Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pierwsze spotkanie
wzrok zatrzymujesz na policzkach
-przedsionkach uśmiechu
pod wargą drży rzeczywistość

idziemy przez zaspę zziębniętego powietrza
między nami zdyszany szept zegarka
drzewa gałązki rozkołysane do cna
gwiazdy spreparowane specjalnie dla nas

gdzieś między 20.00 a 22.00
z ust zlizuję ci lęk
a może ty mi
pocałunek rozpuszcza się we krwi
-roztwór nienasycony

żegnamy się na progu mojego ciała
odprowadzam spojrzenie spojrzeniem

Opublikowano

Coraz lepiej Ci idzie.. choć nie przekonuje mnie zziębnięte (wolałbym zimne albo coś w tym stylu), to całość robi wrażenie. Widać, że nad tym siedziałaś.

a.mroziński

a co do tytułu, to chyba można wykasować wiersz z forum i wstawić jeszcze raz. nie wiem tylko czy limit się wtedy nie uaktywnia i może znów trzeba czekać i czekać....

Opublikowano

Arku, nie siedziałam nad tym....akurat tak mi sie napisało..a z"ziębnięte" mi się podoba i nie zmienię....
co do tytułu to dzieki za radę, ale już nie bede na nowo tego wpisywac itd. niech tak zostanie...

dzieki za wizytę :*
cz.p.

Opublikowano

Czarna Perło, fajny tytuł, treść wiersza milutka dla ucha.
Jedno małe ale.. to... wers...
(...) drzewa gałązki rozkołysane do cna...
albo tylko... drzewa, albo gałązki drzew... ale to i tak nie zmienia pozytywnego odbioru.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Ewo K. : Dziękuję za wgląd i miłą opinię :)

John :cieszę się, ze się podobało..wiesz, mi też się podobało... :)

Natko : to miało być "drzewa, gałązki" ...tylko, ze ja nie luię interpunkcji i dlatego to dziwnie wygląda jak nie am przecinka ...drzewa gałązki.... zostanie ja było, dziękuję za zawitanie tu :)

Lady Supay: zawsze można być coś zmienić....i na pewno by wiersz na tym zyskał..ale myślę, że bez zmian nie będzie o wiele gorszy od Twojej wersji :)

Rafał : niezmiernie się :) cieszę, że coś mojego może trafić do ulubionych...ojej.... merci.

Opublikowano

Dziń dybry:) Tekst jest liryczno-chemiczny to mi się w nim nie podoba. Perło, zbyt
topornie to połączenie tutaj wyszło. Jak dla mnie za dużo też chybionych sformułowań
("pod wargą drży szara rzeczywistość" i cała trzecia strofka). Fajna jest natomiast
"zaspa chłodnego powietrza" oraz ostatni dwuwers. Niestety wg mnie nie przeciągną one
całości na stonę udanych wierszy.
Tym niemniej od zawsze trzymam kciuki i kibicuję:)

Opublikowano

ależ pan wybredny panie Bartoszu....no cóż...kazdemu smakuje coś innego...
miło, że wpadł pan i zaostawił po sobie ślad....

"liryczno-chemiczny"....a ja nie lubię gdy uczucia nazywa się chemią....

pozdrawiam ciepło :)
cz.p.

Opublikowano

najlepszy tytuł-reszta średnio
1. zrezygnowałabym z "szarej" przy rzeczywistości
2. zastanawiam sie po co "przedsionki uśmiechu" tzn wydaje mi sie ze bez nich wiersz by duzo nie stracil
3.w drugiej strofie :albo gałązki albo drzewa, i zrezygnowałabym "jakby" z 4 wersu
4, trzecią strofe bym przebudowała (przepraszam ale potwornie mnie korci):

gdzieś między 20.00 a 22.00
z ust zlizuję lęk
-a może ty mi
pocałunek. rozpuszcza się we krwi
nienasycony. roztwor

a poina całkiem zgrabna;)
ogólnie brakuje mi tu wiecej niedopowiedzenia, jakiegoś smaczku-teks jest całkiem całkiem i może warto byloby popracowac nad szczególikami-choć cóz być może to tylko kwestia gustu ..

Pozdrawiam ciepło
Agata

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ja też nie, o tym właśnie napisałem: "gwiazdy jakby spreparowane specjalnie dla nas"
oraz "pocałunek rozpuszcza się we krwi/-roztwór nienasycony". I tu cię mam;)

Bartku, to tylko takie metaforki...poprostu nie lubie stwierdzenia typu "jest między nami chemia"....

pozdrawiam, dzięki za poelmikę, anyway :)
cz.p.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witaj :)

nie przekonaŁy mnie fragmenty, które pogrubiŁam.
wydaje mi się, że w takim tekście trzeba postawić
na prostotę, trochę przekombinowane.
ale poza tym poprawnie, nawet dobrze :)

pozdrawiam Espena :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @A.Between Ja widzę w wierszu opowieść o strachu przed działaniem, o pozostawaniu w swojej wyobraźni bo tylko tam jest bezpiecznie i uczucia są pewne. Strach przed tym, że gdy uczucia zostaną skonfrontowane z rzeczywistością, magiczna bańka pęknie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Na końcu przychodzi refleksja, że ten piękny stan wywołany myślami w końcu i tak się wyczerpie i zużyje, a czas na działanie minie i podmiot zostanie z niczym.   Tytuł "Flauta" też jest niezwykle ciekawy i znaczący, musiałam sprawdzić jego znacznie (Flauta – określenie żeglarskie oznaczające brak wiatru.) Bardzo pasuje do treści wiersza, gdzie unika się wiatru, czyli prawdziwej relacji, pozostając we własnej głowie, gdzie wszystko jest pod kontrolą.
    • Alex do wojska czuł powołanie. Trzeba się bronić – czasy wątpliwe. Gdy wyszkolonym wojem się stanie, wróci pewniejszy, z nowym paliwem.   Tak się złożyło, że go przyjęli do całkiem nowej, ważnej jednostki. Włosy zgolone, mundury w bieli, rękaw obcisły, spodnie do kostki.   Trening od piątej aż do wieczora. Alex wciąż ćwiczył, strzały oddawał i chociaż padał, gdy przyszła pora, rad był, że co dzień rośnie mu wprawa.   Gdy się dowiedział o nowym planie, nie mógł poradzić sobie z dreszczami. Nie miał pojęcia, że mordowanie przyjdzie mu ćwiczyć z androidami.   Bał się niezmiernie, bo te roboty były najnowszej wręcz generacji – niemal jak ludzie. Nie miał ochoty czynić tak chłodnej eksterminacji.   Wszczęli ćwiczenia na poligonie. Szwadron robotów był dość pokaźny. Alex, napięty, w samoobronie strzelił w sześć twarzy, wrogich i strasznych.   Chociaż krzyczały, nie miały ducha. Łzy były sztuczne, krew podrabiana. Gdy Alex ujrzał kable w ich brzuchach, przestał się martwić. Walka udana.   Twarze robotów uległy zmianom. Widział cywili niosących szable. „Strzelać we wroga!” – tak mu kazano, Alex więc strzelał, patrząc na kable.   Przestał przejmować się ich krzykami. To algorytmy krzyczeć im każą. Choć tak prawdziwe, są robotami! Kto by się martwił ich sztuczną twarzą?   Po dwóch miesiącach strzelał w każdego. Nawet przed dziećmi nie miał oporu. Nadal podziwiał kunszt robociego, tak realnego w swym fałszu tworu.   Wreszcie czas przyszedł na test końcowy. Nocą wysłano ich gdzieś na misję. Alex był silny. Czuł się gotowy. Dzisiaj zachwyci swoją komisję.   Plac boju bardzo był autentyczny. Razem ze swoją grupą żołnierzy wybił robotów zastęp dość liczny. Patrzył, jak ciało na ciele leży.   Tylko, cóż… czegoś mu brakowało. Zajrzał na brzuchy, wejrzał w ich lica… Nie ma kabelków! To ludzkie ciało! Chociaż właściwie… co za różnica?   Człowiek czy robot… Oba prawdziwe. Alex powrócił do swojej bazy. Test zaliczony. Uczcił to piwem. Jakie następne będą rozkazy?
    • @andrew coś jak mój wiersz grząskie piaski? może i tak 
    • @bazyl_prost piasek jak myśli...
    • @bazyl_prost Kasjopeja ma urok 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...