jestem, czy bardzo się pomyliłem w interpretacji.
Zostawiam +++
Bardzo na tak, bo dotyka w sposób umiejętny szerszej kwestii.
Pozdrawiam,
Pancolek!

Anna Siedem · 13 Września 2007

Gasparze
Trudno pisać takie wiersze, a jeszcze trudniej umierać
w takich okolicznościach, wiem coś na ten temat.
Chyba bardzo potrzebowałam tego wiersza. Oczywiście,
podoba się, bardzo. Zatrzymuje na dłużej. Pozdrawiam

Judyt · 13 Września 2007

nietaktownie powiem mało
tematyka bardzo dobra
oby więcej uwrażliwienia
tego typu Gasparze,
popierający głos
pozdrawia

adam sosna · 14 Września 2007

z przykrością ---------------------

Boskie Kalosze · 14 Września 2007

klinika -
cudowne ozdrowienia
w poczekalni

Zainspirowane obserwacją (siostra walczy z guzem tarczycy) nie tylko głupich chrześcijan, wręcz przeciwnie.
Pozdrawiam.

egzegeta · 14 Września 2007

GASPARZE
znam ten świat chyba lepiej niż dobrze
sam napisałem miniaturkę o lekarzach w roli Pana Boga
ale to czytam bez entuzjazmu, chłodno, bez wrażenia

rzeźnia numer sześć - wyjątkowo niezręcznie porównanie

Pozdrawiam

Marlett · 14 Września 2007

.................a niechrześcijanin?????????

Mr.Suicide · 14 Września 2007

całkiem przyzwoicie, ale moim zdaniem tym razem przesadziłeś. za długie
te wersy. wiem, że masz skłonności ku prozie, ale można by trochę ukrócić.
wiersz byłby łatwiejszy w odbiorze. tak mi się przynajmniej wydaje. niemniej
jednak wrażenie pozytywne.

pozdrawiam.

zak stanisława · 14 Września 2007

ponieważ wiersz dotknął mojej czułej struny, znam to z autopsji, przeczytałam jdnym tchem,
ta rzeźnia wzbudziła we mnie odruch wymiotny; wiadomo, krew, ciała, cięcia, brrr.
I wiem że ludzie obyci z tragedią (pielegniarki, lekarze) nie zważają na odczucia pacjenta, wiem odczułam to na własnej skórze.

podoba mi sie interpretacja Pancolka, ale ja tak daleko nie sięgam- co je moje je moje...;)
pozdrawiam ciepło ES

Waldemar Talar · 14 Września 2007

a mi przykro się zrobiło po przeczytaniu twego wiersza
pozdrawiam dużym plusem Waldemar

Karolina Walczyńska · 14 Września 2007

Wielki plus za temat jaki podjełeś. Jest on dojść ciężki. Znam również to dojśc dobrze z własnej autopsji. Dzięki temu co tu przeczytałam, zrozumiałam że trzeba coś w sobie( w stylu pisania) zmienić. Poruszylo mnie to, wszystko na nowo ożyło.
Dziękuje.

GASPAR_VAN_DER_SAR · 14 Września 2007