Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to ja tu tak albo inaczej
aż bolą zęby i paznokcie
skwierczę świergolę nawet gdaczę
kudłaczę kłusam nawet kraczę

a ty mi gadasz że ja pieję
jak podstarzały smutny goryl
że podśmiechujki że się śmieję
że jestem do rozpusty skory

a ja przy tobie chcę pokimać
owszem na boku gdzies pogmeram
ale nad ranem wrócę z filmem
i przetrę co mam poprzecierać

(napisałem, bo Seweryna sprowokowała)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Stef, ja wszystko rozumiem (przerabiałem wteiwewte ;), ale ty mnie objaśnij to? jakaś nowa metoda? przecierać - rozumiem: kurze, ale co film? polski czy zagraniczny?
Zabiłeś mi klina w łeb!
no ;)
b

Bogdan, nie bądż taki hiper-domyślny, znasz Stefana...i jak pisze "przecierać" - znaczy "przecierać"! przecież to prostoduszny prawdziwek, i chłop jak się patrzy - a ten nie kurze przeciera (!) bo to babska robota...
Stefanie, gratuluję, jesteś przebojowy w tym, co i jak piszesz; znakomicie!!! J.S
Opublikowano

ja Pana gdzieś tam poszturchnęłam
ja, co to ino bzy i smętki
nawet oddechem nie liznęłam
Pan do łakotek nazbyt prędki

ja bym i dłonie pod stóp człapy
może otarła się i nieco
Pan tu zwołujesz wilkołaki
Panu się członki mocno biesią

może tak zasiąść przy gorzale
stuknąć szklaneczką o róg luny
i najnormalniej znów zaszaleć
i powyrzucać precz rozumy

z pozdrówkiem
absolutnie niewinna
seweryna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...