coraz bliżej coraz dalej

[Witold_Adam_Rosołowski]

jeśliśmy z siebie wyszli i przed siebie poszli
aby do siebie wrócić i znów gdzieś podążyć
na cóż nam liczyć dziury w butach naszych
piasek przelewać z włosów i sukmanów
po cóż nam mierzyć czas i długość drogi
zachęcać kogoś aby poszedł z nami
jeśliśmy tylko po to poszli w drogę
aby powrócić do nas takich samych

jeśli taką jest przyczyna, którą zwiemy
by nienazwane nie wplątało się w nazwane
ileż dygresji niesie czyn i trud mozolny
kiedy na powrót myśli wciąż te same

jakże utrwala się w nas droga i słowo co z rana
brzeg wyobrażeń podmywa wciąż nadając fale
kiedyśmy z siebie wyszli by badać mielizny
i jedno co rozumiemy to bliżej i dalej

[Maria Anonym]

Hi W_A_R!ciekawe przemyslenia,ale cos mi tu nie gra nie wiem jeszcze dokladnie co?np.dwa pierwsze wersy drugiej strofy mozna by ciekawiej ujac,a takze ostatni wers nie zaskoczyl!narazie tyle jeszcze tu wroce (`-´) M+A

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Anno Mario - dziekuję bardzo za komentraz - czekam na szersze roztrygnięcie - czyli takie coś na zrozumienie - a ja - no cóż - mogę tylko podpowiedzieć - coraz bliżej ... coraz dalej ...

pozdrówko W_A_R

[natalia]

opowiedziałam sobie tym wierszem pewną starą prawdę, być może mylnie odnalazłam intepretację, ale w niej najlepiej odczytuję ten wiersz :)
no i tym samym cały wiersz wydaje mi się świetny, mimo, że jeśliśmy wyszli poszli troszkę się plącze, ale od tego mamy język by go gimnastykować :)

bliżej i dalej, nawet to muszę powiedzieć w niektórych sytuacjach ciężko zrozumieć

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Natalio - dziekuję za komentarz - a te "wyszli" i "poszli" to długo myślałem czy tak i siak ale zostało - niech Pani spojrzy na drugą stronę wyszliś-my i poszli-my - jednym ruchem odrąbałem - śmy i nie żałuję - choć pewnie ładniej brzmiało by - a wiersz - no cóż - skoro cięzko Pani zrozumieć - te "coraz bliżej coraz dalej" - to proszę o jakiś skrawek mysli to możemy porozmawiać

pozdrówko W_A_R

[Arena Solweig]

Interpretacja wiersza wyplywa czesto ze stanu, w jakim sie znajdujemy w danej chwili - skapani w optymizmie, doszukamy sie zupelnie czegos innego niz w stanie jakiegos dolku...moze jutro inaczej go odczytam (zachowam wiec do jutra) a dzis nasuwa mi sie interpretacja bardzo filozoficzna - im wiecej zadajemy pytan, i zblizamy sie do sedna, tym szybciej rodza sie nowe pytania : blizej ale dalej ... takze w stosunku do siebie. A czy dociekanie nie oddala nas od naszej wyobrazni ?
Pozdrawiam

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Areno - dziekuję za komentarz i za zrozumienie - choć "filozofi" tu żadnej - ale sama interpretacja rzeczywiście jest ważna - Pani ją odkryła - jeszcze raz z poszanowaniem - dziekuję

pozdrówko W_A_R

[natalia]

nie, że ja nierozumiem tego coraz bliżej, dalej tylko mówię, że czasem ciężko to pojąć w różnych sytuacjach i było to tak ot powiedziane :) przepraszam jeśli zrozumiałeś to opatrznie :) bo ja jak najbardziej odczytuję tu dobrze te słowa :)

Pozdrawiam
Natalia

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Natalio - niech mi Pani wybaczy - za poprzedni komentarz - źle wyraziłem mysli i tak wyszło że te "cięzko" wyszło bardzo ociężale z mojej strony - chciałem tylko wiedzieć - poznać skrawek myśli - interpretacji z Pani strony - tak sobie myslę - że dobrze jest poznać zupełnie dalekie (a może bliskie) odczytywanie tego co napisałem - jeszcze raz proszę o wybaczenie

pozdrówko W_A_R

[Michał Kowalski]

Ogółem wiersz przypadł mi do gustu...
Maluczka sugestia - zamieniłbym "i jedno co rozumiemy..." na "jedynie rozumiemy" - przyjemniej muska ucho. Czy jakiś poważniejszy zarzut? chyba nie... może to, iż temat 'bliżej i dalej' już mocno wyeksploatowany. Tak czy owak gratuluję i pozdrawiam

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Panie Michale - dziekuję za komentarz - kolejno kartę Pan odkrył - nie bawię się w zagadki - tak wyszło - że wiersz ten napisałem w 1989 roku - czyli jakieś 15 lat temu -- to odnośnie tej starości i eksploatacji - chciałem Państwu przedstawić i doświadczyć czy jeszcze ktoś wychodzi z siebie aby być sobą - czy ... no właśnie - to już będzie tłumaczenie - zamilknę więc - i będę tak daleko jak można być najbliżej - jeszcze raz dziękuję Panie Michale

pozdrówko W_A_R

[Weronika Helena]

1989 rok bardzo dobry na narodziny (wiem coś o tym) :). Wiersz ogółem mi się podoba, być może dlatego, że przedstawione w nim myśli są mi dobrze znane... No, dziękuje i pozdrawiam

Weronika

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ewo - dziękuję za wyczerpującą interpretację - w odpowiedzi - najpierw chciałbym CI przedstawić pewien stary wiersz - może z innego roku - z innych czasów:

----------------------------------
było to w raju
chłopiec o imieniu Bóg
ulepił dwoje ludzików,
nazwał je - Adam i Ewa,
a kiedy zabawki znudziły
malca
odrzucił je na ziemię... cdn...
-----------------------------------

nie wiem czy znasz go - gdzieś tam krąży w necie - to ten wiersz właśnie wyszedł na przechadzkę i przed siebie poszedł - i ... wróci? i znów podąży? kto wie ... w owym czasie (tak mi się przypomniało) miałem znajomego - może przyjaciela (też pisał i grał) - prawie 2,5 metra bez centymetra - i wszystkie wiersze, które znałem przedstawiały świat skrzatów - nie dokuczałem mu - ale bardzo tego nie cierpiałem - ja? skrzat? - no tak - jak ktoś w chmurach nosi głowę ... - myślę że wtedy facetowi brakowało tej piaskownicy - było to tak dawno - że chyba już czas na pewne rozliczenie - a patrząc na dzisiejsze czasy - on stał się kimś (bo skrzaty ludziom się podobały) a ja wylądowałem tu - bez reklam i "zazdrośnosci" - bo w tej chwili to jedno co rozumiem z tego to "bliżej i dalej" - a tak wracając do Twoich ludzików - mam wielką ochotę być którąś częśćią Twojej interpretacji - nie wiem - czy którymś ludzikiem czy może myślą - a może przestrzenią po której kołują - coraz bliżej i coraz dalej - jak planety w Ukł.Słon. - jak elektrony w atomie, tylko że tu już zupełnie inaczej - tu istnieje tylko prawdopodobieństwo odnalezienia się w danym punkcie - tu mówi się o chmurze elektronów nawet jeśli jest tylko jeden - elektrony nie krążą po orbitach - nie ma ją dróg wyznaczonych - jedynie tkwią w atomie jak myśl - warta złapania - bo tyle w niej informacji ... Ewo - rozpisałem się "conieco" - chwilkę przerwę - jeszcze do Twojej mysli powrócę ....

pozdrówko W_A_R

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Weroniko - czy tak jak Twoje poprzedniczki w komentarzach - zawarły jedynie to że też odkryły coś w tym wierszu tak i Ciebie muszę ciągnąć - ejjj dziewczyn się nie ciągnie - przepraszam - poproszę więc szerzej - jeśli oczywiście można - z poszanowaniem
i pozdrówką W_A_R

[Magdalena Głuszek]

Całe szczęście, że moi poprzednicy mieli problem z interpretacją ,bo jako nowa w tym okienku nie chciałabym strzelić jakiejś gafy .To byłoby smutne i beznadziejne ,gdyby człowiek mimo tyśiąca doświadczeń
i kilograma ludzi przerobionych po drodze ,wracał wciąż na to samo miejsce .Wydaje mi się , że oprócz prozaicznej ,biologicznej roli reproduktorów ,to zmiany są jedynym sensem naszego życia.Co prawda ostatnio czytałam ,że genetycznie zaprogramowany człowiek , jak gumka do majtek w swych emocjach nawet ,po wielkich górkach i dołkach ,zawsze wraca do z góry określonej pozycji ,lecz ja mam ogromną wiarę w ludzką wyuczalność .Ostatecznie nie jesteśmy doskonali.Mój mąż zawsze mówił :"albo taki i akceptujesz ,albo cierpisz " -może to męski punkt widzenia .A może w wierszu dużo sarkazmu ?

[Magdalena Głuszek]

Wiersz ogromnie mi się podobał .Jeden z najlepszych ,które czytałam do
tej pory w tym okienku .Przepraszam bardzo ,bo w wirze przemyśleń zupełnie zapomniałam tego dodać .Pozdrawiam .

[Tadeusz_Hutkowski]

Ciekawy temat , ciekawy wiersz.


Pozdrawiam Poetę

Tadeusz

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Magdaleno - dziękuję za przemyślenia i interpretację - muszę to przemysleć - cos jeszcze napiszę - bo warte odpowiedzi te Pani Rozumowanie - powrócę jednak na swoje z góry ustalone miejsce i wtedy - jeszcze raz dziekuję i bardzo mi miło że Pani tu zajrzała

pozdrówko W_A_R

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziekuję Tadeuszu - ciekawie rzeczywiście nad brzegiem - kiedy spoglądasz na fale i coraz bliżej i coraz dalej - "fraktale"

pozdrówko W_A_R

[Witold_Adam_Rosołowski]

Pani Magdalena podjęła problem powracania na te same miejsce poprzez "prozaiczną biologiczną rolę reproduktorów", zaprzeczyła itemu i stwierdziła, iż w życiu człowieka najważniejsze są zmiany.

Pradopodobnie - gdzieś w "zamierzchłych" czasach, o których mówią "koczownicze" (nazwa i miejsce wcale mi się nie podoba) rolą człowieka było powłóczyć nogą i iść do przodu - iść bo prawdopodobnie miał gdzieś dojść, a gdzie? Pani Magdaleno - chyba zawsze tak będzie, że będziemy wracać choć ktoś ładnie ujął "dwa razy do tej samej rzeki nie wchodź", choć "punktem wyjścia jest punkt zaczepienia" i można byłoby bez końca odnajdywać reguły czy dogmaty naszego zycia - zawsze pokrążymy trochę i wrócimy "do nas takich samych". W tym tkwi nie tylko męska krótka rozprawka ale i dążenie każdego z nas - ejjj ale ze mnie kaznodzieja - Pani Magdaleno i wszyscy, którzy to przeczytają - proszę o wybaczenie i pokazanie mi tych stron, w których nie mam racji - może rzeczywiście brak "mi przede wszystkim" czegoś nowego stĄD TEN WIERSZ SMUTNY I CORAZ BLIŻSZY CORAZ DALSZY ....

POZDRÓWKO w_a_r